STF Forum
22, เมษายน 2021, 07:13:23 AM *
ยินดีต้อนรับคุณ, บุคคลทั่วไป กรุณา เข้าสู่ระบบ หรือ ลงทะเบียน

เข้าสู่ระบบด้วยชื่อผู้ใช้ รหัสผ่าน และระยะเวลาในเซสชั่น
 

   หน้าแรก   ช่วยเหลือ ค้นหา ปฏิทิน Shop เข้าสู่ระบบ สมัครสมาชิก  
หน้า: [1]   ลงล่าง
  พิมพ์  
ผู้เขียน หัวข้อ: [fic] scattered glass : gift for mummy^^  (อ่าน 5854 ครั้ง)
0 สมาชิก และ 1 บุคคลทั่วไป กำลังดูหัวข้อนี้
RIN
จำนวนผู้ประกอบการ: (0)
Apprentice Saint
*

Photobucket 44
ออฟไลน์ ออฟไลน์

ใช้งานล่าสุด:
23, พฤศจิกายน 2011, 01:56:43 PM

Aries

กระทู้: 27
หมายเลขสมาชิก: 8696

วันที่สมัครสมาชิก: ก.ค., 2010


กระทู้: 27
33.00 ซูล่า
ดูรายการสินค้า
โอน Zula ให้ RIN
Level and Hp mod by the DtTvB :: version 1.02 :: Made for Zone-IT.com Cosmo 4 : Exp 21%
HP: 0%

OS:
Windows XP Windows XP
Browser:
MS Internet Explorer 7.0 MS Internet Explorer 7.0


ดูรายละเอียด
| |
« เมื่อ: 18, กันยายน 2010, 12:29:56 PM »

ฟิคนี้เป็นฟิคที่เขียนให้ mummy อะนะ จริงๆคิดอยู่ว่าจะเอามาลงดีไหม เพราะเพิ่งเขียนไปตอนเดียว ยังเขียนไม่จบ กลัวเขียนไม่จบจริงๆนะนิ = =;
ไม่ค่อยถนัดเขียนฟิคเท่าไหร่ ยิ่งคู่นี้ยิ่งไม่ค่อยจะถนัดเลย ไม่เคยเขียนเจมินีเลยนะนิ -_-a


เอาเป็นว่าชอบไม่ชอบอย่างไรก็รบกวนเม้นต์หน่อยนะคะ   Grin

ช่วงนี้เราอาจจะหายๆไปบ้างอะนะคะ กำลังจะสอบไฟนอล แถมไม่ค่อยสบายด้วย 555


เจอกันใหม่นะคะ^^/




[Scattered glass]
[1]

[scar]



ทั้งที่เราได้มีโอกาสกลับมาเจอกันอีกครั้ง….ได้รับโอกาสใหม่อีกครั้ง..
แต่ทำไม...เหมือนบางอย่างระหว่างเราไม่เคยกลับมาได้อีก...
ความผิดพลาดที่ผ่านมาจะไม่สามารถได้รับการให้อภัยได้จริงหรือ...?
แก้วที่มันแตกไปแล้ว....มันไม่มีทางเชื่อมกันได้สนิท...อย่างนั้นหรือ...?

แต่ถึงอย่างนั้น...ขอได้ไหม...
ถึงคนอื่นจะไม่อภัยก็ไม่เป็นไร..
ขอแค่นายคนเดียว....คนเดียวเท่านั้น..

ให้อภัยชั้น....ได้ไหม....?



   “ซางะ วันนี้--”
   “ชั้นมีงาน ขอตัว” คนตอบตอบเพียงสั้นๆแล้วหอบเอกสารมากมายในมือเดินออกไปจากวิหารโดยไม่เหลียวมองกลับมาสักนิด ทิ้งให้ชายหนุ่มผู้มีหน้าตาพิมพ์เดียวกันคอตกอยู่เบื้องหลังอยู่เบื้องหลัง มือที่เอื้อมไปหาอีกฝ่ายนิ่งงันและค่อยๆลดลงข้างลำตัว
   
   อีกแล้วหรือ....?

   หลังจากผ่านศึกใหญ่ระหว่างเหล่าทวยเทพมาได้...จวบจนกระทั่งโลกกลับคืนสู่ความสงบสุขอีกครั้ง องค์อาเทน่าได้วิงวอนร้องขอโอกาสให้แก่เหล่านักรบทั้งหลายที่พลีชีพไปในสงครามทำให้ทุกชีวิตที่สุญเสียไปจากสงครามต่างๆล้วนฟื้นคืนมา ต่างคนต่างก็แยกกันไปใช้ชีวิตของตน....พวกเซนต์ก็กลับมาบูรณะแซงค์ชัวรีที่พังไปหลายส่วนจากศึกฮาเดสที่ผ่านมา..
   จริงๆมันเป็นเรื่องที่น่ายินดีที่ทำให้เขาและพี่ชายของเขาได้กลับมาพบกันอีกครั้ง...ทว่า ตั้งแต่ได้กลับมาอยู่ด้วยกันในวิหารเจมินี่อีก...แทนที่จะได้ใช้โอกาสนี้ใช้ชีวิตร่วมกับพี่ชายร่วมสายเลือด...ซางะกลับไม่อยู่ติดวิหารเอาเสียเลย ระหว่างเจมินี่ทั้งสองได้พูดจากันนับครั้งได้ตั้งแต่นั้นเป็นต้นมา...

