STF Forum
22, เมษายน 2021, 05:48:41 AM *
ยินดีต้อนรับคุณ, บุคคลทั่วไป กรุณา เข้าสู่ระบบ หรือ ลงทะเบียน

เข้าสู่ระบบด้วยชื่อผู้ใช้ รหัสผ่าน และระยะเวลาในเซสชั่น
 

   หน้าแรก   ช่วยเหลือ ค้นหา ปฏิทิน Shop เข้าสู่ระบบ สมัครสมาชิก  
หน้า: 1 [2] 3   ลงล่าง
  พิมพ์  
ผู้เขียน หัวข้อ: ไหดองของ NaCl ^^v ---- ฟิควันวาเลนไทน์ฉบับเต็ม หน้า3ค่า  (อ่าน 20481 ครั้ง)
0 สมาชิก และ 1 บุคคลทั่วไป กำลังดูหัวข้อนี้
NaCl
จำนวนผู้ประกอบการ: (0)
Silver Saint
*

Photobucket 787
ออฟไลน์ ออฟไลน์

ใช้งานล่าสุด:
26, มิถุนายน 2012, 09:18:54 PM

Gemini

กระทู้: 812
หมายเลขสมาชิก: 6854

วันที่สมัครสมาชิก: ธ.ค., 2009


กระทู้: 812
86.00 ซูล่า
ดูรายการสินค้า
โอน Zula ให้ NaCl
Level and Hp mod by the DtTvB :: version 1.02 :: Made for Zone-IT.com Cosmo 23 : Exp 13%
HP: 0%

แม่ยกสง่าเคะอย่างเป็นทางการ

OS:
Windows Vista/Server 2008 Windows Vista/Server 2008
Browser:
Firefox 3.5.7 Firefox 3.5.7


ดูรายละเอียด เว็บไซต์
| |
« ตอบ #15 เมื่อ: 15, มกราคม 2010, 08:54:44 PM »

   [Fic Saint Seiya] Unknown (ยังไม่ได้คิดชื่อ ฮ่า)
   Pairing : ?? X ?? (คนแต่งไม่มั่นใจว่าจะใส่คู่ไหนลงไปดี)
   Comment : มันเป็นฟิคจากฝันค่ะท่านผู้ชม เคยฝันคร่าวๆตอนเข้าบอร์ดนี้ใหม่ๆ เมื่อไม่กี่วันก่อนขุดเอาเรื่องนี้มาพูดกับพี่มัมมี่ในเอ็ม เลยลองแต่งออกมา ปรากฏว่าเขียนลื่นกว่าที่คิด
   Warning : มันคือสมการใหม่ที่พระเจ้าประทานมาให้เราเป็นศาสดาเผยแพร่หรืออย่างไรก็มิทราบได้ แต่ข้าพเจ้าก็แต่งให้มันเข้าคู่ที่ตัวเองชอบได้อยู่ดี กร้ากกก

    *********************

    ประตูไม้โอ๊กบานใหญ่ถูกเปิดออกหลังจากที่ถูกปิดมานาน ไม่ว่าจะด้วยลวดลายบนตัวไม้ กรอบประตูทองคำ หรือเสาค้ำเพดานที่ล้วนแต่ถูกสร้างขึ้นอย่างประณีต ความวิจิตรงดงามของมันก็มากพอที่จะทำให้คนรับรู้ได้ว่านี่คือวิหารเคียวโก ตำหนักของประมุขแห่งดินแดนศักดิ์สิทธิ์

   การประชุมได้จบลงแล้ว บานประตูสีน้ำตาลไหม้เปิดออกเผยให้เห็นนักรบทั้งสิบสอง เหล่าชายหนุ่มต่างอยู่ในชุดเกราะทอประกายสีทองสว่างชวนมอง ถูกออกแบบและสรรสร้างตามกลุ่มดาวและจักรราศี พวกเขาต่างสงวนท่าทีเอาไว้ เป็นเรื่องยากที่ต้องทำตัวสงบเสงียมตลอดเวลาในเมื่ออากาศมันร้อนเสียจนชวนให้สติแตกเอาได้ง่ายๆ ถึงกระนั้น โกลด์เซนต์ทั้งสิบสองก็ยังคงรักษาบุคลิกภาพสง่างามตามที่ควรจะเป็นเอาไว้ได้ ถึงแม้บางคนจะทำได้อย่างไม่แนบเนียนเลยก็ตามที

   “เดเจล....เจ้าไหวมั้ย”

   คนที่เติบโตมาในดินแดนแห่งเมหันต์นิรันด์อย่างอควอเรียส เดเจลนั้นเป็นคนแรกที่แสดงอาการออกมาอย่างเห็นได้ชัด ร้อนไปถึงอัลบาฟิก้าให้ต้องมาตรวจดูสภาพของเพื่อนวิหารใกล้เคียงกัน เจ้าของเรือนร่างเพรียวบางส่ายหัวเล็กน้อย เส้นผมสีเขียวมรกตสะบัดไปมาตามการเคลื่อนไหว

   “ข้าไม่ได้เป็นอะไรเสียหน่อย เจ้าคิดมากไปแล้วนะสหาย”

   พิซเซสเซนต์ได้แต่ถอนหายใจ ทั้งๆที่ใบหน้าขาวๆของเจ้าตัวเริ่มขึ้นสีเข้มแล้วแท้ๆ ยังจะมาปากแข็งอยู่อีก เดเจลปาดเหงื่อออกก่อนจะรวบรวมไอเย็นมาไว้รอบๆตัว เกล็ดน้ำแข็งเริ่มโปรยปรายราวกับเป็นหิมะฤดูร้อน คอสโม่สีฟ้าจางๆเข้าปกคลุมพื้นที่บริเวณนั้นเสมือนม่านหมอก ก่อให้เกิดห้วงอากาศเย็นสบาย สายลมหนาวพัดพาเอาความร้อนไปได้เป็นอย่างดี

   แต่ดูเหมือนมันก็ยังไม่มากพอสำหรับอควอเรียสเซนต์....

   “เดเจล!!”

   โดยที่ไม่ได้ตั้งตัว ชายหนุ่มร่างสูงใหญ่ก็เข้าประชิดกับหนุ่มหน้าสวยทันที นัยน์ตาคู่งามเบิกกว้าง เมื่อจู่ๆก็พบว่าตนเองได้เข้าไปอยู่ในอ้อมแขนของผู้มาใหม่เสียแล้ว เจ้าของดวงเนตรสีน้ำเงินเข้มแกล้งทำเป็นวัดไข้อีกฝ่าย ซึ่งแค่ใช้ฝ่ามือมันก็ได้แล้ว แต่กลับเลือกที่จะเอาหน้าผากชนกันเสียนี้

   “คาลเดียร์! เจ้าทำอะไรน่ะ....ปล่อยนะ!” มาดจอมเวทย์น้ำแข็งละลายไปพร้อมๆกับไอเย็นโดยรอบทันที เดเจลดิ้นพล่าน ทั้งผลักทั้งดันสกอเปี้ยนเซนต์ให้ห่างจากตน แต่มีหรือที่เจ้าของร่างผอมบางแบบนั้นจะทำอะไรชายหนุ่มผู้กำยำกว่าได้ คาลเดียร์ผุดยิ้มที่มุมปาก รอยยิ้มที่เดเจลเกลียดมันนักหนา เพราะเหมือนกับว่ามันคือสัญญาณบอกว่าดวงของเขากำลังตกวูบอย่างรวดเร็ว

   “เจ้าหน้าแดงขนาดนี้....มีไข้รึเปล่าน่ะ” ทั้งสองอยู่ใกล้กันจนปอยผมหยกศกสีน้ำเงินปรกลงมาบนใบหน้านวล เดเจลพยายามขอความช่วยเหลือจากทางอื่นบ้าง แต่อัลบาฟิก้าตอบรับสายตาของเขาด้วยความเงียบเท่านั้น

   “ตัวก็ร้อน ข้าว่าข้าไปส่งเจ้าถึงวิหารไหสมบัติดีกว่า เดี๋ยวเจ้าจะเป็นลมเป็นแล้งไปเสียก่อน” ว่าแล้วก็ไม่ว่าเปล่า คาลเดียร์จัดแจงยกอีกฝ่ายขึ้นเป็นท่าอุ้มแบบเจ้าหญิงเสียเสร็จสรรพ เดเจลที่กำลังตามเรื่องไม่ทันจึงถูกอุ้มขึ้นแบบไม่รู้ตัว เซนต์น้ำแข็งรีบโวยวายทันที ไม่กลัวว่ามาดของตัวเองจะเสียได้ถ้าเรื่องมันหลุดออกไป เพราะตอนนี้ก็เหลือกันแค่สามคน และเซนต์ราศีมีนก็ไม่ใช่คนปากโป้งอยู่แล้ว

   คงจะต้องเรียกว่ามือไวใจไวสมกับคนราศีพิจิกสินะ....

   อัลบาฟิก้าได้แต่มองสหายสนิทถูกอุ้มไปจนลับตา จริงๆแล้วจะให้เขาช่วยก็ได้ เพียงแค่ว่าเขาไม่อยากไปก้าวก่ายเรื่องส่วนตัวของคนอื่น ชายหนุ่มตั้งใจจะเดินกลับวิหารปลาคู่ของตนอย่างไม่เร่งร้อน เพราะมันเป็นวิหารที่ใกล้ตำหนักเคียวโกที่สุดแล้ว พิซเซสเซนต์เริ่มต้นที่จะสาวเท้าออกไป ทิ้งสถานที่ไร้ผู้คนไว้เบื้องหลัง....

   ....หรือที่เขาคิดว่ามันไร้ผู้คนน่ะนะ....

   “....เฮ้อ....”

   เสียงถอนหายใจเบาๆเรียกให้เจ้าของเรือนผมสีฟ้าอ่อนหันหลังกลับไปทันที ใบหน้าเรียบเฉยไร้อารมณ์เลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อย เมื่อเห็นว่าคนที่มักจะก้าวกลับวิหารของตนเป็นคนแรกๆยังยืนพิงเสาที่ไม่ห่างไปจากตัวเขาอยู่ โกลด์คล็อทที่เปล่งแสงท้ากับตะวันนั้นบ่งบอกได้ดีกว่าสิ่งใดอื่นว่าอีกฝ่ายเป็นใคร

    แต่สิ่งที่น่าเป็นห่วงคือท่าทางอ่อนแรงเหมือนกับจะล้มลงไปได้ทุกเมื่อต่างหาก....

    “อัสพรอส เจ้าเป็นอะไรมากมั้ย?”

    เป็นครั้งที่สองของวันแล้วที่เขาพูดอะไรทำนองนี้ไป เจมินี่เซนต์ส่ายหัวเหมือนกับเดเจลไม่มีผิด ต่างกับที่ว่าอาการของคนตรงหน้าดูจะหนักหนากว่าอควอเรียสเซนต์มาก อัสพรอสยืนพิงตัวกับเสา เจ้าตัวกำลังก้มหน้าหอบหายใจ แต่เขาก็เห็นใบหน้าหวานที่ขึ้นสีระเรื่อนั้นแสดงถึงความอิดโรยอย่างชัดเจน อัลบาฟิก้าสาวเท้าเข้าไปหาโกลด์เซนต์รุ่นพี่ หมายจะช่วยอีกฝ่ายประคองตัว แต่เมื่อคว้ามือนุ่มนั้นได้ก็ชะงักไป....

