STF Forum
19, มกราคม 2021, 12:22:28 AM *
ยินดีต้อนรับคุณ, บุคคลทั่วไป กรุณา เข้าสู่ระบบ หรือ ลงทะเบียน

เข้าสู่ระบบด้วยชื่อผู้ใช้ รหัสผ่าน และระยะเวลาในเซสชั่น
 

   หน้าแรก   ช่วยเหลือ ค้นหา ปฏิทิน Shop เข้าสู่ระบบ สมัครสมาชิก  
หน้า: 1 ... 3 4 [5]   ลงล่าง
  พิมพ์  
ผู้เขียน หัวข้อ: [Shot-Fic Room] ฝน ร่ม และโลกใบเล็กๆ [2]  (อ่าน 26525 ครั้ง)
0 สมาชิก และ 1 บุคคลทั่วไป กำลังดูหัวข้อนี้
จา
จำนวนผู้ประกอบการ: (0)
Bronze Saint
*

Photobucket 125
ออฟไลน์ ออฟไลน์

ใช้งานล่าสุด:
10, มีนาคม 2012, 07:02:54 PM

กระทู้: 122
หมายเลขสมาชิก: 9284

วันที่สมัครสมาชิก: ต.ค., 2010


กระทู้: 122
125.00 ซูล่า
ดูรายการสินค้า
โอน Zula ให้ จา
Level and Hp mod by the DtTvB :: version 1.02 :: Made for Zone-IT.com Cosmo 8 : Exp 92%
HP: 0%

OS:
Windows XP Windows XP
Browser:
MS Internet Explorer 7.0 MS Internet Explorer 7.0


ดูรายละเอียด อีเมล์
| |
« ตอบ #60 เมื่อ: 10, มีนาคม 2011, 02:04:14 PM »

อย่างนี้ ชู่ จะรอดไหมอาคะ
น่ากลัว ขนลุกสู้ โว๊ยยยยย
สู้ๆๆนะคะ

thxby338295xclover4x, phoenix_cygnus
บันทึกการเข้า
xclover4x
จำนวนผู้ประกอบการ: (0)
Bronze Saint
*

Photobucket 378
ออฟไลน์ ออฟไลน์

ใช้งานล่าสุด:
15, สิงหาคม 2011, 11:34:05 AM

Gemini

กระทู้: 323
หมายเลขสมาชิก: 4503

วันที่สมัครสมาชิก: พ.ค., 2009


กระทู้: 323
169.00 ซูล่า
ดูรายการสินค้า
โอน Zula ให้ xclover4x
Level and Hp mod by the DtTvB :: version 1.02 :: Made for Zone-IT.com Cosmo 14 : Exp 55%
HP: 0%

จงเสพแพะเคะกันเข้าไป

OS:
Windows XP Windows XP
Browser:
Firefox 3.6.17 Firefox 3.6.17


ดูรายละเอียด
| |
« ตอบ #61 เมื่อ: 30, เมษายน 2011, 06:41:34 PM »

Story: ฝน ร่ม และโลกใบเล็กๆ [2]
Paring : - -
Rate : PG
Writer:xclover4x

……………………………………………………………………………………………………………..



เรื่องพวกนี้มันเกิดขึ้นตั้งแต่เมื่อไรกัน



...ฝนตก...



เหตุใดเรื่องราวจึงต้องเกิด



...หยดน้ำที่เย็นเฉียบ...



ทำไมถึงไม่เคยจับตัวคนร้านนั้นได้



...เสียงที่ดังทามกลางฟ้าที่มืดมัว...



และเมื่อไรเรื่องเล่าพวกนี้จึงจะจางหาย



...จงตกลงมา จงกว่าเจ้าจะพอใจซะเถอะ...



....



....ฝน....