   ทำไมกัน...หรือซางะยังโกรธเขาอยู่.....?



   “เฮ้ย ไอ้กิ้งกือทะเลคาน่อน!!!!! ”
   “!?”  เสียงตะโกนดังสนั่นระยะเผาขนทำให้ชายหนุ่มกระโดดถอยหลังทันที แขนข้างหนึ่งออกหมัดไปทางเสียงนั้นด้วยความตกใจ แต่ได้เพียงความว่างเปล่า
   “......เล่นแรงนะแก....”  เสียงบ่นอุบมาจากด้านข้าง...คนบ่นลูบซอกคอของตนที่มีรอยแดงเบาๆ
   “.....ใครใช้ให้นายตะโกนใส่หูชั้นล่ะ....มิโร..”
   “แล้วใครใช้ให้แกหูตึงก่อนไม่ทราบ? ชั้นเรียกแกเป็นสิบครั้งแล้วนะ” มิโรในชุดลำลองสีเข้มนิ่วหน้า รอยแผลรู้สึกแสบๆขึ้นมาหน่อยๆ ท่าจะได้แผลถลอกเสียแล้ว โชคดีนะที่เขาไวพอจะหลบทัน ไม่งั้นคงไม่แค่ถลอกแน่ๆ
   “ห๊ะ?”
   “เป็นเอามากนะแก....เดินมาถึงวิหารชั้นแล้วยังมาทำหูตึงแถวนี้อีก ละเมอเรอะไอ้บ้า??” แมงป่องทองบ่นอุบแล้วฮึดฮัดหันหลังเดินกลับเข้าไปด้านในวิหาร
   เจมินีผู้น้องหน้าเจื่อน...เมื่อมองไปรอบๆจึงเพิ่งรู้ตัวว่าเขาอยู่ที่วิหารสกอเปี้ยนจริงๆ

   นี่เรา....มาอยู่ที่นี่ตั้งแต่เมื่อไรกันนะ...?
   เพราะมัวแต่คิดเรื่องของคนๆนั้นงั้นเหรอ.....หึ....บ้าจริง...
   เดินเหม่อมาถึงวิหารมิโรแล้วยังจะชกเขาอีก ทุเรศตัวเองชะมัด...

   แต่ก็....ไม่รู้จะไปไหน..น่ะนะ
   
   คาน่อนแหงนมองขึ้นไปด้านบน...ทอดมองเงาวิหารที่สูงขึ้นไปเรื่อยๆจนกระทั่งถึงวิหารหลังใหญ่ที่สุดเบื้องบน....วิหารเคียวโก..
   คนๆนั้น...ตอนนี้คงอยู่ที่นั่นสินะ..
   อยู่ท่ามกลางกองเอกสารมากมายกับไอโอลอสเหมือนเคย...

   กี่วันแล้วนะที่เราไม่ได้เจอหน้ากัน....?



   “ไม่มีอะไรเลี้ยงแขกหรอกนะ คามิวก็ไม่อยู่ด้วย”
   “หา?” คาน่อนเลิกคิ้วสูง ทำหน้าเหรอหรากับเสียงที่ดังมาจากด้านใน มิโรนอนอยู่ที่เก้าอี้ยาวเหลือบมองมาครู่หนึ่งแล้วหันกลับไป โบกมือเหมือนรำคาญ
   “จะอยู่ก็อยู่ จะไปก็ไป เอาสักอย่าง..”
   เสียงเจ้าของวิหารบ่นอุบ แต่คนฟังกลับยิ้มน้อยๆ คาน่อนหัวเราะเบาๆแล้วเดินเข้ามาทิ้งตัวลงบนเก้าอี้ที่ยังว่างอยู่ใกล้ๆกับมิโร
   
   ก็ไม่ใช่ครั้งแรกหรอกนะที่ลงเอยเช่นนี้...
   เอาเถอะ ก็ดีเหมือนกัน ยังไงก็ไม่มีที่ไปอยู่แล้วนี่นะ