    อุณหภูมิของมนุษย์ปกติคือสามสิบเจ็ดองศา....

    ....แต่ถึงจะไม่มีปรอทวัดไข้....เจ้าของใบหน้าที่งามไม่แพ้อิสตรีก็รู้ดีว่าอัสพรอสกำลังไข้ขึ้นสูง....

    โกลด์เซนต์ราศีเมถุนเห็นใบหน้าของคนข้างตัวตึงเครียดจนน่าเป็นห่วง จึงรีบออกปากออกมาทันที “เจ้าไม่ต้องเป็นห่วงข้าหรอก ข้าแค่รู้สึกมึนหัวนิดหน่อยเลยหยุดพัก กลับไปนอนที่วิหารสักชั่วโมงก็คงหาย”

    หยุดพักอย่างนั้นหรือ....อัลบาฟิก้าคิดในใจ ระยะทางจากห้องโถงข้างในของวิหารเคียวโกมจนถึงลานที่พวกเขากำลังยืนอยู่นั้น เรียกได้ว่าเดินไม่กี่ก้าวก็ถึง ถึงขนาดต้องหยุดพัก มันก็บอกถึงอาการแล้วไม่ใช่หรือไง แล้วไหนจะยังน้ำเสียงแหบพร่านั่นอีก....

    อัสพรอสไอแห้งๆสองสามครั้งก่อนจะพยายามยืดตัวให้ตรง เป็นครั้งแรกที่เขารู้สึกได้ว่าชุดเกราะของเขามันหนักแค่ไหน ชายหนุ่มเดินออกห่างจากผู้หวังดี กะว่าอย่างน้อยก็น่าจะพอลากสังขารกลับวิหารคนคู่ไหว น่าเสียดายที่เขาไม่รู้ถึงขีดจำกัดของตัวเอง แค่ก้าวออกจากพื้นที่ที่ปกคลุมด้วยเงา จู่ๆเข่ามันก็อ่อนลงทันที ร้อนถึงหนุ่มหน้าสวยอีกคนที่ต้องรีบปราดเข้ามาประคองไม่ให้เขาลงไปกองกับพื้นเสียก่อน อัสพรอสได้แต่ยิ้มแห้งๆให้กับอีกฝ่าย ผู้ซึ่งกำลังต่อว่าเขาอยู่ในใจ อาการไม่สู้แดดมันยังไม่ชัดพออีกหรือไงว่าตัวเองไม่ไหวแล้วน่ะ

    เจมินี่เซนต์ดื้อดึงผละตัวออกจากอัลบาฟิก้าอีกรอบ ปากพร่ำบอกแต่ไม่เป็นไรๆ ทั้งๆที่มือต้องเริ่มควานหาที่พยุงตัวแล้ว อัสพรอสพยายามเดินเร็วๆผิดกับอาการของคนป่วยทั่วไปจนมาถึงชานบันได ถ้าไม่นับอาการเดินเซๆแล้ว นับได้ว่าร่างบางพยายามได้ดีทีเดียว แต่เมื่อถึงขีดจำกัด....

    ....มันก็ถึงขีดจำกัดจริงๆนั้นแหละ....

    ศีรษะที่มึนอยู่เป็นทุนเดิมทำให้เขากะจังหวะก้าวพลาด ประจวบกับอาการหน้ามืดที่โผล่เข้ามาโดยไม่ดูถึงช่วงเวลา ฉุดเอาสามัญสำนึกทั้งหมดของร่างเพรียวบางลงสู่ความมืดก่อนที่เขาจะได้ตั้งตัว ร่างกายทรุดลงทันทีเหมือนหุ่นเชิดที่ถูกตัดสายป่านทิ้ง สิ่งสุดท้ายที่รับรู้คือเสียงตะโกนด้วยความตกใจของใครบางคน ก่อนที่โลกของเขาจะจมลงสู่ห้วงความเงียบโดยสมบูรณ์....

    อัลบาฟิก้าถอนหายใจด้วยความโล่งอก ที่เขาไวพอที่จะถลาเข้ามาพยุงเจมินี่ซนต์ได้ทันเวลา คราวนี้ดูเหมือนเจ้าตัวจะหมดสติไปจริงๆ ถึงได้ทิ้งน้ำหนักทั้งหมดลงสู่อ้อมแขนของเขา แต่ถึงกระนั้น มันก็ไม่ใช่เรื่องยากเย็นอะไรเลย ชายหนุ่มถือวิสาสะช้อนร่างบางขึ้นอุ้ม อัสพรอสเป็นคนที่มีรูปร่างผอมบางเหมือนกับเดเจลอยู่แล้ว ถึงจะรวมน้ำหนักของชุดคล็อทเข้าไปด้วย ทว่าสำหรับเซนต์แล้ว มันไม่เหลือบ่าฝ่าแรงเลย....



    “....อื..อ....”

    เสียงครางเล็ดลอดออกจากริมฝีปากเรียวอย่างแผ่วเบา มีเพียงผู้เดียวที่อยู่สดับฟังมัน เจ้าของวิหารปลาคู่เดินกลับมาจากการไปหยิบกะละมังใส่น้ำกับผ้าขนหนูจากห้องน้ำมา ก่อนจะลากเก้าอี้ที่อยู่ใกล้มือที่สุดมายังโซฟาสีฟ้าหม่น ซึ่งตอนนี้กำลังมีผู้มาเยืยนนอนพักได้สักครู่หนึ่งแล้ว

    สภาพของหนึ่งในนักรบผู้แกร่งที่สุดนั้นออกจะดูไม่ได้เสียหน่อย เป็นหลักฐานยืนยันว่าเซนต์เองก็ป่วยเป็นเหมือนกัน ใบหน้าของเจมินี่เซนต์ขึ้นสีเข้ม คิ้วเรียวขมวดเข้าหากันหน่อยๆ เรือนผมสีน้ำเงินกระจายไปทั่วโซฟาที่ถูกเปลี่ยนเป็นที่นอนชั่วคราว ปอยผมบางส่วนแนบติดกับพวงแก้มสีระเรื่อ ดวงเนตรทั้งสองข้างปิดสนิท ขนตายาวนั้นแต่งแต้มให้ใบหน้าเหนื่อยล้าของอีกฝ่ายดูมีเสน่ห์อย่างบอกไม่ถูก

    เจ้าของที่พักอาศัยส่ายหัวให้กับความดื้อรั้นของคนตรงหน้า ไข้สูงเกินสี่สิบองศาแล้วยังจะฝืนสังขารมาถึงวิหารเคียวโกอีก ทั้งๆที่งานประชุมก็ไม่ใช่เรื่องใหญ่เลยแท้ๆ เขาเชื่อว่าเคียวโกเซจนั้นมีเหตุผลพอที่จะผ่อนปรนให้กับคนป่วยแน่นอน ลำบากมาถึงเขาที่ต้องกึ่งอุ้มกึ่งพยุงอัสพรอสมายังวิหารที่ใกล้ที่สุดก่อน โชคดีที่มันคือวิหารของตนเอง

    ดูเหมือนร่างบางจะไม่สิ้นสติไปเสียทีเดียว นัยน์ตาคู่หวานปรือขึ้นเล็กน้อยเมื่อได้ยินเสียงน้ำ ซึ่งก็คือน้ำจากผ้าขนหนูที่กำลังถูกเขาบิดอยู่นั่นแหละ อัสพรอสหันมาทางต้นเสียง ถึงอีกฝ่ายจะไม่พูดอะไร อันเนื่องมาจากคอแห้งและไม่มีแรงก็เถอะ แต่สายตาขอคำตอบของชายหนุ่มมันก็มากพอ อัลบาฟิก้าให้เพียงความเงียบและใบหน้าไร้อารมณ์เป็นคำตอบ น่าประหลาดใจที่มันสามารถเรียกรอยยิ้มบางๆจากอีกฝ่ายได้ ถึงเขาจะไม่เข้าใจว่าทำไม แต่มันก็ดีกว่าทำหน้าอมทุกข์ก็แล้วกัน

    เจ้าของดวงตาสีฟ้าใสปัดปอยผมสีเข้มออก ก่อนจะวางผ้าเปียกหมาดๆลงบนหน้าผากของอัสพรอสเบาๆ เรียกอาการสะดุ้งน้อยๆจากเจ้าตัวได้เป็นอย่างดี เขาเลือกที่จะมองข้ามอาการเหล่านั้นไปสิ้นเชิง สนใจเพียงเช็ดใบหน้าร้อนผ่าวของคนไข้เท่านั้น สัมผัสเย็นชื้นนุ่มนวลถูกลากไปตามโครงหน้าอย่างแผ่วเบา ไม่มีอะไรล่วงเกินมากกว่านั้น นักรบราศีเมถุนจึงจนใจนอนนิ่งให้อีกฝ่ายเช็ดหน้าเขาตามใจชอบ เพราะเขาปฏิเสธไม่ได้หรอก ในเมื่อมันก็รู้สึกดีขึ้นจริงๆนั่นแหละ

    เมื่อโกลด์คล็อทเจมินี่ถูกถอดออกไปตั้งแต่ตอนที่พาร่างบางมานอนตรงนี้แล้ว ตอนนี้จึงมีเพียงเสื้อเนื้อบางกั้นผิวขาวเนียนข้างใต้กับมือของหนุ่มหน้าสวยข้างตัวไว้เท่านั้น อัลบาฟิก้าเอื้อมมือไปหมายจะคลายคอเสื้ออัสพรอสออก แต่อัสพรอสกลับรีบถอยหนีทันที จนเริ่มจะหน้ามืดอีกเพราะลุกขึ้นนั่งเร็วเกินไป ชายหนุ่มพร้อมผ้าขนหนูในมือเลิกคิ้วขึ้นเมื่อจู่ๆคนป่วยก็เกิดต่อต้านขึ้นมาแบบไม่มีปี่ไม่มีขลุ่ย

    “ข้า....ข้าเช็ดเองได้....”

    แน่นอนว่าคนอย่างเขาไม่รับฟังเหตุผลข้างๆคูๆแบบนั้น

    “เจ้าจะลุกยังแทบไม่ไหวด้วยซ้ำไป”

    อัสพรอสพยายามนึกหาข้ออ้างที่ฟังขึ้นกว่านี้ ในขณะที่มือเองก็กุมคอเสื้อตัวเองไว้ไม่ปล่อย แต่มีหรือที่แรงของคนที่กำลังทรมานกับพิษไข้ จะสู้นักรบแห่งดินแดนศักดิ์สิทธิ์ผู้ซึ่งมีสุขภาพปกติดีไหว....

    ไม่ต้องใช้ความพยายามอะไรมากมาย อัลบาฟิก้าก็รวบข้อมือบางออกไปพ้นทางได้อย่างง่ายดาย ก่อนจะลงมือปลดเม็ดกระดุมเสื้อออกทันที ละเลยอาการของคนตรงหน้าที่กำลังดิ้นรนขัดขืนการกระทำของเขาอย่างสุดความสามารถไปโดยสิ้นเชิง

    แต่แล้วมือของหนุ่มหน้าสวยก็ชะงัก เมื่อจัดการดึงเนื้อผ้าลงมาถึงหัวไหล่ รอยสีกุหลาบถูกแต่งแต้มบนผิวกายของอีกฝ่าย ตั้งแต่ซอกคอขาวไปจนถึงเนินไหล่ลาดมน ตราประทับความเป็นเจ้าของที่ใครบางคนตั้งใจทิ้งมันไว้ สีแดงจ้ำตัดกับผิวสีขาวน้ำนม....สีแดง....พอๆกับใบหน้าของเจมินี่เซนต์นั่นแหละ....