ท้องฟ้าได้มืดสนิทแล้ว แต่งานของคณะกรรมการนักเรียนยังคงไม่จบ ชายหนุ่มยังคงนั่งหลังขดหลังแข็งอ่านเอกสารสำคัญต่างๆอย่างถี่ถ้วน ยิ่งช่วงนี้เป็นช่วงที่ชมรมต่างๆยื่นเรื่องของบประมาณในการทำกิจกรรมภายในชมรมแล้วด้วย เขาก็ยิ่งต้องรอบครอบมากกว่าเดิม การที่จะแบ่งงบให้แต่ละชมรมเท่าไรนั้น มันเป็นเรื่องที่ละเอียดอ่อนอย่างมาก หากแบ่งด้วยอารมณ์จะทำให้ชมรมต่างๆไม่พอใจและเห็นคณะกรรมการเป็นพวกเลือกที่รักมักที่ชังอีก


“ซาง่าคิ้วแกชนกันละนะ”


ไอโอรอสนั่งจ้องเพื่อนรักของตนมาตลอดถอนหายใจอย่างเหนื่อยหน่ายกับปฏิกิริยาของคนตรงหน้า ที่ทำแต่หน้านิ่วคิ้วขมวดอ่านเอกสารที่วางกองอยู่ตรงหน้า เขาไม่เข้าใจเพื่อนคนนี้เลยจริงๆเอกสารแค่นี้ทำไมซาง่าถึงต้องทำหน้าเครียดซะขนาดนั้น


“จริงสิ..ช่วงนี้พวกเด็กปี1ลือกันให้แซดเรื่องผีหน้าประตูอ่ะ”


“ผีหน้าประตู?ไม่เห็นเคยได้ยิน”


ซาง่าละสายตาจากเอกสารในมือ มองหน้าเพื่อนซี้ที่กำลังยกขวดชาขึ้นดื่ม เขาแอบสนใจกับเรื่องเล่าที่ไม่เคยได้ยินนั้นเล็กน้อย


ใช่ว่าคนอย่างเขาไม่คิดจะสนใจเรื่องแบบนี้ ทั้งเรื่องภารโรงไร้หัว เสียงกรีดร้องในห้องวิทย์ หรือหัวปริศนาที่กลิ้งไปมาตรงทางเดิน เรื่องเล่าพวกนี้ต่างก็เป็นสิ่งลี้ลับภายในโรงเรียนที่ชวนให้นักเรียนชายหลายๆคนต่างก็อยากเข้ามาเพื่อพิสูจน์ คนที่เป็นถึงหัวหน้าคณะกรรมการนักเรียนเช่นเขาถ้าไม่รู้เรื่องราวต่างๆที่เกิดขึ้นภายในโรงเรียนชายแซงทัวรี่มีหวังได้ถูกคนอื่นๆตำหนิเป็นแน่


“เหมือนจะเล่ากันว่า...ครั้งหนึ่งเคยมีนักเรียนชายคนหนึ่งที่เป็นสมาชิกของชมรมฟันดาบและกำลังแอบหลงรักรุ่นพี่ที่เป็นคณะกรรมการนักเรียนอยู่ แล้ววันหนึ่งเขาคิดที่จะบอกความในใจกับรุ่นพี่คนนั้น เขายืนรอรุ่นพี่อยู่หน้าตึก7ตั้งแต่เลิกเรียน รอแล้วรอเล่า จากเย็นเป็นหัวค่ำ จากหัวค่ำเป็นดึก เขาก็ยืนรอรุ่นพี่อยู่ตรงนั้น ระหว่างที่รอ ฝนห่าใหญ่เหมือนวันนี้ก็สาดลงมา ถึงแม้ฝนจะตกลงมาเขาก็ไม่คิดย่อท้อยืนรอรุ่นพี่คนนั้นต่อไป แล้วในระหว่างรอนั้นเอง เขาก็ได้ยินเสียงฝีเท้าที่ดังไล่มาจากด้านหลัง และยังมีเสียงอะไรหนักๆหล่นตุบลงพื้น พอหันกลับไปมองกับเห็นเพียงแสงสีเงินวิ่งผ่านไปอย่างรวดเร็ว และเห็นร่างของตนที่ยืนนิ่งอยู่ที่หน้าตึก7ห่างออกไปเรื่อยๆ พอรุ่งขึ้นพี่ชายของเขาก็แจ้งตำรวจว่าน้องชายของตนหายไป ตำรวจที่มาสอบถามเพื่อน กับบอกว่าน้องชายที่หายตัวไปของเขานั้นยังซ้อมอยู่ที่โรงเรียนก่อนที่จะแยกกันมา และในเช้าวันเดียวทางโรงเรียนก็ได้โทรไปหาตำรวจว่าได้พบกองเลือดกองหนึ่งและรอยเท้าที่เดินวนอยู่รอบๆบริเวณนั้นอย่างกับว่ามันกำลังหาอะไรบ่างอย่าง แล้วหลังจากนั้นวันไหนที่ฝนตกใครก็ตามที่คิดจะออกทางประตูหน้าของตึก7ก็จะพบเด็กผู้ชายไร้หัวที่มีดาบไม้ไผ่สะพายอยู่ที่บ่า ยื่นอยู่หน้าประตูพร้อมซองจดหมายสีขาว เมื่อคิดจะเดินผ่านเด็กผู้ชายคนนั้นเขาจะยื่นจดหมายในมือนั้นให้และหากเผลอรับไว้ละก็....บอกลาโลกนี้ได้เลยละ”