   “ยังไม่ตื่นหรือมิโร?”
เสียงนุ่มดังมาจากทางเข้าวิหารทำให้คนในวิหารต่างหันไปมองที่ต้นเสียง ชายหนุ่มร่างเพรียวคนหนึ่งเดินเข้ามาเงียบๆ ที่หลังแบกกล่องใบหนึ่งมาด้วย
   “หือ? มูเรอะ?มีธุระอะไร?” มิโรขยับเปลี่ยนท่าเป็นนั่ง หาวน้อยๆแล้วงึมงำถาม เลยได้กล่องใบใหญ่ลอยใส่หน้ามาแทนคำตอบ มิโรรับพลางทำปากบ่นขมุบขมิบแต่พอมองสิ่งที่โยนมาก็พบว่ามันคือกล่องคลอธสกอเปี้ยน เมื่อเปิดออกดูก็พบแมงป่องสีทองที่เคยพังยับ...ในสภาพใหม่เอี่ยมราวกับไม่เคยผ่านการใช้งาน
   “นี่เป็นธุระรึเปล่า?” มูยิ้มหวานหยดแต่กลับให้ความรู้สึกตรงข้าม แม้แต่คาน่อนที่นั่งอ่านหนังสืออยู่ใกล้ๆยังรู้สึกได้
   ดวงตามรกตเหลือบมาเห็นพอดี.. คาน่อนเลยต้องทักตามมารยาท
   “...ไงมู”
   ชายหนุ่มหน้าหวานไม่ตอบ เขาเพียงยิ้มให้น้อยๆแล้วหันไปพูดกับเจ้าของวิหารสกอเปี้ยนต่อ
   “ถ้าว่างก็ไปช่วยไอโอเรียซ่อมวิหารชากะหน่อยเถอะ”
   “รู้แล้วน่า..ถึงจะสายแต่ชั้นไปทุกวันนะ....” มิโรปิดกล่องคลอธแล้วบ่นอุบอิบ เขาอาจจะไปสายจริง แต่เขาก็ทำงานไม่น้อยกว่าคนอื่น เริ่มช้าก็เลิกช้ากว่าคนอื่นมันก็น่าจะเสมอตัวแล้วไม่ใช่เรอะ...ไม่รู้ว่าจะบ่นอะไรอีก
   มูมองนิ่งๆ ถอนหายใจน้อยๆแล้วค่อยหันหลังเดินกลับออกไปจนกระทั่งเสียงฝีเท้านั้นลับหายออกไป

   “เฮ้อ งานเข้าซะแล้ว” โกลด์เซนต์สกอเปี้ยนลุกขึ้นบิดขี้เกียจ สงสัยว่าคงได้เวลาตื่นแล้ว ไม่งั้นอาจเจอสะเก็ดดาวจากแกะตัวใดตัวหนึ่ง...จะจากวิหารเคียวโกหรือจากวิหารแรกก็ไม่น่าลองทั้งนั้นแหละ...
   คาน่อนได้แต่ก้มหน้านิ่ง...เขาเงียบจนมิโรต้องทัก
   “เจ้าแกะนั่นงานท่วมหัว คงซ่อมคลอธทั้งแซงค์จนหงุดหงิดล่ะมั้ง ช่างมันเหอะ” คนพูดยักไหล่
   “....มันไม่ใช่แค่มูหรอกนะ....” เจมินี่ผู้น้องตอบเสียงแผ่ว...คนฟังได้แต่ถอนหายใจยาว มิโรรวบผมขึ้นแล้วลุกไปหยิบเชือกจากโต๊ะใกล้ๆมามัดผม เขาอ้าปากจะพูดต่อแต่ก็สะดุดกับเสียงฝีเท้าใหม่ที่เข้ามาในวิหาร


   “คาน่อน เจ้ามาทำอะไรที่นี่?” ร่างสูงที่เดินเข้ามาพร้อมกับผมสีน้ำเงินยาวเป็นลูกคลื่นดูไม่ค่อยพอใจนัก
   “ซางะ?...อะ คามิวด้วย?....ไหนนายว่าจะไปภารกิจ....?” มิโรเลิกคิ้วสูงเมื่อมองเห็นว่าเบื้องหลังของผู้มาใหม่ยังมีชายอีกคนเดินตามมาด้วย...ทำเอาวิหารเย็นเฉียบขึ้นมาทันควัน....ดวงตาเยือกเย็นเหลือบเห็นรอยถลอกเปรอะคราบโลหิตเก่าๆที่ข้างลำคอของเพื่อนสนิทจึงเหลือบมองไปทางคาน่อน
   พอดีกับที่ซางะรีบเข้ามาคว้าตัวน้องชายออกไป
   “เจ้าว่างมากหรือ คาน่อน! ทำไมไม่อยู่ที่วิหาร?” เสียงหงุดหงิดมาพร้อมกับแรงกระชากที่ต้นแขน...แรงจนรู้สึกเจ็บ
   “ซางะ! อะไรเนี่ย??”
   “...เรามีเรื่องต้องคุยกัน” เจมินี่ผู้พี่ออกแรงยื้อน้องชายตนมุ่งหน้าออกจากวิหารสกอเปี้ยนไปทันที
   “ห๊ะ? เฮ้ย อะไรพี่!? ชั้นทำอะไร!?” คาน่อนตั้งท่าจะโวย หงุดหงิดขึ้นมาทันที แต่เมื่อเหลียวหลังกลับมาเจอสายตาของเจ้าของวิหารก็ต้องนิ่งไป

   “คาน่อน ไปซะ มันหนวกหู” มิโรจ้องเขม็งจนคาน่อนนิ่งเงียบ....ระหว่างที่เหลือบมองกันไปกันมา มิโรขยับส่ายหน้าเล็กน้อยให้ สุดท้ายเจมินี่ทั้งสองจึงออกจากวิหารไปแต่โดยดี
   เจ้าของวิหารค่อยหายใจสบายท้องขึ้นหน่อย...
   