    นัตน์ตาคมกล้าสีฟ้าอ่อนตวัดไปทางคนตรงหน้าทันที ไม่น่าแปลกใจเลยที่อีกฝ่ายเบือนหน้าหนีไปทางอื่น ใบหูของร่างบางขึ้นสีเข้มไม่แพ้พวงแก้มของชายหนุ่มเลย อัสพรอสพูดไม่ออก อายจนอยากจะแทรกแผ่นดินหนีให้ได้อยู่แล้ว ในขณะที่อัลบาฟิก้าเองก็พูดไม่ออกเช่นกัน ความเงียบอันหนักอึ้งหล่นทับทั้งคู่ ช่วงเวลาไร้เสียงที่ดำเนินไปอย่างเอื่อยเฉื่อยและยืดเยื้อ นาทีต่อนาทีผ่านไปโดยไม่มีใครขยับ ไม่มีใครปริปาก ผ้าขนหนูในมือขาวห้อยอยู่ข้างตัวอย่างไร้ประโยชน์ ไม่ต่างจากร่างโปร่งที่ยังไม่ยอมหันหน้ากลับมาเสียที

    โชคดี....พวกเขาไม่จำเป็นที่จะต้องเผจิญกับความเงียบน่าอึดอัดนั่นอยู่นาน....

    โชคร้าย....คนที่มาทำลายบรรยากาศหดหู่นั่นออกไป....กลับเป็นคนที่ฝากต้นตอความเงียบไม่พึงประสงค์ไว้บนซอกคอนวลๆนั่น....

    “พี่....หืมห์?”

    บุคคลคนที่สามก้าวเข้าวิหารปลาคู่โดยไม่มีการบอกหรือทักเจ้าของที่ทางใดๆทั้งสิ้น ชายหนุ่มมองข้ามหัวพิซเซสเซนต์ไปโดยสิ้นเชิง กวาดตามองหาเพียงพี่ชายที่ควรจะกลับไปถึงวิหารคนคู่เมื่อเกือบชั่วโมงที่แล้ว และเขาก็มั่นใจว่าอัสพรอสไม่ใช่คนที่จะไปเถลไถลที่ไหนไกลด้วย ร่างสูงเดินไล่จากวิหารที่สามมาเรื่อยๆจนกะว่าจะไปให้ถึงตำหนักเคียวโกถ้ายังหาตัวร่างบางไม่เจออีก เขาควรจะดีใจที่เจอคนที่ตามหาอยู่กับคนที่ไว้ใจได้ ไม่ใช่ซาจิทาเรียสเซนต์ที่เขามักจะจ้องเขม็งและก้าวไปเป็นก้างขวางคอเวลามันเริ่มแตะเนื้อต้องตัวแฝดพี่ของตน....

    ....แต่สภาพของอัสพรอสนั้น....ออกจะล่อแหลมไปเสียหน่อย....

    เจ้าของเรือนผมสีเข้มที่เขาชอบนักหนากึ่งนั่งกึ่งนอนอยู่บนโซฟาตัวยาว ใบหน้าหวานขึ้นสีแดงก่ำถึงใบหู ปกเสื้อและกระดุมถูกดึงหลุดลุ่ยจนถึงไหล่กลมกลึง วงหน้าของหนุ่มหน้าสวยอีกคนออกจะแดงระเรื่อหน่อยๆเช่นกัน โดยที่มือหนึ่งของผู้กระทำก็ยังคงจับปกเสื้อของอัสพรอสค้างไว้อยู่ ส่วนอีกมือก็ได้แต่กำผ้าขนหนูสีขาวแน่นเสียจนหยดน้ำถูกบีบออกจนผืนผ้าจะแห้งอยู่แล้ว....

    “.....อัลบาฟิก้า....”

    แรงกดดันถูกแผ่ออกมาอย่างแรงจากชายหนุ่มผิวเข้มทันที เล่นเอาคนถูกเรียกชื่อสะดุ้งเฮือก และต้นเหตุหน้าถอดสี ไอสังหารถูกปล่อยออกมาราวกับหมอกหนาทึบ พร้อมๆกับคอสโม่ที่หาได้เบาบางและเย็นสบายเหมือนกับของเดเจลไม่ มันกลับแผดเผา....ลุกไหม้อย่างรวดเร็วจนขึ้นประกายสีทองราวกับเป็นของโกลด์เซนต์จริงๆ ถึงอีกฝ่ายจะไม่ใช่หนึ่งในผู้ดำรงตำแหน่งทั้งสิบสอง ไม่ได้รับการฝึกอย่างที่เซนต์ฝึกหัดควรจะได้รับ แต่ก็เป็นถึงน้องชายของนักรบที่ขึ้นชื่อว่าเก่งกล้าไม่แพ้ใคร และก็เป็นถึงหนึ่งในสองมนุษย์ผู้สามารถทลายดาราจักรได้เสียด้วย

    “เจ้าเข้าใจผิดแล้ว ข้าไม่ได้ล่วงเกินพี่ชายของเจ้าแต่อย่างใด” อัสพรอสนับถือผู้พูดขึ้นมาทันที ที่ยังสามารถรักษามาดสุขุมเยือกเย็นไว้ได้ ถึงแม้ว่าหยาดเหงื่อจะเริ่มไหลซึมมาจากฝ่ามือ อัลบาฟิก้าก็ยังคงเก็บซ่อนอาการหวาดกลัวเอาไว้ได้อย่างแนบเนียน

    เจมินี่เซนต์รีบปัดมือของเจ้าของวิหารที่สิบสองออกไป ก่อนจะเร่งจัดเสื้อผ้าของตนให้เรียบร้อยทันที เขาเบนสายตาไปยังแฝดน้องอย่างกล้าๆกลัวๆ แลเห็นว่าคนตรงหน้าคงจะไม่เชื่อ จึงรีบเอ่ยทับออกไป “เขาพูดจริง เดฟเทรอส เขาไม่ได้ทำอะไรข้าเลย....”....มีแต่ข้านี่แหละที่ไปเป็นภาระให้เขา....

    ผู้ที่มีใบหน้าเหมือนเจมินี่เซนต์ไปเสียทุกกระเบียดนิ้วยังคงยืนนิ่ง เจ้าตัวไม่พูดอะไรออกมา จิตสังหารเบาบางลงไปแล้ว แต่ถึงกระนั้น คนที่โตมาด้วยกันอย่างอัสพรอสน่ะรู้ดี ว่าผู้เป็นน้องกำลังโกรธเขาอยู่.....และท่าทางจะโกรธมากเสียด้วยสิ

    “ถ้าอย่างนั้น....” เดฟเทรอสสาวเท้าเข้าใกล้สองชีวิตที่ชะงักค้างราวกับกำลังรอคอยคำสั่งประหารจากมัจจุราจยังไงยังงั้น แต่เขาไม่ใส่ใจ ชายหนุ่มร่างสูงใหญ่ไม่พูดพร่ำทำเพลงใดๆทั้งสิ้น เขาจัดการยกพี่ชายขึ้นพาดบ่ากว้างเสียเสร็จสรรพ อัสพรอสที่ตาลายมึนหัววูบเล็กน้อยทำได้มากสุดก็เพียงดิ้นรนอย่างอ่อนแรง “....ขอโทษด้วยที่รบกวน”

    ไม่ทันขาดคำ....ฝาแฝดผู้น้องก็ก้าวจากไปโดยไม่ลืมที่จะอุ้มโกลด์เซนต์ราศีคนคู่ไปด้วย....

    ....ทิ้งไว้เพียงผู้เฝ้าวิหารปราการสุดท้ายให้นั่งกระพริบตาปริบๆคนเดียว....

 *********************

จริงๆในฝันเห็นแค่ฉากที่พี่อัสทรุดฮวบลงไปแล้วอัลบาฟิก้าถลาเข้ามาประคอง กับตอนที่พี่อัสนอนก่ายหน้าผากบนโซฟาโดยมีฟีก้านั่งกุมมืออยู่ใกล้ๆ แต่ไหงมันต่อยอดมาได้ถึงขนาดนี้นั้น มันใช้พลังแม่ยกจิ้นเอาล้วนๆค่ะ กร้ากกกกกกกกกกกกกกกก

ยิ่งแต่งฟีก้ายิ่งเมะ พยายามเน้นคำว่าหนุ่มหน้าสวยหลายๆครั้งนะคะเนี่ย

ถ้าคึกจัด....อาจมีภาคต่อ....

บันทึกการเข้า

Lazuri
จำนวนผู้ประกอบการ: (0)
Bronze Saint
*

Photobucket 324
ออฟไลน์ ออฟไลน์

ใช้งานล่าสุด:
06, กรกฎาคม 2017, 10:24:12 PM

กระทู้: 363
หมายเลขสมาชิก: 6788

วันที่สมัครสมาชิก: พ.ย., 2009


กระทู้: 363
189.00 ซูล่า
ดูรายการสินค้า
โอน Zula ให้ Lazuri
Level and Hp mod by the DtTvB :: version 1.02 :: Made for Zone-IT.com Cosmo 15 : Exp 43%
HP: 0%

OS:
Windows Vista/Server 2008 Windows Vista/Server 2008
Browser:
MS Internet Explorer 8.0 MS Internet Explorer 8.0


ดูรายละเอียด เว็บไซต์
| |
« ตอบ #16 เมื่อ: 15, มกราคม 2010, 11:37:41 PM »

พี่อัสเคะแอนด์ป่วยนี่เป็นการรวมกันที่เซ็กซี่สุดๆค่ะ/ เช็ดน้ำหมาก

เราว่าอัลบาฟีก้าเมะเป็นอะไรที่งดงามมากค่ะท่าทางจะเป็นสามีที่เพอร์เฟคมากๆเลย แต่เราชอบตอนพี่เดฟแบกพี่อัสจังเลยค่ะดูแสดงความเป็นเจ้าของดี หึๆ

ต่อเถอะค่ะ สามเส้า(?)แบบนี้เราชอบ

ป.ล สงสัยสภาพอากาศที่แซงค์จะร้อนเกินรับทำเอาเหล่าเคะป่วยไปตามๆกัน 

thxby257824NaCl
บันทึกการเข้า
mummy
Power User
จำนวนผู้ประกอบการ: (0)
*

Photobucket 701
ออฟไลน์ ออฟไลน์

ใช้งานล่าสุด:
13, กันยายน 2013, 11:15:37 PM

Scorpio

กระทู้: 865
หมายเลขสมาชิก: 2212

วันที่สมัครสมาชิก: ส.ค., 2008


กระทู้: 865
177.00 ซูล่า
ดูรายการสินค้า
โอน Zula ให้ mummy
Level and Hp mod by the DtTvB :: version 1.02 :: Made for Zone-IT.com Cosmo 23 : Exp 87%
HP: 0%

แม่ยกป่องไห

OS:
Windows XP Windows XP
Browser:
MS Internet Explorer 7.0 MS Internet Explorer 7.0


ดูรายละเอียด
ดูรายการสินค้า      
| |
« ตอบ #17 เมื่อ: 16, มกราคม 2010, 12:01:31 AM »

TwT... มันก็โมเอ่อยู่หรอกนะ ...

แต่ แต่ว่า ...

ไหงพี่อัสของพี่มันเคะจังฟระ !