ซาง่าถอนหายใจออกมาเฮือกใหญ่ แล้วเขาก็ก้มหน้าทำงานต่อ ไม่สนใจต่อสายตาอีกคู่หนึ่งที่กำลังจ้องหน้าเขาอยู่


“เดี๋ยวคงมีพวกอยากลองของมาลองกันอีกแน่”


“ชิ!!ทำไมท่าทางแกดูไม่กลัวเลยแฮะ”


ซาง่าเงยหน้าขึ้นสบตาไอโอรอส เขามองเจ้าเพื่อนตัวแสบด้วยสายตาที่เย้ยหยันพร้อมกับแสยะยิ้มมุมปาก ทำเอาไอโอรอสถึงกับขนลุกเมื่อได้สบตาเพื่อนของตน
 

...ประกายแสงเจิดจ้า...
...เสียงดังสนั่น...


...แล้ว...


“โหย..เล่นซะไฟดับเลยแฮะ งี้จะทำงานต่อยังไงเนี่ย”


ไอโอรอสหรี่ตามองไปรอบๆห้องที่มืดสนิท เขาพยายามทำสายตาให้ชิดกับความมืดที่จู้ๆก็เกิดขึ้นโดยไว


ห้องสีขาวที่มืดสนิท เสียงสายฝนที่สาดซัดได้ยินอย่างชัดเจน ประกายแสงที่สว่างเป็นรอบๆ และความหนาวเหน็บที่ค่อยๆเข้าปกคลุม ชายหนุ่มทั้งสองต่างนั่งเงียบ ท่ามกลางความมืดเช่นนี้พวกเขาคงทำอะไรไม่ได้มากนัก เพราะสายตาของมนุษย์นั้นไม่ว่าจะผ่านมากี่ปี กี่สมัย ต่างก็ไม่เคยชินกับมัน...


ไอโอรอสกวาดสายตามองไปรอบๆห้อง ตอนนี้สายตาของเขาก็ค่อยๆชินความความมืดนี้ขึ้นมาเล็กน้อย แม้จะไม่เห็นอะไรมากนัก แต่เขาก็เดาได้ว่าของสิ่งใดวางอยู่ที่ไหนเพราะความเคยชิน


ความหนาวเหน็บเข้ามาปกคลุมโดยสิ้นเชิง เสียงสายฝนยังคงไม่มีทางทีจะแผ่วลง แต่แสงบนฝากฟ้ากับไม่มีทีท่าจะปรากฏขึ้นมาอีก


และนัยน์ตาต้องเบิกกว้างอย่างตกใจ เมื่อสายตาของชายหนุ่มเหลือบเห็นมัน...



...




...




...แสงสีส้ม...




...




“ซาง่า..นี่แกพกเทียนมาโรงเรียนด้วยหรอ?”


ไอโอรอสเอ่ยถามเพื่อนของตนขณะที่กำลังพยายามตั้งเทียนเล่มใหญ่ลงบนโต๊ะ เขาทำหน้าเอือมระอากับเจ้าเพื่อนคนนี้จริงๆ ชอบพกของแปลกๆมาโรงเรียนบ่างละ ชอบตั้งกฎบ้าๆบ่างละ แถมยังตั้งกิจกรรมแปลกให้พวกนักเรียนเล่นอีก


..‘มิน่า.ทำไมน้องมันถึงขอย้ายโรงเรียนตอนกลางเทอม’..


“มันก็ต้องมีวันแบบนั้นบ่างล่ะน่า”


..‘วันแบบนั้น..มันวันแบบไหนของมันว่ะ?’..