   “เจ้ายุ่งเรื่องที่ไม่ควรยุ่ง..”
   “หือ?....แปลกนะที่ได้ยินนายพูดอย่างนี้ คามิว” มิโรเหลือบมองเพื่อนสนิทที่เดินเข้ามาเลิกปอยผมด้านข้างของเขาขึ้น...ปลายนิ้วเย็นๆแตะลงบนรอยแดงที่ยังไม่จางหายไปจนรู้สึกแสบๆนิดๆขึ้นมาอีก
   “....ก็แปลกดีที่สนิทกันได้” คนพูดทำปรายตามองอย่างไม่สบอารมณ์
   “หึงหรือ?” แมงป่องทองหยอดทีเล่นทีจริง หน้าทะเล้นๆทำเอาคามิวนึกอยากศอกให้เสียทีหนึ่ง แต่สุดท้ายก็เมินหน้าไปทางอื่น พอเห็นได้ว่าดวงหน้าของอีกฝ่ายเริ่มจะแดงเรื่อๆ
   มิโรได้แต่หัวเราะกับท่าทางน่ารักๆเหล่านั้นแล้ววงแขนเข้าโอบกอดอีกฝ่ายอย่างเอาใจ

   อุตส่าห์นั่งฟังเจ้านั่นบ่นอยู่เรื่อย...ไม่คิดว่าจะมีเรื่องดีแบบนี้เหมือนกันแฮะ



   


   “ว่าไงซางะ?? มีอะไรก็ว่ามาสิ!?” ชายหนุ่มสะบัดตัวออกแล้วโวยเสียงดังขึ้นมาเมื่อเข้ามาถึงด้านในวิหารของตนสองพี่น้อง
   “เจ้าไม่มีอะไรจะทำแล้วใช่มั้ย....จะสร้างปัญหาเท่าไรถึงจะพอใจ?”
   “ปัญหา? ไปนั่งเล่นวิหารสกอเปี้ยนเนี่ยนะ?”
   “นั่นแหละปัญหา! เจ้าจะทำสองคนนั่นมีปัญหานะรู้มั้ย!?”
   “ข้าไม่ได้ทำอะไรผิดนะ! จะมีปัญหาได้ไงหา??”
   “ต้องให้มิโรกับคามิวผิดใจกันก่อนใช่มั้ยเจ้าถึงจะคิดว่ามันเป็นปัญหา?? เลิกไปวิหารสกอเปี้ยนได้แล้ว ข้าขอสั่งเจ้า คาน่อน!”
   เสียงเฉียบขาดทำให้คาน่อนนิ่งงัน.....

   สั่งงั้นเหรอ......?
   ซางะ........แกมัน......มัน...........น่าโมโหที่สุด!!



   ‘แกต้องทน คาน่อน’


   เสียงของมิโรแว่วเข้ามาในหัว....พร้อมกับสิ่งที่โกลด์เซนต์สกอเปี้ยนเคยบอกกับเขาในช่วงหลางสัปดาห์มานี้..
   “ทน....” คาน่อนทวนคำ สายตายังนิ่งอยู่ที่พื้นวิหารในขณะที่สองแขนวางอยู่บนเข่า
   “น่าจะรู้ตัวนี่ว่าไอ้ที่แกทำน่ะมันไม่ได้จะแค่ขอโทษแล้วจบ”
   “แต่ชั้นก็ต่อสู้เต็มที่....ชั้นก็พิสูจน์ตัวเองแล้วนี่??”
   “มีกี่คนที่เห็นวะ..”
   คำพูดของมิโรตอกหน้าอีกฝ่ายอย่างจังจนพูดไม่ออก...คาน่อนรู้สึกเจ็บแปลบขึ้นมาในอก..

   “คนส่วนมากฟังแค่คำบอกเล่า จะให้เชื่อเลยเหรอ? ง่ายไปมั้ง? พวกมู พวกไอโอเรียก็เจอเรื่องอะไรมาเยอะที่มีส่วนมาจากเรื่องของแก...แค่ขอโทษคิดว่าหายเรอะ? เป็นชั้นก็ไม่หายว่ะ”
   “แต่นายก็ยังฟังชั้น....” คาน่อนมองหน้ามิโร ถึงคำพูด สีหน้าน้ำเสียงของคนๆนี้จะดูกวนโมโห....แต่มันไม่ได้แตกต่างจากสิ่งที่ปฏิบัติต่อคนอื่น....มิโรวางตัวกับเขาอย่างปกติเสมือนเพื่อนคนหนึ่งไม่ต่างจากพวกโกลด์เซนต์ที่เหลือ ไม่ทำให้เขารู้สึกแปลกแยก...ในขณะที่คนอื่นไม่ใช่..
   มิโรถอนหายใจยาว..คิดว่าคงต้องพูดกันจริงจังเสียที
   “เพราะแกพิสูจน์ตัวเองต่อหน้าชั้น...ชั้นถึงเชื่อ เพราะงั้นแกก็ต้องทำให้คนที่เหลือเชื่อด้วย...” เขาวรรค


   “ชั้นช่วยแกไม่ได้หรอกนะ คาน่อน”




   ก็เข้าใจหรอกนะว่าต้องทน....ทนใช้กรรมที่ตัวเองก่อ...
   แต่ว่า...ทำไมล่ะ...ทำไมกับคนๆนี้.....คนที่น่าจะเข้าใจเขามากที่สุดคนนี้..ถึงไม่เคยเห็นใจ..
   คนทั้งแซงค์ชัวรีจะมองเขาอย่างไรเขาไม่อาจบังคับได้....อย่างไรเสียนั่นก็เป็นคนอื่น...
   แต่คนที่ไม่ใช่ “คนอื่น” ล่ะ? ทำไมถึงไม่เข้าใจกันบ้าง....ไม่ฟังกันบ้าง...