(โฮ)

บันทึกการเข้า
la_fierte
จำนวนผู้ประกอบการ: (0)
Bronze Saint
*

Photobucket 171
ออฟไลน์ ออฟไลน์

ใช้งานล่าสุด:
17, มีนาคม 2014, 11:13:03 AM

Cancer

กระทู้: 160
หมายเลขสมาชิก: 4865

วันที่สมัครสมาชิก: มิ.ย., 2009


กระทู้: 160
10.00 ซูล่า
ดูรายการสินค้า
โอน Zula ให้ la_fierte
Level and Hp mod by the DtTvB :: version 1.02 :: Made for Zone-IT.com Cosmo 10 : Exp 22%
HP: 0%

OS:
Windows XP Windows XP
Browser:
MS Internet Explorer 7.0 MS Internet Explorer 7.0

srisakul_bee@hotmail.com
ดูรายละเอียด เว็บไซต์ อีเมล์
| |
« ตอบ #18 เมื่อ: 16, มกราคม 2010, 04:16:13 PM »

อ่า ฟิก้าจังเมะซะแล้ว


บันทึกการเข้า
NaCl
จำนวนผู้ประกอบการ: (0)
Silver Saint
*

Photobucket 787
ออฟไลน์ ออฟไลน์

ใช้งานล่าสุด:
26, มิถุนายน 2012, 09:18:54 PM

Gemini

กระทู้: 812
หมายเลขสมาชิก: 6854

วันที่สมัครสมาชิก: ธ.ค., 2009


กระทู้: 812
86.00 ซูล่า
ดูรายการสินค้า
โอน Zula ให้ NaCl
Level and Hp mod by the DtTvB :: version 1.02 :: Made for Zone-IT.com Cosmo 23 : Exp 13%
HP: 0%

แม่ยกสง่าเคะอย่างเป็นทางการ

OS:
Windows Vista/Server 2008 Windows Vista/Server 2008
Browser:
Firefox 3.5.7 Firefox 3.5.7


ดูรายละเอียด เว็บไซต์
| |
« ตอบ #19 เมื่อ: 20, มกราคม 2010, 08:36:33 PM »

   [Fic Saint Seiya] Unknown II (ฟิคไร้ชื่อภาคสอง ฮ่า)
     Pairing : Gemini Defteros X Gemini Aspros (คนแต่งมั่นใจแล้ว กร้าก)
   Comment : จำได้ว่าในฝันมันไม่มีฉากเหล่านี้เลยนะวะคะ....กร้ากกกก
   Warning : เดฟอัส....เดฟอัส....เดฟอัส....เดฟอัสสสสสสสสส

   *********************

   “เดฟเทรอส....เจ้าปล่อยข้าลงได้รึยัง....”

   “ไม่”

   “....เจ้ายังไม่ยกโทษให้ข้าใช่มั้ย....”

   “ไม่”

   “....เจ้าไม่เชื่อใจข้าแล้วหรือ....”

   “ไม่”

   ....เจ้าช่วยพูดอะไรนอกจาก ‘ไม่’ ได้มั้ย....

   อัสพรอสถอนหายใจ บทสนทนาซ้ำๆซากๆแบบนี้ดำเนินมาได้สักพักหนึ่งแล้ว ดูเหมือนอีกฝ่ายจะรวบยอดเอาเหตุการณ์ที่ผ่านมาเป็นความผิดของเขาไปเสียเสร็จสรรพ ซึ่งเขาก็โทษน้องชายได้ไม่เต็มปาก เพราะส่วนหนึ่งที่เขาตกอยู่ในสภาพล่อแหลมแบบนั้นก็เพราะตัวเขาเองด้วยนั่นแหละ

   เดฟเทรอสเดินกระแทกเท้าตามประสาคนอารมณ์เสีย ความเงียบและแรงกดดันที่ชายหนุ่มแผ่ออกมาเกาะตัวเป็นก้อนถ่วงหัวใจของผู้พี่ให้หล่นวูบ เขาพยายามชวนอีกฝ่ายคุยแล้ว พยายามยืดบทพูดออกไปให้ยาวที่สุดเท่าที่จะทำได้ แต่มันมักจะจบลงด้วยคำตอบไร้เสียงหรือเขาไออย่างแรงจนพูดต่อไม่ไหว

   ว่าง่ายๆ....เดฟเทรอสกำลังหึง....

   มันเป็นอาการที่ทำให้พี่ชายปวดหัวได้ร่ำไป แต่เขาก็ว่าแฝดน้องไม่ได้ เพราะมันมักจะมีสถานการณ์ที่เขาถูกกล่าวด้วยข้อหานอกใจอีกฝ่ายอยู่เสมอ ตัวต้นเหตุก็ไม่ใช่คนห่างไกลที่ไหน เจ้าของชุดคล็อทสยายปีกคู่ใหญ่สีทองสว่าง ที่คนนอกอาจจะเห็นว่าชายหนุ่มผู้นั้นเป็นเทพบุตร แต่ในสายตาของเดฟเทรอสแล้ว....ชิจิฟอสคือปีศาจปลาหมึกดีๆนี่เอง....

   ไม่รู้ว่าโกลด์เซนต์ราศีธนูถูกอกถูกใจเขาตรงไหน ถึงได้หาโอกาสจับเนื้อต้องตัวเขาได้อย่างไม่ลดละความพยายาม ครั้งล่าสุดเดฟเทรอสแทบจะเปิดสงครามพันวัน เมื่อซาจิทาเรียสเซนต์มาขโมยจูบอัสพรอสต่อหน้าต่อตาคุณน้องหวงพี่ ลำบากไปถึงเจ้าของวิหารแถวๆนั้นต้องเข้ามาช่วยกันสงบศึกก่อนที่ทั้งคู่จะระเบิดคอสโม่ใส่กันเอง ส่วนต้นเหตุของการต่อสู้นั้นก็ถูกคาดโทษเสียจนลุกจากเตียงไม่ขึ้นไปหลายวัน ดังนั้น เขาจึงพอจะนึกออกว่าคราวนี้เขาจะถูกลงทัณฑ์ยังไง

   โดยไม่รู้ตัว เดฟเทรอสที่อุ้มพี่ชายเหมือนตุ๊กตายัดนุ่นก็ก้าวถึงวิหารคนคู่แล้ว ชายหนุ่มเดินเข้าห้องนอน กระแทกประตูปิดอย่างแรงเสียจนอัสพรอสสะดุ้งเฮือก น่ากลัวว่าลูกบิดจะเสียหรือกรอบประตูจะพังเอา

   “อะ...”

   เจมินี่เซนต์ถูกโยนลงกลางเตียงนุ่ม มันไม่ใช่กิริยาที่ผู้ป่วยสมควรได้รับ ร่างบางจับจ้องแผ่นหลังกว้างของน้องชาย ผู้ซึ่งทำท่าเหมือนจะกระทืบเท้าออกไป ซึ่งนับว่าไม่น่าแปลกใจนัก เพราะเวลาพวกเขาอยู่ในบรรยากาศกลืนไม่เข้าคายไม่ออก เดฟเทรอสก็มักจะเป็นคนที่ปลีกตัวออกไปสงบสติอารมณ์ ด้วยวิธีไหน คงมีแต่พระเจ้าที่ล่วงรู้ ที่แน่ๆคือเจ้าตัวไม่มีทางออกไปปรับทุกข์กับคนอื่นหรอก....

   ....เพราะไม่ว่าจะยังไงก็ตาม....เดฟเทรอสมีเพียงเขาคนเดียว....

   ความคิดนี้เป็นเหมือนเชื้อไฟ ผลักดันให้แรงใจลุกโชน อัสพรอสรีบกระโจนตัวไปหาร่างสูง หมายจะคว้าชายเสื้อของอีกฝ่ายเอาไว้ แต่เดฟเทรอสนั้นเดินช้ากว่าที่เขาคิด จึงกลายเป็นว่าเขากำลังกอดคนตรงหน้าจากด้านหลังเสียนี่ การเคลื่อนไหวแบบปุบปับทำให้เขารู้สึกเวียนหัวคล้ายเห็นโลกหมุน ประจวบกับศีรษะที่มึนงงด้วยพิษไข้อยู่แล้ว ทำให้เขาต้องกอดน้องชายไว้แน่นกว่าเดิม เพื่อกันไม่ให้เขาหล่นลงไปกองกับพื้นเสียก่อน

   เดฟเทรอสเลิกคิ้วขึ้นสูง ตอนแรกเขากะว่าจะปล่อยให้อีกฝ่ายได้นอนพักแต่หัววัน ลำพังแค่ความร้อนจากท่อนแขนเรียวที่โอบรอบเอวก็บอกเขาพอแล้วว่าพี่ชายของเขาไข้ขึ้นสูงแค่ไหน ถึงพิซเซสเซนต์จะช่วยเช็ดตัวให้ไข้ทุเลาลงหน่อยแล้วก็เถอะ ชายหนุ่มหันหน้าไปทางคู่กรณีก่อนจะออกปาก “พี่ทำอะไรของพี่น่ะ....”

   อัสพรอสมองหน้าเขาตรงๆ สายตาที่จ้องเขม็งมานั้นควรจะทำให้เขารู้สึกไม่ดีไม่ใช่หรือ....ทำไมมันถึงทำให้ผู้พี่ดูน่ารักน่าชังอย่างบอกไม่ถูก....เส้นผมเงางามที่ออกยุ่งเล็กน้อยทิ้งตัวลงแนบกับเรือนร่างเพรียวบางเหมือนม่านน้ำตก ปอยผมสยายปรกไหล่กับหน้าผากมน สีน้ำเงินเข้มที่เข้ากับผิวกายที่ขึ้นสีระเรื่อเล็กน้อยเป็นอย่างดี ขับให้ผิวนวลเนียนนั้นขาวผุดผาดขึ้นไปอีก ดูไปดูมา....เขาอาจจะเข้าใจพี่ชายของตัวเองผิดกับภูตบุปฝาบอบบางก็เป็นได้....

   ....ดอกไม้บอบบาง....ดอกแคลล่าลิลลี่ที่แสนบอบบาง....

   “เจ้าโกรธข้าใช่มั้ย....ทำไม....ถ้ามีอะไรจะพูด ก็มานั่งคุยกันให้เรื่องจบเสียดีกว่า”

   ร่างสูงใหญ่ตอบสั้นๆ “ไม่ล่ะ” ก่อนจะดันตัวผู้พี่ออก แค่ผลักเบาๆก็สามารถส่งร่างงามให้ล้มกลับไปนอนแผ่บนเตียงได้ “ข้าว่าท่านนอนพักก่อนเถอะ ไข้หายแล้วค่อยว่ากันอีกที ----”

   ชายหนุ่มรีบลุกขึ้นมาทันที ละเลยความสนใจต่ออาการวิงเวียนที่เกิดขึ้นบ่อยจนน่ารำคาญไป “เจ้าจะให้ข้านอนเฉยๆแล้วปล่อยให้เจ้าหลบหน้าข้าไปนั่งอมทุกข์น่ะหรือ”

   “ข้าไม่ได้หลบหน้า....และข้าก็ไม่ได้นั่งอมทุกข์ด้วย แต่ใช่ ข้าจะไป”....ให้ข้ามานั่งต่อล้อต่อเถียงกับพี่ตอนนี้มันน่าหงุดหงิด....เขาต่อประโยคให้จบในใจ

   “แล้วระหว่างนั้น....เจ้าจะใจจืดใจดำปล่อยให้ข้าต้องนอนคนเดียวตลอดคืนเชียวหรือ?”