ไอโอรอสถอนหายใจอีกครั้ง สองมือดันตัวลุกขึ้น เอื้อมมือหยิบกระเป๋าเป้สีดำที่เขาใช้ประจำขึ้นบ่า แล้วมองไปทางเพื่อนซี้ของตนอีกรอบ ก่อนจะชี้นิ้วไปยังเจ้าร่มคันเล็กสีน้ำเงิน


“ชั้นกลับก่อนละ แล้วก็ขอยืมนั้นด้วยละกัน”


“อืม..พรุ่งนี้รีบมาด้วยละ”


“จ้าๆพ่อประธานนักเรียน”


เสียงประตูถูกปิดลงเมื่อเพื่อนรักของตนเดินออกจากห้อง ภายในห้องตกอยู่ในความเงียบอีกครั้ง แต่หาได้อยู่ตกในความมืดโดยสิ้นเชิงไม่ เพราะยังมีแสงไฟเล็กๆสีส้มจากเทียนเล่มใหญ่ที่ตั้งอยู่ภายในห้อง ซาง่ายังคงก้มหน้าสะสางงานของตนต่อ แม้ไฟฟ้าภายในโรงเรียนและบริเวณรอบๆจะดับลง แต่ก็ไม่เป็นปัญหาสำหรับเขา ตราบใดที่ยังมีแสงจากดวงไปดวงน้อยนี้ เขาก็ยังสามารถทำงานต่อได้อย่างไม่เป็นอุปสรรค


สายตาไล่มองตัวหนังสือทีละบรรทัดอย่างรอบคอบไม่ให้ตกหล่นแม้แต่พยางค์เดียว เสียงลมและสายฝนยังคงดังไม่ขาดสาย นาฬิกาเดินหน้าอย่างไม่มีวันเหน็ดเหนื่อย แรงสั่นเบาๆจากมือถือเครื่องสีดำหรูที่วางอยู่บนโต๊ะสั่นเรียกผู้เป็นนาย ซาง่าเอื้อมมือไปหยิบมันขึ้นมาดู นิ้วเรียวกดไล่ไปที่ข้อความถาดเข้า ก่อนที่จะเปิดข้อความนั้นอ่าน


ข้อความ ที่ไม่มีแม้แต่เบอร์หรือชื่อของคนส่ง





...





...‘กำลังจะหาของ เปิดประตูให้ที’...





ซาง่าว่างมือถือลงที่เดิม ในใจเขาคิดว่านี้ คงเป็นการเล่นตลกของใครบ่างคนที่อยากจะแกล้งเขาเป็นแน่ เช่น เจ้าเพื่อนตัวแสบ หรือ น้องชายเพียงคนเดียวของเขา


ในขณะที่สายตาละจากมือถือไม่ถึงเสี้ยววินาที ความหนาวเหน็บพัดผ่านหลังของเขาไปอย่างรวดเร็ว ราวกับว่ามีอะไรสักอย่างเดินผ่านหลังเขาไป เขาหันหลังกลับไปมองในทันที สิ่งที่ตาทั้งสองของเขาเห็นมีเพียงแต่เงาของตัวเขาเท่านั้น เจ้าตัวถอนหายใจอย่างโล่งอก ความรู้สึกเมื่อกี้ ‘คงคิดมากไปเอง’


ซาง่าหันหลับไปทำงานต่อ หางตาเหลือบมองเห็นอะไรบ่างอย่างนอกหน้าต่าง



...แสงสีส้มที่ลอยไปมา...



ร่างกายลุกขึ้นยืนจากเก้าอี้ที่ ตาทั้งสองไม่อาจละสายตาจากเจ้าแสงนั้นได้ มือควานหามือถือที่ว่างอยู่



...และเจ้าแสงสีส้มก็หายไป...



“ไม่จริง!!”





...คำหลอกลวง ที่เป็นจริง...




...




...และนั้น ก็คือเรื่องจริง...



สองขาก้าวลงบันไดอย่างช้าๆ ในความมืดเช่นนี้การที่เดินจากห้องคณะกรรมการนักเรียนมาจนถึงบันไดหน้าตึกโดยไม่ชนสิ่งใดนั้นคงเป็นเรื่องยาก หากไม่ใช่นักเรียนของที่นี้เช่นไอโอรอสแล้วละก็ คงต้องเดินวนในความมืดนานเลยทีเดียว หรือไม่ อาจจะไม่ได้.......