   คิดว่าเขาอยากออกจากวิหารนี่มากนักเหรอ..?
   ....ถ้าแค่นายจะยอมอยู่วิหารเสียบ้างก็คงไม่อยากออกไปหรอก!

   ซางะ.....แกมัน...ไม่เคยเข้าใจอะไรเลยจริงๆ...



   “หึ....น่าแปลกนะ...เขาว่าเลือดข้นกว่าน้ำ...” ร่างของชายหนุ่มสั่นระริกจากแรงหัวเราะ แต่น้ำเสียงกลับไม่ได้เป็นเช่นนั้น
   “แต่มิโรกลับเข้าใจชั้นมากกว่าพี่อีก!!”
   พูดจบร่างนั่นก็วิ่งออกไปโดยไม่สนใจอะไรผู้ที่เป็นสายเลือดเดียวกับตนอีก...

   “คาน่อน!!”
   ซางะตะโกนไล่หลังเงาร่างน้องชายไปแต่กลับไม่มีเสียงอะไรตอบกลับมา ร่างนั้นหายลับไปพร้อมกับเสียงฝีเท้าที่ห่างไกลออกไป...
   ซางะรู้สึกเหมือนขาทั้งสองค่อยๆไร้เรี่ยวแรง...ร่างสูงค่อยๆทรุดลงนั่งกับพื้น...จวบจนไม่เหลือสิ่งใดในสายตาของเขาแล้วดวงตานั้นจึงก้มลงมองพื้นหินของวิหารเจมินี่..ความเย็นเฉียบของมันซึมผ่านร่างกายมาราวกับจะเยาะเย้ยความผิดพลาดของเจ้าของวิหาร
   เสียงหนึ่งตะโกนก้องอยู่ภายในวิหารพร้อมกับแสงสั่นสะเทือนของแรงปะทะของหมัดแกร่งกับพื้นหิน..

   “โธ่เว้ย!!!”

   ชายหนุ่มกัดฟันกรอด..มือข้างที่กำหมัดแน่นเปรอคราบฝุ่นเจือไปกับของเหลวสีแดงประปราย..มันเกร็งแน่นจนสั่นระริก...ปลายเล็บจิกแน่นเข้าไปในอุ้งมือของตนจนเริ่มขึ้นรอยแดงเลือด..

   ทำไม....ทำไมถึงเป็นแบบนี้.....
   เลือดที่น่าจะข้นกว่าน้ำ...สายเลือดที่ผูกพันกันมาตั้งแต่เกิด....
   ทำไม....ทำไมถึงต้องลงเอยเช่นนี้..ทำไมถึงไม่เข้าใจกันถึงเพียงนี้...
   ยิ่งนึกก็ยิ่งแค้นใจ..

   เลือดข้นกว่าน้ำจริงหรือ....?




   “สนิทกันดีนะ....”

   คำเปรยทำให้ชายหนุ่มที่กำลังขยับเสาหินให้เข้าที่เงยหน้ามองหน้าผู้มาเยือน วิหารเวอร์โกที่กำลังซ่อมแซมเต็มไปด้วยเสียงอึกทึกมากมายจนคนฟังฟังได้ไม่ถนัดนัก
   “ห๊ะ?” มิโรนิ่วหน้า....เหมือนเป็นเรื่องแปลกที่คนๆนี้จะเข้ามาคุยกับเขาถึงที่..ไม่แน่ใจว่าเมื่อกี้อีกฝ่ายพูดกับตนหรือไม่กันแน่
   “เจ้ากับน้องข้าน่ะ..” ซางะมองนิ่งๆ
   “อ้อ.. ‘น้อง’เจ้า....น่ะเหรอ?” คนพูดทำหน้าอือออแล้วหันไปขยับเสาหินขนาดใหญ่ต่ออีกนิด จนมันมีเสียงกรึ่กออกมาจากด้านฐานจึงค่อยปล่อยมือและผละออกมา
   “ระยะนี้ได้ยินว่าเขาไปหาเจ้าที่วิหารบ่อยๆ...”
   “ก็ไม่คิดจะสนิทหรอก รำคาญ มาหาอยู่ได้ ข้าจะโดนคามิวแช่แข็งสักวัน...”ชายหนุ่มปัดมือปั่บๆแล้วปาดเหงื่อที่กำลังจะไหลเข้าตาของตนออก
   “แต่เจ้าก็ยอมให้เขาอยู่..”
   คำพูดนัยๆประชดทำให้มิโรเสมองซางะแล้วชักสีหน้า..
   “ข้าก็เบื่อจะฟังมันบ่นเรื่องของเจ้าเต็มทนแล้วเหมือนกัน น้องใครก็ช่วยดูแลเองได้มั้ยวะ รำคาญ!” คนพูดหันหลังสาวเท้าเดินหนีอีกฝ่ายทันที น้ำเสียงไม่ปิดบังความไม่พอใจสักนิด
   “ซางะ......ในพวกเราโกลด์เซนต์...ถ้าไม่นับไอโอเรียที่มีปาฏิหาริย์ช่วยให้ได้พี่ชายกลับมาแล้ว....ก็มีแค่พวกเจ้าที่ยังมีคนในครอบครัวเหลืออยู่......”