   มาถึงตรงนี้ เดฟเทรอสก็ชะงักไปในทันที ประโยคนี้ไม่ได้มีความหมายลึกซึ้งอะไรมากมายนัก ร่างบางหมายความตามที่พูดทุกพยางค์ ตั้งแต่เล็กจนโต พวกเขานอนเตียงเดียวกันตลอด ตั้งแต่สมัยเด็กที่ทะเลาะแย้งผ้าห่มกันทุกคืน ซึ่งจบลงด้วยการเบียดกันซุกผ้าห่มผืนบางที่ถูกดึงขึ้นมาถึงต้นคออยู่เสมอ นอนกอดกันกลมเพื่อแบ่งปันไออุ่นของกันและกัน จนถึงปัจจุบัน ที่ความสัมพันธ์ของพวกเขาเลยเถิดจากความเป็นพี่น้องไปไกลแล้ว อัสพรอสชอบซุกตัวเข้าแผ่นอกกว้างของเขาด้วยเหตุผลที่ว่า มันสบายดี

   พอนึกถึงใบหน้าหวานที่เข้ามาใกล้เสียจนลมหายใจอุ่นๆรดหน้าเขาแล้ว ใบหน้าของชายหนุ่มก็เริ่มขึ้นสีเข้มตามพวงแก้มสีระเรื่อของผู้พี่อันมาจากพิษไข้ อัสพรอสเอียงคอเล็กน้อยเมื่อเห็นว่าเดฟเทรอสค้างไปนานแล้วจู่ๆก็หน้าแดงขึ้นมาเป็นริ้วๆเสียอย่างนั้น

   ร่างสูงสะบัดหัวเล็กน้อย ไล่เอาความคิด.....ไร้สาระออกไป....

   “ข้าจะยอมพี่สักครั้งก็แล้วกัน....”

   ฟูกเตียงยวบไปทันทีเมื่อเดฟเฟรอสทิ้งน้ำหนักตัวลงไป ร่างโปร่งขยับตัวมานั่งข้างเขาบ้าง เหมือนกับเวลาที่พวกเขามักจะมานั่งคุยกันเสมอยามที่ยังเป็นเพียงเด็กน้อยไร้เดียงสาสองคน

   “เจ้ามีปัญหาอะไร....อย่า..!” อัสพรอสขึ้นเสียงเมื่อเห็นว่าผู้น้องทำท่าจะพูดแทรก แต่ก็ได้ไอจนตัวโยน ร้อนถึงร่างสูงต้องมาลูบหลังเจมินี่เซนต์เบาๆให้อาการทุเลาลง “อย่าอ้อมค้อม....พูดมาตรงๆเถอะ”

   เดฟเทรอสตอบกลับในทันที อันเป็นนิสัยเดิมที่พูดตรงๆโดยไม่สนว่ามันจะแทงใจดำอีกฝ่ายหรือไม่ “ข้าไม่ชอบเห็นคนอื่นมาจับตัวพี่” เขาเข้าประเด็นในทันที “แล้วก็ไม่ชอบให้พี่ไปจับตัวคนอื่นด้วย”

   ....สีขาวบริสุทธิ์บนกลีบดอกบางเบา....ไม่อยาก....และจะไม่ยอมให้ใครทำมันแปดเปื้อนเด็ดขาด....

   ฝาแฝดผู้พี่ทำหน้าเบ้ เมื่อเห็นว่าคนตรงหน้ากำลังขุดเรื่องเก่าออกมาพูด ตอนนั้นคาลเดียร์เพิ่งกลับมาจากภารกิจ ถึงจะเป็นโกลด์เซนต์ที่แกร่งแค่ไหน พวกเขาก็ยังคงเป็นมนุษย์ที่มีเลือดเนื้อ ย่อมเป็นเรื่องธรรมดาที่จะได้แผลกลับมาบ้าง ร่างบางทำเพียงช่วยเช็ดคราบเลือดบนใบหน้าของสกอเปี้ยนเซนต์เพราะเห็นว่ามือของอีกฝ่ายนั้นไม่ว่างจากการทำแผลตัวเอง ในขณะเดียวกันกับเดฟเทรอสซึ่งไปตามเดเจลมาช่วยปฐมพยาบาลต่อ แต่ผู้น้องกลับเห็นว่ามันเป็นเรื่องใหญ่โตไปเสียได้ ขนาดเดเจลยังไม่ได้ว่าอะไรเขาเลย

   “ข้านึกว่าข้าพ้นโทษไปแล้วเสียอีก” เขาประชดประชันสวนกลับอย่างเคืองๆ

   “ท่านก็เลยเริ่มหาข้อหาอื่นใช่มั้ย” เดฟเทรอสเองก็เริ่มหงุดหงิดเช่นกัน เพราะเดิมที การมานั่งจับเข่าคุยกันนั้นไม่ใช่วิธีที่เขาถนัดอยู่แล้ว

   “ข้อหาอื่นอะไรกันเล่า ข้าไม่ได้ทำผิดเสียหน่อย....” ร่างบางรีบพูดเสริมทันที “....รวมถึงอัลบาฟิก้าด้วย”

   “มันลวนลามพี่....!”

   “เขามาช่วยข้าต่างหาก! ดีแค่ไหนแล้วที่เขาไม่ปล่อยให้ข้านอนหมดสติหน้าวิหารเคียวโก”

   เดฟเทรอสเริ่มขึ้นเสียง เช่นเดียวกับฝาแฝดของตน แต่อัสพรอสยังเจ็บคอไม่หาย ทำให้เสียงของน้องชายนั้นทรงพลังกว่ามากนัก

   “เพราะอย่างนั้นท่านก็เลยปล่อยให้มันจับเนื้อต้องตัวตามใจชอบอย่างนั้นหรือ!?”

   พอเห็นร่างบางทำท่าจะอ้าปากเถียง คนอารมณ์เสียก็ยิ่งโมโหเข้าไปอีก “ทำไมล่ะ....ท่านเบื่อข้าแล้วรึไง?”

   อัสพรอสทำหน้าเหมือนไม่รู้ว่าจะหัวเราะหรือร้องไห้ดี โดยที่ไม่รู้เลยว่ามันเป็นการสาดน้ำมันเข้ากองเพลิง

   ....ไม่ยอมเด็ดขาด....เพราะท่านเป็นของข้า....

   “ท่านเบื่อสัมผัสของข้าแล้วงั้นหรือ?”

   ....เป็นของข้าคนเดียวเท่านั้น....

   เดฟเทรอสกระซิบประโยคนี้ที่ริมหูอีกฝ่าย เรียกเอาอาการสะดุ้งออกมาได้อย่างง่ายดาย เจ้าของร่างสูงใหญ่ดันร่างโปร่งลงกับเตียงก่อนจะขึ้นคล่อม เขาได้เห็นดวงตาคู่สวยเบิกกว้างเพียงชั่ววูบเดียวเท่านั้นในเมื่อเขาโน้มตัวลงไป กดร่างของผู้พี่เอาไว้จนแทบจะจมลงไปกับฟูกนุ่ม มือใหญ่จัดการกระชากเสื้อตัวบางออกอย่างง่ายดาย เขาโยนมันไปให้พ้นทางก่อนที่อัสพรอสจะเอื้อมถึง

   “ฮะ....ด....เดี๋ยวก่อน..!....อ..อะ....” เสียงครางหวานเริ่มเล็ดลอดออกมาให้ได้ยิน เขาไม่สนใจ ริมฝีปากทาบลงบนไหล่นวล ขบเม้มรอยทิ้งเอาไว้ ตราแสดงความเป็นเจ้าของสีแดงช้ำ ใช้มือข้างหนึ่งกดเจมินี่เซนต์ไม่ให้ขยับหนี ส่วนอีกข้างก็ไม่ได้หยุดนิ่ง ลูบไล้ไปตามขาเรียวใต้กางเกงผ้าเนื้อดี อัสพรอสเริ่มดิ้นพล่านทันที เมื่อมือสากเลื่อนไปยังบริเวณหว่างขา....

   “นะ....นี่มันยัง....อา....กะ...กลางวันแสกๆ....อ....อยู่เลย....น...นะ!” น้ำเสียงเริ่มขาดท่วงเมื่อสติเริ่มจะถูกย้อมให้เป็นสีขาวโพลน

   “ข้าไม่สน”

   ลมหายใจร้อนผ่าวด้วยพิษไข้รดบนผิวหน้าสีเข้มจนเหมือนมันกำลังละลาย อัสพรอสพยายามดันร่างสูงออก แต่ขนาดในยามปกติก็ยังแทบจะทำอะไรผู้กำยำกว่าไม่ได้ นับประสาอะไรกับตอนที่กำลังอ่อนแออยู่เล่า เรือนผมยาวกระจายไปทั่ว สีน้ำเงินของมันตัดกับสีขาวของผ้าปูเตียงกับสีแดงระเรื่อของพวงแก้มนวลอย่างลงตัว ภาพที่สะท้อนแก้วตาคู่หวานพล่านเลือนลงไปทุกขณะ

   “อ....อื้อ!”

   ร่างบางเม้มริมฝีปากแน่น พยายามประคับประคองสติที่หลงเหลืออยู่ไม่ให้หลุดลอยไป เดฟเทรอสเห็นดังนั้นจึงเลื่อนมือไปดึงเส้นผมนุ่นลื่นของอีกฝ่าย ไม่ได้ตั้งใจกระชาก เพียงแค่ดึงให้เจ็บเท่านั้น เสียงร้องสั่นเครือเล็ดลอดออกมาเกินกว่าจะห้ามทัน ทั้งด้วยความรู้สึกเหนื่อยล้าและสัมผัสดุดันที่เหมือนจะแผดเผาผิวบางให้มอดไหม้....

   ....รุนแรง....เอาแต่ใจ....แต่ก็ชวนให้คล้อยตามราวกับต้องมนต์....

   “เดฟเทรอส!!”

   ....นั่นคือสัมผัสที่คุ้นเคย....

   มือที่ดึงเอาอาภรณ์ชิ้นล่างจวนจะหลุดจากสะโพกกลมมนอยู่แล้วชะงักไปเมื่อผู้ที่อยู่ด้านใต้ขึ้นเสียงออกมา ร่างบางรวบรวมสติทั้งหมดก่อนจะตะเบ็งไปสุดเสียง ดวงเนตรสีเดียวกับนภาไร้เมฆจ้องเขม็งมาที่เขา สายตาที่มองมานั้นแน่วแน่จนเกือบจะเหมือนกับโกรธเคือง เดฟเทรอสผละตัวออก ด้วยความรู้สึกเหมือนถูกน้ำเย็นสาดใส่

   ถึงเขาจะสร้างปัญหาให้ร่างโปร่งบางได้ส่ายหัวอยู่ตลอด แต่ก็ไม่เคยเลยที่คนตรงหน้าขึ้นเสียงกับเขา ความเงียบก่อตัวขึ้นโดยไม่มีใครสังเกต เหมือนกับม่านหมอกบางๆที่กั้นทั้งสองคนเอาไว้ ไม่รู้ว่ามาจากไหน....เมื่อมองไป....มันก็อยู่ตรงนั้นแล้ว....บรรยากาศหดหู่และน่าอึดอัดเสียจนยากแม้แต่จะหายใจให้โล่งปอด ความรู้สึกหนักอึ้งกระแทกลงบนบ่าของเขาอย่างแรง เจ้าของเรือนร่างสูงใหญ่ทนไม่ไหว จนต้องทำลายบรรยากาศนั้นลง

   “ข้า....”