ไอโอรอสใช้มือถือส่องทาง แล้วเดินลงไปทีละก้าว ทีละก้าว จนถึงบันไดขั้นสุดท้าย เขาเงยหน้าขึ้นมองประตูหน้าตึกที่ในที่สุดเขาก็เดินมาถึง



...เงาสีดำ...



ร่มคันเล็กรวงหล่นจากมือสู่พื้นดังสนั่น เงาสีดำนั้นหันกลับมามอง และหันหลับไป



...ดาบไม้ไผ่...



...และกระดาษสีขาว...




นัยน์ตาเบิกกว้าง ก่อนที่จะหายไป......





...เป็นเพราะเจ้าใช่ไหม?...




...




..





...ฝน...





...





>>> TBC >>>



เน้นอีกครั้ง เรื่องนี้ใส่จริงๆนะคะ ขอโทษจริงๆนะคะที่มาต่อช้า หวังว่าคงยังไม่ลืมกันเนอะ ^^ นี้ก็สุดความสามารถละคะ T^T แบบว่ามันตันๆยังไงไม่รู้ ถ้าเป็นไปได้จะพยายามแต่งซีรี่ส์ ฝน ให้จบก่อนเปิดเทอมนะคะ เพราะอยากต่ออีก(หลาย)งานที่แต่งค้างไว้(เมื่อชาติที่แล้ว)  ยังไงก็ขอโทษอีกรอบนะคะ แล้วเจอกันตอนหน้าค่า..


ปล.ขอบคุณสำหรับคอมเม้นไว้ล่วงหน้านะคะ
ปล2.เดี่ยวตอบคำเม้นตอนหน้าละกันนะคะ ขอโทษด้วยจริงๆค่า ^^



บันทึกการเข้า



Death is no dream for in death I’m caressing you......With the last breath of my soul I’ll be blessing you.
ความตายสำหรับข้าไม่ ใช่ความฝัน เพราะว่าข้าจะได้สัมผัสเจ้าอีกครั้ง......ด้วยลมหายใจสุดท้ายของข้า ข้าจะอยู่เคียงข้างเจ้า!!

http://xclover4x.exteen.com/
riki
จำนวนผู้ประกอบการ: (0)
Apprentice Saint
*

Photobucket 28
ออฟไลน์ ออฟไลน์

ใช้งานล่าสุด:
14, มิถุนายน 2013, 12:07:20 PM

Pisces

กระทู้: 38
หมายเลขสมาชิก: 10167

วันที่สมัครสมาชิก: ก.พ., 2011


กระทู้: 38
28.00 ซูล่า
ดูรายการสินค้า
โอน Zula ให้ riki
Level and Hp mod by the DtTvB :: version 1.02 :: Made for Zone-IT.com Cosmo 5 : Exp 0%
HP: 0%

OS:
Windows XP Windows XP
Browser:
Firefox 3.6.17 Firefox 3.6.17


ดูรายละเอียด อีเมล์
| |
« ตอบ #62 เมื่อ: 05, พฤษภาคม 2011, 05:37:21 PM »

รู้สึกเหมือนอ่านการ์ตูนเรื่องชั่วโมงเรียนพิศวงอยู่เลย

จำได้ดีว่าตอนเด็กๆอ่านแล้วขนลุกพรึบ... TvT

นี่ยังดีไม่เห็นภาพT^T

thxby348225xclover4x
บันทึกการเข้า
หน้า: 1 ... 3 4 [5]   ขึ้นบน
  พิมพ์  
 
กระโดดไป:  

Powered by MySQL Powered by PHP Powered by SMF 1.1.21 | SMF © 2006-2008, Simple Machines | Thai language by ThaiSMF Valid XHTML 1.0! Valid CSS!
Top 10 Best Sellers in Clothing for 2017 Top 10 Best Sellers in Clothing Best Sellers in Clothing
Top 10 Best Sellers in Books reviewer 2017 Top 10 Best Sellers in Books Best Sellers in Books
Top 10 Best Sellers In Best Sellers In Grocery Reviewer 2017 Top 10 Best Sellers In Best Sellers In Grocery Best Sellers In Grocery