   “......มันคือสิ่งที่พวกเราที่เหลือไม่มี..”
   

   โกลด์เซนต์สกอเปี้ยนทิ้งคำพูดไว้เพียงเท่านั้นแล้วก็จากไป...



   ซางะจำคำพูดทุกคำในตอนนั้นได้ดี....มันเหมือนตอกย้ำทิ่มแทงเข้าไปในใจของเขาเสมอมา....

   “แล้วใครอยากให้มันเป็นอย่างนี้เล่า!”





   “แฮ่ก....แฮ่ก”
   ร่างสูงค่อยชะลอฝีเท้าลงเมื่อเริ่มรู้สึกว่าหายใจไม่ทัน คาน่อนทิ้งตัวลงนั่งสูบลมหายใจเข้าปอดและหันมองไปรอบๆจึงรู้ตัวว่าวิ่งมาไกลกว่าที่คิด หันไปทางใดก็มีเพียงความมืดมิด เหลือบเห็นเพียงแสงไฟเบาบางไกลลิบๆ
   เกือบออกนอกเขตแซงค์ชัวรีแล้ว...โดยที่ไม่รู้จะไปที่ใด..
   
   กลิ่นดินโชยมากับสายลมพร้อมกับเสียงยอดหญ้าสั่นไหว...ไอน้ำค้างยามค่ำคืนทำให้อากาศยิ่งเย็นเยียบและอ้างว้าง...ลมหนาวเหมือนจะกัดเซาะเข้าไปถึงกระดูก
   เหลียวมองไปก็ไม่มีใคร....ไม่มีใครเลย....

   แต่นั่นก็ไม่เท่ากับที่ไม่มีคนๆนั้น....

   คนที่เป็นเหมือนทุกอย่างของเขา...
   คนที่เขายอมสละให้ได้ทุกอย่างแม้กระทั่งการมีตัวตนของตนเอง...เพียงเพื่อให้ได้สิ่งที่คนๆนั้นต้องการ
   หวังเพียงสายใยสัมพันธ์...ความรักความห่วงใยจากคนๆนั้น...

   ทั้งที่หวังเพียงเท่านั้น.....เท่านั้นจริงๆ...แต่มันก็.....

   “ช่างเหอะ!” คาน่อนกระแทกหลังลงกับพื้นหญ้า สะบัดหัวไล่ความคิดที่มักวนเวียนอยู่ในหัวให้หายไป ขอบตาเริ่มรู้สึกร้อนผ่าว..จนต้องกระพริบตาถี่ๆไล่สิ่งที่ท้นขึ้นมาในดวงตา
   แต่เมื่อลืมตาขึ้นมาอีกครั้ง...สิ่งที่เห็นตรงหน้าก็ทำให้ไม่อาจสะกดกลั้นอารมณ์ของตนได้อีกต่อไป..

   ท่ามกลางท้องฟ้ากว้างอันมืดมิด....ดวงดาวมากมายต่างทอแสงระยิบระยับราวอัญมณีมากมาย..คาน่อนไม่เคยสนใจเรื่องดวงดาวหากเขากลับจำสิ่งที่อยู่ตรงหน้าได้อย่างแม่นยำ....

   ดวงดาวสุกใสสองดวงที่โดดเด่นอยู่ในหมู่ดาวใกล้เคียง......
   กลุ่มดาวคนคู่....ดวงดาวประจำตัวของพวกเขา...




   “ดวงที่สูงกว่าคือคัสเตอร์....ดวงที่ต่ำลงมานิดนึงคือพอลลักซ์...สองดวงนี่สว่างที่สุดและเป็นจุดเด่นของกลุ่มดาวคนคู่ล่ะคาน่อน”
   

“.....สองดวง..?” เด็กน้อยยันกายขึ้นนั่งคู่กับเจ้าของเสียงเจื้อยแจ้วที่กำลังชี้นิ้วขึ้นไปบนท้องฟ้ากว้าง ร่างนั้นหันหน้าที่เหมือนเขาทุกกระเบียดนิ้วมาหาแล้วแย้มยิ้มให้
“ใช่ ก็คนคู่ไง คู่คือสองไงเหมือนพวกเราเลย” คนพูดหันไปมองฟ้าต่อทั้งยังยิ้มไม่หุบ
“เหมือนเหรอซางะ..?” คาน่อนขยับตัวนั่งให้ถนัดขึ้น ต้นหญ้าด้านล่างเกิดเสียงเสียดสียามร่างนั้นขยับตัว
“เหมือนสิ...เราก็เกิดมาเป็นคู่เหมือนกัน เป็นคนคู่!”
“เขาเรียกแฝด...” เด็กน้อยทำหน้ามุ่ย.....เรื่องแค่นี้ยังรู้เลย...
“คาน่อนนี่ชอบขัดจังนะ” แฝดผู้พี่ทำเสียงตำหนิ...อุตส่าห์ชวนน้องชายออกมาข้างนอกทั้งทีนอกจากคุณน้องคนนี้จะเอาแต่นอนเวลาเขาชี้ให้ดูดวงดาวต่างๆแล้วยังชอบขัดเขาอยู่เรื่อยไป ไม่รู้เป็นอะไรนักหนา เอาแต่นอนท่าเดียว
แฝดผู้น้องยักไหล่ทำหูทวนลม แต่ดวงตากลมๆก็มองขึ้นไปบนฟ้าอย่างสนใจ...