   “....ข้าขอโทษ”

   เดฟเทรอสเบิกตากว้าง เมื่อคำพูดที่เขาตั้งใจจะเอ่ยออกไปถูกผู้พี่ชิงพูดออกมาก่อน สายตาคาดคั้นนั้นหายไปแล้ว ร่างบางก้มหน้าลง ปล่อยให้ปอยผมปรกใบหน้าเสียจนไม่อาจเห็นถึงสีหน้าได้ แต่น้ำเสียงสั่นเครือนั้นก็มากพอที่จะบอกอารมณ์ของอัสพรอสได้....

   “ข้า....ข้าไม่ได้ตั้งใจ....”

   หวาดกลัวว่าจะทำให้อีกฝ่ายขุ่นเคือง....

   “ข้าไม่ควร....ตะโกนใส่เจ้าแบบนั้น....”

   เจ้าของเรือนผมสีฟ้าน้ำทะเลถึงกับทำอะไรไม่ถูก อัสพรอสสูดหายใจเฮือกใหญ่ พยายามคุมเสียงของตัวเองให้มั่นคง เหมือนกำลังฝืนกล้ำกลืนอะไรบางอย่างขมขื่นลงคออย่างยากลำบาก เมื่อถึงตอนนี้ เดฟเทรอสถึงจะรับรู้ความจริงที่เขาลืมเลือนไปเสียสนิทขึ้นมาได้

   อัสพรอสก็ยังเป็นคงอัสพรอส....

   ความอ่อนโยน.....ที่ไม่ว่าอย่างไรก็ยังเป็นความอ่อนโยน....

   ชายหนุ่มสูงใหญ่เอื้อมมือไปคว้าผ้าห่มมาคลุมร่างที่ไร้อาภรณ์ท่อนบนของอีกฝ่ายอย่างลวกๆ อัสพรอสกระชับผืนผ้าเข้าหาตนเองมากขึ้น มือเรียวกำมันแน่นจนยับ เดฟเทรอสคุกเข่าลงข้างเตียง เชยคางมนให้ขึ้นมามองกันในระดับสายตา ยิ่งเห็นอัญมณีคู่งามที่ไหวระริกชุ่มชื้นด้วยน้ำตาแล้ว....ก็ยิ่งรู้สึกผิดเข้าไปอีก....

   ....เขาไม่ใช่คนเดียวที่อยากจะฉุดรั้งสายเลือดของตนเอาไว้....

   “ข้าสิที่เป็นฝ่ายต้องขอโทษ”

   ....เขาไม่ใช่คนเดียวที่หวาดกลัวกับการจากไปของอีกฝ่าย....ของกันและกัน....

   น้ำเสียงทุ้มต่ำนั้นมั่นคงและหนักแน่นกว่าของผู้พี่มากนัก

   “ข้า....ข้าแค่....”

   ‘อย่าอ้อมค้อม....พูดมาตรงๆเถอะ’

   “ข้าแค่กลัวว่าสักวันจะมีคนแย่งท่านไป....หรือที่เลวร้ายกว่าคือท่านหันหลังให้ข้าเอง.....เพราะว่าข้า....”

   ข้าคงทนไม่ได้....

   ทนไม่ได้....ที่จะต้องเห็นคนที่รักจนสุดหัวใจหันหลังใส่....ทนไม่ได้....ที่จะต้องเห็นแสงสว่างเดินก้าวจากไป....ทนไม่ได้....ที่ทำอะไรไม่ได้เลย....

   “....เพราะว่าข้า....”

   ข้าอยากจะเก็บรอยยิ้มนั้นไว้....

   ข้าอยากจะเก็บแสงสว่างนั้นไว้....

   อยากจะเก็บมันไว้....สีพิสุทธิ์นวลตาของแคลล่าลิลลี่ดอกนี้....

   “เพราะว่าเจ้ามีแค่ข้าคนเดียว”

   คำพูดที่ออกมาพร้อมรอยยิ้มบางแสนเจิดจ้า แสงสว่างที่ไม่ว่าจะมองจากทางไหนก็ทอประกายไสวแกเช่นดวงตะวันในยามฟ้าใส ในขณะเดียวกัน มันก็แลดูอ่อนโยนและนุ่ลนวลไม่ต่างจากจันทร์เพ็ญกลางรัตติกาลมืดสนิท....

   “ใช่”

   ร่างสูงระบายยิ้มออกมา มันไม่ใช่สิ่งที่จะได้เห็นบ่อยๆจากฝาแฝดผู้น้อง ทำให้ร่างงามรู้สึกดีขึ้นจนบอกไม่ถูก เดฟเทรอสเห็นแล้วก็อยากจะส่ายหน้าด้วยความเหนื่อยใจ เพียงสิ่งเล็กๆแค่นี้ก็ทำให้อีกฝ่ายมีความสุขได้ บ่งบอกถึงความอ่อนโยนของพี่ชาย....ที่บางครั้ง....มันก็มีมาก....มากจนเกินไป....

   ....แต่ไม่ว่าจะยังไง....เขาก็รักทุกอย่างที่รวมกันเป็นคนๆนี้....

   เดฟเทรอสโน้มตัวเข้าใกล้....ใกล้....จนได้กลิ่นหอมอ่อนๆคล้ายกลิ่นดอกไม้แรกแย้มจากตัวอีกฝ่าย ดอกแคลล่าลิลลี่ที่ชูชอบานสะพรั่ง สีขาวพิสุทธิ์ดุจปุยหิมะที่หวานละไมสมชื่อ ฝาแฝดผู้น้องครอบครองกลีบปากนุ่มของบุปฝาแสนงามตรงหน้าอย่างแผ่วเบา....

   “เพราะข้ามีแค่ท่านคนเดียว”

   *********************

   ฟิคหวานครั้งแรก....แต่งไปนั่งบี้มดไป....

   เป็นหลักว่า....พี่อัสแต่งยากเว้ย (เพราะร่างดีไม่ค่อยมีบทมากในลอสแคน เลยต้องยืมภาพลักษณ์มาจากง่าหน่อย)

   สำหรับคนที่ไม่เคยเห็น นี่คือดอกแคลล่าลิลลี่ค่า



   (ต้องเอารูปเล็ก เพราะขนาดจริงใหญ่เวอร์)

   เราว่าดอกสวยดีน้า

   ดอกแคลล่ามีความหมายว่า Magnificent beauty หรือถ้าแปลเป็นภาษาชาวบ้าน....งามแล้วงามอีก
   ส่วนที่บอกว่าหวานสมชื่อ เพราะลิลลี่หมายถึงว่าความหอมหวานค่า

   อ่านแล้วเม้นด้วยนะค่า 

บันทึกการเข้า

la_fierte
จำนวนผู้ประกอบการ: (0)
Bronze Saint
*

Photobucket 171
ออฟไลน์ ออฟไลน์

ใช้งานล่าสุด:
17, มีนาคม 2014, 11:13:03 AM

Cancer

กระทู้: 160
หมายเลขสมาชิก: 4865

วันที่สมัครสมาชิก: มิ.ย., 2009


กระทู้: 160
10.00 ซูล่า
ดูรายการสินค้า
โอน Zula ให้ la_fierte
Level and Hp mod by the DtTvB :: version 1.02 :: Made for Zone-IT.com Cosmo 10 : Exp 22%
HP: 0%

OS:
Windows XP Windows XP
Browser:
MS Internet Explorer 7.0 MS Internet Explorer 7.0

srisakul_bee@hotmail.com
ดูรายละเอียด เว็บไซต์ อีเมล์
| |
« ตอบ #20 เมื่อ: 20, มกราคม 2010, 08:49:02 PM »

คู่พี่น้องนี่ช่างน่ารักดีแท้เน้อ

ปล.ถ้าดูจากกระทู้ของคุณLazuri ง่าก็งามแล้วงามอีกจริงๆน่ะแหละเนอะ

บันทึกการเข้า
YorU
Power User
จำนวนผู้ประกอบการ: (0)
*

Photobucket 303
ออฟไลน์ ออฟไลน์

ใช้งานล่าสุด:
03, กรกฎาคม 2011, 07:39:22 PM

Aquarius

กระทู้: 387
หมายเลขสมาชิก: 3485

วันที่สมัครสมาชิก: ก.พ., 2009


กระทู้: 387
183.00 ซูล่า
ดูรายการสินค้า
โอน Zula ให้ YorU
Level and Hp mod by the DtTvB :: version 1.02 :: Made for Zone-IT.com Cosmo 15 : Exp 94%
HP: 0%

OS:
Windows XP Windows XP
Browser:
Firefox 3.5.7 Firefox 3.5.7


ดูรายละเอียด
| |
« ตอบ #21 เมื่อ: 20, มกราคม 2010, 08:56:03 PM »

เดฟอัสTT[]TT!!!!!!

พี่ต้องเคะ เฮ ถ้าเทียบสมถรรภาพร่างกายสำหรับผมเดฟเทรอสขาดลอยมากครับ

โบกธง จริงๆชอบมีนอสฟีก้าเหมือนกันนะครับ เเต่ฟีก้าเมะก็เเปลกดี(จริงๆไม่เเน่ใจด้วยเเหล่ะว่ามันจะเคะหรือเมะ ตอนปกติสุขก็ดูเคะดี เเต่พอลงสนามนี่อ่า....มันช่างจะ= =") เสียงทีเอะทำเอาฟีก้าเเมน....

มาเริ่มกรณีพิพาทใหม่เรื่องความเมะของฟีก้ากันดีมั้ย? (ฮา)

thxby259022NaCl
บันทึกการเข้า
Lazuri
จำนวนผู้ประกอบการ: (0)
Bronze Saint
*

Photobucket 324
ออฟไลน์ ออฟไลน์

ใช้งานล่าสุด:
06, กรกฎาคม 2017, 10:24:12 PM

กระทู้: 363
หมายเลขสมาชิก: 6788

วันที่สมัครสมาชิก: พ.ย., 2009


กระทู้: 363
189.00 ซูล่า
ดูรายการสินค้า
โอน Zula ให้ Lazuri
Level and Hp mod by the DtTvB :: version 1.02 :: Made for Zone-IT.com Cosmo 15 : Exp 43%
HP: 0%

OS:
Windows Vista/Server 2008 Windows Vista/Server 2008
Browser:
MS Internet Explorer 8.0 MS Internet Explorer 8.0


ดูรายละเอียด เว็บไซต์
| |
« ตอบ #22 เมื่อ: 20, มกราคม 2010, 11:34:35 PM »

อ่านแล้วสุขใจค่ะ เดฟอัสคราวนี้แฮปปี้ใจตรงกัน ในเรื่องจริงมันโศกระทมมาก/ วิ่งหนีไปร้องไห้

ชอบเวลาน้องหวงพี่ค่ะมันน่ารักสุดๆเลย อ่านแล้วก๊าวใจมากแต่เราว่าอัสตอนดีๆก็น่าจะอารมณ์ประมาณแบบในฟิคนี้นะคะ

อ่านฟิคจบแล้วทำให้เรานึกถึงอันนี้ค่ะ

LC ตอนที่ 155 แบบEngหน้าแรก อ่านแล้วมันชวนจิ้นยิ่งกว่าคุณโทเมะแปลอีกค่ะ เพราะเดฟบอกว่า
"ชั้นเชื่อมาตลอดว่าสิ่งเดียวที่ชั้นต้องการในโลกนี้คือพี่" "และเงาเป็นสิ่งที่ได้รับอนุญาตให้อยู่คู่แสงสว่างตลอดไป"