“นี่เหรอดวงดาวของพวกเรา.....?”

“ใช่แล้วล่ะ” ซางะหัวเราะน้อยๆพยักหน้าหงึกๆแล้วมองตามน้องชายขึ้นไป
“งั้นดวงนั้นต้องเป็นซางะแน่เลย.....ดวงสูงๆโน่น นายน่ะเก่งกว่าชั้นทุกอย่างเลย..” ดวงตาที่ทอดมองนั้นหมองลง แม้สีหน้าจะยังเป็นปกติแต่ผู้พี่ก็เข้าใจความรู้สึกที่แฝงอยู่เป็นอย่างดี
“คาน่อน....”
“ถึงจะมีดาวที่สว่างโดดเด่นสองดวง....แต่มันก็คือดาวกลุ่มเดียว.....” ร่างเล็กๆก้มหน้าลงต่ำ ประโยคนั้นเงียบหายไปสักครู่..
“เจมินี่มีได้คนเดียว....คนที่สองเป็นกาลกิณี...”

“ไม่จริง!!”
   
   “ใครจะว่ายังไงก็ช่างสิ ยังไงนายก็คือคาน่อน....เจมินี่คาน่อนน้องชายชั้น!”
   “ซางะ...” คาน่อนรู้สึกเหมือนขอบตาชื้นน้ำตาขึ้นมาอย่างบอกไม่ถูก....แขนเล็กๆของเด็กน้อยโอบกอดร่างของผู้เป็นพี่ไว้อย่างแนบแน่น...เด็กน้อยสองคนที่หน้าตาพิมพ์เดียวกันต่างกอดกันกลมท่ามกลางทุ่งหญ้ากว้าง..


   คำพูดเพียงในตอนนั้นทำให้เขาไม่เคยรู้สึกเสียใจที่ต้องสละทุกสิ่งให้ผู้เป็นพี่ชาย...
   แม้จะต้องไม่มีตัวตน....ต้องตกอยู่ในคำครหาของการเป็นกาลกิณีตามคำบอกเล่าแต่โบราณก็ไม่เป็นไร..
   ถึงภายภาคหน้าจะมีเพียงความอ้างว้างสำหรับคนที่ไม่มีตัวตนอย่างเขา...ไม่ว่าจะต้องเจอกับอะไร....

   ขอเพียงมีความอบอุ่นนี้.....มีสายใยหัวใจของคนๆนี้...
   มันก็เพียงพอที่จะทำให้เขาก้าวต่อไปได้...
   
   
   แต่ทำไมกัน.....ซางะ....

   
   คำพูดเหล่านั้น.....ความอบอุ่นเหล่านั้น......

   
   มัน.....ไปไหน......?




   “กลุ่มดาวคนคู่...”   คาน่อนหัวเราะเบาๆกับตนเอง...ประกายดาวส่องสว่างจากดาวทั้งสองที่ใครคนหนึ่งเคยชี้ชวนให้ดูนั้น....บัดนี้เด่นสง่าอยู่บนฟ้ากว้างเบื้องหน้าเขา..
   มันยังคงส่องสว่างไม่ต่างจากวันนั้น....แต่กลับไม่มีมือที่ชี้ชวนให้ดูในวันนั้น...

   “ซางะ...”
   
   โลกของชั้น....หล่อเลี้ยงด้วยความรักและความอบอุ่นจากคนเพียงคนเดียว....ในขณะที่นายไม่ใช่...
   โลกของชั้น....พร้อมจะดับวูบเพียงเพราะนายหายไป....
   โลกของชั้น...ไม่เคยมีใครนอกจากนาย...

   แต่นาย.....ก็เลือกที่จะทิ้งชั้นไป...

   
   ไปสู่ภาระหน้าที่ในโลกของนาย.....เพียงลำพัง...



   หยาดน้ำใสหยดลงบนใบหญ้า..ร่วงหล่นแล้วซึมหายลงไปในพื้นดินราวกับไม่เคยมีตัวตน...