อร๊ายยยย นี่มันสารภาพกันโต้งๆเลยว่า"ชีวิตนี้มีแค่พี่เท่านั้นที่สำคัญและขอเป็นเงาเพื่อจะได้อยู่คู่พี่ไปตลอดชีวิต"/ สลบ
ขนาดเราไม่จิ้นเวลาอ่านการ์ตูนยังอดคิดไม่ได้เลยค่ะว่า....ทำไมมัน(วอด)วายเยี่ยงนี้  

ป.ล ตามเรื่องจริงเราว่าอัสเดฟคงน้ำหนักส่วนสูงเท่ากันเหมือนง่าน่อนแหละค่ะ แต่เพื่อความเหมาะสม
และรักษาไว้ซึ่งประเพณีอันดีงามเมะต้องล่ำ เคะต้องบางซินะคะ  

ป.ล2 เดฟหวงพี่ขนาดนี้ เดี๋ยวเราเอาชิจิอัส รอสง่าไปแปะยั่วดีกว่า อะเฮอๆ/ วอนตายชัดๆ

thxby259076NaCl, pattamapron8
« แก้ไขครั้งสุดท้าย: 21, มกราคม 2010, 12:36:41 AM โดย Lazuri » บันทึกการเข้า
NaCl
จำนวนผู้ประกอบการ: (0)
Silver Saint
*

Photobucket 787
ออฟไลน์ ออฟไลน์

ใช้งานล่าสุด:
26, มิถุนายน 2012, 09:18:54 PM

Gemini

กระทู้: 812
หมายเลขสมาชิก: 6854

วันที่สมัครสมาชิก: ธ.ค., 2009


กระทู้: 812
86.00 ซูล่า
ดูรายการสินค้า
โอน Zula ให้ NaCl
Level and Hp mod by the DtTvB :: version 1.02 :: Made for Zone-IT.com Cosmo 23 : Exp 13%
HP: 0%

แม่ยกสง่าเคะอย่างเป็นทางการ

OS:
Windows Vista/Server 2008 Windows Vista/Server 2008
Browser:
Firefox 3.5.7 Firefox 3.5.7


ดูรายละเอียด เว็บไซต์
| |
« ตอบ #23 เมื่อ: 23, มกราคม 2010, 09:55:36 PM »

วันนี้ลองขุดเอาแผ่นดีวีดีเซนต์เซย่าแผ่นเดียวที่มีมาดู ตอนที่ 10 น่ะค่ะ

แล้วเกิดของขึ้นอะไรก็ไม่รู้ เอาออกมาเขียนเล่นซะงั้น

(ปั่นด้วยความเร็วแสง)

   *********************

   ....ชากะ....

   ภาพของนักรบราศีกันย์ถูกสะท้อนบนแก้วตาสีเข้ม ใบหน้าของเวอร์โก้เซนต์นั้นยังคงสงบนิ่งเช่นเดิมกับที่เคยเป็นมา เจ้าของร่างโปร่งในชุดโกลด์คล็อทไม่มีอาการสั่นเลยแม้แต่น้อย บ่งบอกถึงอารมณ์ที่ไม่สั่นไหวต่อสิ่งใดๆ เสมือนผิวน้ำในวันไร้ลม ภาพลักษณ์น่าเลื่อมใสเหล่านี้ประกอบกับจนกลายเป็นชายผู้ถูกขนานนามว่าบุรุษผู้ใกล้เคียงพระเจ้าที่สุด

   แต่ถึงจะใกล้เคียงกับพระเจ้ามากแค่ไหน....ตราบใดที่ยังไม่ใช่....ตราบใดที่ยังคงเพียงเป็นมนุษย์เดินดิน....ก็ไม่อาจที่จะหลีกเลี่ยงจุดจบอันเป็นนิรันด์ไปได้....

   กลีบดอกสาละปลิดปลิวไปทั่ว สีชมพูอ่อนนวลตาเริงระบำกับสายลมอย่างลื่นไหล ตัดกับสีทองของโกลด์คล็อทและสีดำของเซอร์พรีสโดยสิ้นเชิง หนึ่งในผู้สวมใส่อาภรณ์แห่งเจ้านรกยืนนิ่ง เพียงแค่ชุดเกราะของตนก็บอกได้เป็นอย่างดีว่าตนอยู่ฝ่ายไหน จึงไม่มีเหตุใดๆให้เขายื่นมือช่วยเหลืออีกฝ่าย....แต่ถึงอย่างไร....ก็ใช่ว่าเขาจะทำอะไรได้....และนั่นก็คือสิ่งที่กำลังทำให้เขาเจ็บปวด....เพราะเขาทำอะไรไม่ได้เลย....สิ่งที่ทำได้....มีเพียงเหม่อมองการจากไปของสหายที่เคยร่วมฝ่าฟันผ่านสมรภูมิมานับไม่ถ้วน....ทำไม่ได้....แม้แต่จะร่ำลา....

   ห้วงนิทราอันปราศจากซึ่งทุกสิ่ง....หลับใหลใต้นภาอันมืดมิด....สีทมิฬสนิทอันเป็นสีแห่งความตาย....

   ร่างของเวอร์โก้ ชากะค่อยๆสลายเป็นเถ้าธุลี ทั้งกายา เส้นผม หรือแม้กระทั่งโกลด์คล็อทอันเป็นชุดเกราะที่กล้าแกร่งที่สุดในบรรดาเซนต์แห่งอาเธน่าทั้งแปดสิบแปดคน ต่างทลายด้วยอำนาจของท่าไม้ตายต้องห้ามที่มีพลังทำลายล้างเทียบเท่ากับการระเบิดของดาราจักรเป็นฝุ่นผง ล่องลอยไปกับอากาศธาตุเมื่อสายลมได้โอบอุ้มมันไปไกล....

   ....จนเกินกว่าจะไขว่คว้า....

   ถึงแม้เขาจะเป็นคนเดียวที่ยังคงมีดวงตาที่ไม่มืดบอด แต่ชายหนุ่มในชุดเกราะสีนิลทั้งสามสัมผัสได้ ถึงใบมีดคมกริบที่ได้ตัดเส้นด้ายแห่งชีวิตลงจนขาดสะบัดลง ในเมื่อพวกเขาต่างเป็นผู้ลงคมมีดนั้นเอง ถึงร่างของเวอร์โก้เซนต์ที่เคยนั่งใต้ร่มไม้ของต้นสาละคู่นั้นจะหายไปแล้ว....ทั้งกายและวิญญาณ....แต่อดีตเจมินี่เซนต์ก็เลือกที่จะเบือนหน้าหนี ถอนสายตาออกจากตำแหน่งที่เพื่อนของตนเคยอยู่ตรงนั้น ราวกับเจ็บปวดเกินกว่าจะทนมองต่อไป....

   หยาดน้ำสีใสเริ่มก่อตัวที่หางตา กลั่นกรองออกมาจากความทุกข์ทรมานที่ว่ายเวียนอยู่ในใจ ไหลรินลงมาตามพวงแก้มอย่างเชื่องช้า น่าแปลก....ทั้งๆที่ประสาทสัมผัสในการรับรู้ความรู้สึกนั้นถูกพรากไปแล้ว อันเป็นสาเหตุที่ชายหนุ่มไม่อาจแม้แต่จะรู้สึกถึงธารน้ำร้อนผ่าวที่หลั่งไหลออกมาจากดวงตาคู่งาม....

   หากเป็นเช่นนั้นแล้ว....เหตุใด....เขาถึงยังเจ็บปวด....

   รู้สึกเหมือนอะไรบางอย่างลึกข้างในกำลังถูกมือที่มองไม่เห็นฉีกทึ้งออกอย่างไร้ความปราณี ทั้งๆที่ในฐานะเจมินี่เซนต์แล้ว ย่อมเป็นเรื่องธรรมดาที่มือคู่นี้ได้สังหารผู้คนมาแล้วจำนวนนับไม่ถ้วน ชีวิตแล้วชีวิตเล่าที่ถูกสังเวยไปเพื่อความถูกต้อง แล้วทำไม....ตรงหน้านี้ก็คืออีกหนึ่งวิญญาณที่ต้องจากไปเพื่อองค์เทพีที่ตนเทิดทูนเช่นเคยมิใช่หรือ....แล้วทำไม....กลับรู้สึกเหมือนวิญญาณของตัวเองต่างหากที่กำลังถูกกระชากลงก้นบึ้งของขุมนรก

   ไหล่บางที่ต้องแบกรับความรู้สึกหนักอึ้งสั่นสะท้านตามแรงสะอื้น แต่แน่นอนว่าย่อมไม่มีสรรพเสียงใดๆเล็ดลอดออกมา ไม่ต่างจากสหายร่วมเป็นร่วมตายที่ยืนอยู่เคียงข้างอีกสองคน ผู้ซึ่งน้ำตากำลังไหลนองใบหน้าเช่นเดียวกัน

   ไกลแค่ไหน....

   เซอร์พรีสที่สวมใส่อยู่แตกหักและบุบสลาย รอยร้าวถูกฝังลึกในชุดเกราะสีทมิฬ จนดูเหมือนอีกไม่นานมันจะได้พังทลายตามเจ้าของ อย่าว่าแต่จะปกป้องคนที่ใส่อยู่เลย แค่จะคงอยู่รับแรงกระแทกจากการจู่โจมครั้งต่อไปได้หรือเปล่านั้น ไม่มีใครรู้....

   ....ยังต้องไป....อีกไกลแค่ไหน....

   ร่างกายบอบช้ำเสียจนแทบจะยืนไม่อยู่ แข้งขาอ่อนแรงเสียจนแค่จะประคองตัวเอาไว้นั้นก็ลำบากแทบแย่แล้ว เนื้อตัวเปรอะเปื้อนทั้งเศษดินเศษหิน บาดแผลที่เกิดจากน้ำมือของเพื่อนเก่านับไม่ถ้วน เรือนผมสีน้ำเงินเข้มนั้นเปื้อนฝุ่นและคราบเลือดแห้งเกรอะกรังจนแทบจะถูกย้อมให้เป็นสีแดง....สีแดงฉาน....อันมาจากโลหิตของตนเอง....

   ....จึงจะบรรลุซึ่งเป้าหมาย....

   เหลือเพียงประสาทสัมผัสเดียวที่คอยนำทาง....ไม่ให้หลงไปในโลกอันมืดมิด เหลือเพียงประสาทสัมผัสเดียวที่ฉุดรั้ง....ไม่ให้ร่วงหลงลงไปในห้วงความหนาวเย็น....เหลือเพียงประสาทสัมผัสเดียว....ที่แบ่งแยกพวกเขาออกจากมิติอันเงียบสงัด....

   ....ยังต้องก้าวไปอีกหรือ....

   พลังคอสโม่ที่เป็นเหมือนแรงใจ เคยคอยผลักดันให้เดินหน้าต่อไปไม่ว่าจะเจอกับอุปสรรคหรือกำแพงที่ใหญ่หลวงแค่ไหน แต่ในขณะนี้ มันกำลังมอดดับลงราวกับเปลวเพลิงที่วูบไหว จากไฟป่าเหลือเพียงเปลวเทียนใกล้ตาย ให้ได้เพียงแสงที่ไม่ได้สว่างไสวไปกว่าหิ่งห้อยเลย....

   ....ก้าวไปสู่ความทุกข์ที่เจ็บปวดยิ่งกว่าบาดแผลใดๆที่เคยเผชิญมา....

   เกียรติยสที่เคยภาคภูมิใจกับมันนักหนาถูกทำลายลง แม้กระทั่งศักดิ์ศรีเสี้ยวสุดท้ายที่พยายามรักษามันไว้ก็ถูกย่ำยีเสียจนไม่เหลือชิ้นดี อันมาจากการหันหลังให้กับเทพธิดาแห่งสันติสุข ทรยศเพื่องพ้องที่ไว้เนื้อเชื่อใจกันมานาน และฝ่าฝืนพระบัญชาแห่งสวรรค์ที่องค์เทพีทรงตรัสเอาไว้ เพียงเท่านั้นก็มากพอที่จะถูกตราหน้าว่าเป็นเดนมนุษย์ไปชั่วกัปชั่วกัลป์....

   ....สิ่งเดียวที่อยากทำ....

   “....!!”

   ....คือหลับตาลง....

   ไม่รู้ว่าอะไรดลใจขึ้นมา ชายหนุ่มทรุดตัวลง พุ่งกำปั้นไปยังพื้นดินอย่างไร้ความหมาย กลิ่นดินและกลีบบุปผากระจายออกตามแรงส่ง มันไร้ประโยชน์ เขารู้ดี สิ่งที่เกิดขึ้นมีเพียงเสียงดังแหวกความเงียบงัน และของเหลวสีแดงสดที่เริ่มซึมออกมาจากปากแผลที่ยังสมานไม่สนิท....

   ....เพราะปวดร้าวจนเกินทนแล้ว....

   สายฝนเริ่มร่วงหล่น ราวกับดาราบนผืนนภากำลังหลั่งน้ำตา หากแต่ไม่มีใครรู้สึกได้ถึงความหนาวเหน็บของมัน หนึ่งชีวิตมองเห็นเพียงหยาดน้ำที่ตกลงกระทบแผ่นดิน อีกหนึ่งชีวิตได้ยินเพียงเสียงของห่าฝนที่ดังขึ้นอย่างไม่เป็นจังหวะ ส่วนอีกหนึ่งชีวิตนั้นไม่สามารถแม้แต่จะรับรู้ถึงการมาของมันเลย....

   ....ปวดร้าว....จนต้องร้องขอ....

   ....ความตาย....


   *********************

.......................

มันเพ้อเอาแต่งเอาอย่างเดียวค่ะท่านผู้อ่าน.....อย่าได้คาดหวังอะไรกับมันเลย....

บันทึกการเข้า

YorU
Power User
จำนวนผู้ประกอบการ: (0)
*

Photobucket 303
ออฟไลน์ ออฟไลน์

ใช้งานล่าสุด:
03, กรกฎาคม 2011, 07:39:22 PM

Aquarius

กระทู้: 387
หมายเลขสมาชิก: 3485

วันที่สมัครสมาชิก: ก.พ., 2009


กระทู้: 387
183.00 ซูล่า
ดูรายการสินค้า
โอน Zula ให้ YorU
Level and Hp mod by the DtTvB :: version 1.02 :: Made for Zone-IT.com Cosmo 15 : Exp 94%
HP: 0%

OS:
Windows XP Windows XP
Browser:
Firefox 3.5.7 Firefox 3.5.7


ดูรายละเอียด
| |
« ตอบ #24 เมื่อ: 23, มกราคม 2010, 10:24:59 PM »

นึกว่าจะมีง่าช่าให้ได้ยล TT TT

บันทึกการเข้า
NaCl
จำนวนผู้ประกอบการ: (0)
Silver Saint
*

Photobucket 787
ออฟไลน์ ออฟไลน์

ใช้งานล่าสุด:
26, มิถุนายน 2012, 09:18:54 PM

Gemini

กระทู้: 812
หมายเลขสมาชิก: 6854

วันที่สมัครสมาชิก: ธ.ค., 2009


กระทู้: 812
86.00 ซูล่า
ดูรายการสินค้า
โอน Zula ให้ NaCl
Level and Hp mod by the DtTvB :: version 1.02 :: Made for Zone-IT.com Cosmo 23 : Exp 13%
HP: 0%

แม่ยกสง่าเคะอย่างเป็นทางการ

OS:
Windows Vista/Server 2008 Windows Vista/Server 2008
Browser:
Firefox 3.5.7 Firefox 3.5.7


ดูรายละเอียด เว็บไซต์
| |
« ตอบ #25 เมื่อ: 23, มกราคม 2010, 10:34:29 PM »

นึกว่าจะมีง่าช่าให้ได้ยล TT TT

กรุณาทำใจค่ะ เพราะคนเขียนไม่ปลื้มง่าเมะ =w=*

บันทึกการเข้า

Lazuri
จำนวนผู้ประกอบการ: (0)
Bronze Saint
*

Photobucket 324
ออฟไลน์ ออฟไลน์

ใช้งานล่าสุด:
06, กรกฎาคม 2017, 10:24:12 PM

กระทู้: 363
หมายเลขสมาชิก: 6788

วันที่สมัครสมาชิก: พ.ย., 2009


กระทู้: 363
189.00 ซูล่า
ดูรายการสินค้า
โอน Zula ให้ Lazuri
Level and Hp mod by the DtTvB :: version 1.02 :: Made for Zone-IT.com Cosmo 15 : Exp 43%
HP: 0%

OS:
Windows Vista/Server 2008 Windows Vista/Server 2008
Browser:
MS Internet Explorer 8.0 MS Internet Explorer 8.0


ดูรายละเอียด เว็บไซต์
| |
« ตอบ #26 เมื่อ: 23, มกราคม 2010, 10:54:33 PM »

ฟิคไว้อาลัยช่าซินะคะ ตอนอ่านมังงะรอบแรกเราซึ้งฉากช่าไปมากๆค่ะพออ่านไปตอนหลังๆ ชะอ้าวสูเจ้าแอบเตี๋ยมกันนี่หน่า (แต่มันก็ยังซึ้งอยู่ดีแหละค่ะ)

บันทึกการเข้า
mummy
Power User
จำนวนผู้ประกอบการ: (0)
*

Photobucket 701
ออฟไลน์ ออฟไลน์

ใช้งานล่าสุด:
13, กันยายน 2013, 11:15:37 PM

Scorpio

กระทู้: 865
หมายเลขสมาชิก: 2212

วันที่สมัครสมาชิก: ส.ค., 2008


กระทู้: 865
177.00 ซูล่า
ดูรายการสินค้า
โอน Zula ให้ mummy
Level and Hp mod by the DtTvB :: version 1.02 :: Made for Zone-IT.com Cosmo 23 : Exp 87%
HP: 0%

แม่ยกป่องไห

OS:
Windows Vista/Server 2008 Windows Vista/Server 2008
Browser:
MS Internet Explorer 7.0 MS Internet Explorer 7.0


ดูรายละเอียด
ดูรายการสินค้า      
| |
« ตอบ #27 เมื่อ: 24, มกราคม 2010, 08:05:57 PM »

ยังเขียนฟิคได้ดีเหมือนเดิมเลยนะจ๊ะ ^ ^

จะว่าไปฉากนี้ก็เป็นฉากสะเทือนใจของคนหลายๆ คนที่ชอบเซย่าสินะคะ (โดยเฉพาะคนที่ชอบชากะ)

แต่ยังไงดูฉากนี้ mummy กลับรู้สึกสงสารซางะ คามิวกับชูร่ามากกว่าแหะ ... (ตรูจะโดนแฟนชากะตบหัวคว่ำไหมเนี่ย)

บันทึกการเข้า
Lazuri
จำนวนผู้ประกอบการ: (0)
Bronze Saint
*

Photobucket 324
ออฟไลน์ ออฟไลน์

ใช้งานล่าสุด:
06, กรกฎาคม 2017, 10:24:12 PM

กระทู้: 363
หมายเลขสมาชิก: 6788

วันที่สมัครสมาชิก: พ.ย., 2009


กระทู้: 363
189.00 ซูล่า
ดูรายการสินค้า
โอน Zula ให้ Lazuri
Level and Hp mod by the DtTvB :: version 1.02 :: Made for Zone-IT.com Cosmo 15 : Exp 43%
HP: 0%

OS:
Windows Vista/Server 2008 Windows Vista/Server 2008
Browser:
MS Internet Explorer 8.0 MS Internet Explorer 8.0


ดูรายละเอียด เว็บไซต์
| |
« ตอบ #28 เมื่อ: 24, มกราคม 2010, 10:49:38 PM »

เราก็สงสารแก๊งสามชุดดำค่ะ แต่ได้เห็นสามคนนี้หล่อโทรมเกราะกระจายแล้วมันปลื้ม (เอิ่ม...ดิชั้นเป็น S รึเปล่าเนี่ย)


บันทึกการเข้า
NaCl
จำนวนผู้ประกอบการ: (0)
Silver Saint
*

Photobucket 787
ออฟไลน์ ออฟไลน์

ใช้งานล่าสุด:
26, มิถุนายน 2012, 09:18:54 PM

Gemini

กระทู้: 812
หมายเลขสมาชิก: 6854

วันที่สมัครสมาชิก: ธ.ค., 2009


กระทู้: 812
86.00 ซูล่า
ดูรายการสินค้า
โอน Zula ให้ NaCl
Level and Hp mod by the DtTvB :: version 1.02 :: Made for Zone-IT.com Cosmo 23 : Exp 13%
HP: 0%

แม่ยกสง่าเคะอย่างเป็นทางการ

OS:
Windows Vista/Server 2008 Windows Vista/Server 2008
Browser:
Firefox 3.5.7 Firefox 3.5.7


ดูรายละเอียด เว็บไซต์
| |
« ตอบ #29 เมื่อ: 25, มกราคม 2010, 06:35:53 AM »

เราก็สงสารแก๊งสามชุดดำค่ะ แต่ได้เห็นสามคนนี้หล่อโทรมเกราะกระจายแล้วมันปลื้ม (เอิ่ม...ดิชั้นเป็น S รึเปล่าเนี่ย)


เห็นด้วยค่ะ เกราะแตกๆมันน่าปลื้มจะตาย (ภาคหลักเห็นแต่เกราะบรอนด์เซนต์แตก เซอร์วิสแฟนๆโกลด์เซนต์มั้งสิเว้ย)

แต่วิหารสาวพรมจรรย์มันศักดิ์สิทธิ์มากเลยนะคะ สามหน่อเข้าไปแบบหล่อๆ ออกมาแบบสาวแตกเกราะกระจุยหมดเลย

บันทึกการเข้า

หน้า: 1 [2] 3   ขึ้นบน
  พิมพ์  
 
กระโดดไป:  

Powered by MySQL Powered by PHP Powered by SMF 1.1.21 | SMF © 2006-2008, Simple Machines | Thai language by ThaiSMF Valid XHTML 1.0! Valid CSS!
Top 10 Best Sellers in Clothing for 2017 Top 10 Best Sellers in Clothing Best Sellers in Clothing
Top 10 Best Sellers in Books reviewer 2017 Top 10 Best Sellers in Books Best Sellers in Books
Top 10 Best Sellers In Best Sellers In Grocery Reviewer 2017 Top 10 Best Sellers In Best Sellers In Grocery Best Sellers In Grocery