-------------------------------------------------------------------------------------------

to be continued

thxby301124aries_shion
บันทึกการเข้า

ว่างๆแวะเข้าไปดูโหลดองส่วนตัวได้นะคะ ^^
http://rinrin.exteen.com/
Saintcosevent
Power User
จำนวนผู้ประกอบการ: (0)
*

Photobucket 1556
ออฟไลน์ ออฟไลน์

ใช้งานล่าสุด:
04, กุมภาพันธ์ 2018, 02:20:52 PM

Capricorn

กระทู้: 321
หมายเลขสมาชิก: 2999

วันที่สมัครสมาชิก: ธ.ค., 2008


กระทู้: 321
152.00 ซูล่า
ดูรายการสินค้า
โอน Zula ให้ Saintcosevent
Level and Hp mod by the DtTvB :: version 1.02 :: Made for Zone-IT.com Cosmo 14 : Exp 50%
HP: 0%

คนธรรพ์แห่งอาเทน่า

OS:
Windows XP Windows XP
Browser:
Firefox 3.6.8 Firefox 3.6.8


ดูรายละเอียด
| |
« ตอบ #1 เมื่อ: 18, กันยายน 2010, 01:09:32 PM »


ขอฮาคุเรย์xเซจ ให้พี่บ้างสิน้องรินนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนน!!!!!!
อยากพีคคู่นี้~~~~~~

thxby301130cosmo:MiKA:
บันทึกการเข้า
mummy
Power User
จำนวนผู้ประกอบการ: (0)
*

Photobucket 701
ออฟไลน์ ออฟไลน์

ใช้งานล่าสุด:
13, กันยายน 2013, 11:15:37 PM

Scorpio

กระทู้: 865
หมายเลขสมาชิก: 2212

วันที่สมัครสมาชิก: ส.ค., 2008


กระทู้: 865
177.00 ซูล่า
ดูรายการสินค้า
โอน Zula ให้ mummy
Level and Hp mod by the DtTvB :: version 1.02 :: Made for Zone-IT.com Cosmo 23 : Exp 87%
HP: 0%

แม่ยกป่องไห

OS:
Windows XP Windows XP
Browser:
MS Internet Explorer 7.0 MS Internet Explorer 7.0


ดูรายละเอียด
ดูรายการสินค้า      
| |
« ตอบ #2 เมื่อ: 18, กันยายน 2010, 11:27:31 PM »

ไอ้ซาง้า ~~~~~
แก ! บังอาจทำให้เคะที่รักยิ่งของฉันเสียใจ !!
ช่วยกรุณาไปง้อน่อนๆ ด่วนๆ ด้วย ! มิฉะนั้นฉันจะตัดนายออกจะสารระบบ ! (เห้ย !?)

จะว่าไปเรื่องนี้มิวหึงได้น่ารัก น่ากลัวมาก =w=; นานๆ ทีได้เห็นมิวๆ หึง หวง ห่วงมิโร่แบบนี้แล้วเป็นปลื้ม XD~~

เรื่องนี้อุดมไปด้วยของโปรดของเราทั้งนั้น ขอบคุณรินๆ มากเลยนะ ><

ทั้งๆ ที่รินไม่ถนัดคู่นี้แถมยังต้องกดรสนิยมส่วนตัวของตัวเองด้วย ... เราว่ารินสุดยอดมากอะ

เราคงเขียนอะไรที่ตรงข้ามกับรสนิยมเราไม่ได้เด็ดๆ ...

คอมเมนท์ส่วนใหญ่เราคอมเมนท์ให้แล้วในเอ็มอะนะ แต่ตอนที่คอมเมนท์ในเอม รินยังไม่ได้เขียนประโยคนี้

" หยาดน้ำใสหยดลงบนใบหญ้า..ร่วงหล่นแล้วซึมหายลงไปในพื้นดินราวกับไม่เคยมีตัวตน... "

อยากบอกว่า =w= ชอบประโยคนี้มากมาย ><
มันดูแบบ อืมม เข้าใจเปรียบเทียบกับเข้าใจใช้คำพูดดีนะ เราชอบๆๆ

ยังไงซะเราจะรออ่านตอนต่อไปน้า XD

พยายามอย่าเครียดอะไรๆ มากเน้อ เราเป็นห่วง

thxby301262aries_shion
บันทึกการเข้า
LangLae
จำนวนผู้ประกอบการ: (0)
Bronze Saint
*

Photobucket 74
ออฟไลน์ ออฟไลน์

ใช้งานล่าสุด:
08, ธันวาคม 2011, 02:14:09 AM

กระทู้: 109
หมายเลขสมาชิก: 9151

วันที่สมัครสมาชิก: ก.ย., 2010


กระทู้: 109
70.00 ซูล่า
ดูรายการสินค้า
โอน Zula ให้ LangLae
Level and Hp mod by the DtTvB :: version 1.02 :: Made for Zone-IT.com Cosmo 8 : Exp 42%
HP: 0%

OS:
Windows XP Windows XP
Browser:
MS Internet Explorer 7.0 MS Internet Explorer 7.0


ดูรายละเอียด
| |
« ตอบ #3 เมื่อ: 19, กันยายน 2010, 01:01:16 AM »

คาน่อนน่าสงสารที่สุด TAT อุตส่าห์เคยทำความดีเพื่อลบล้างความผิดแล้ว อาเธน่าก็ยอมรับแล้ว แต่ไหงเพื่อนๆถึงยังไม่ยอมรับซะที

รู้สึกประทับใจมิโรมากค่ะ ทั้งที่ดูนิสัยออกใจร้อนแต่จริงๆกลับใจดีเกินคาด ถ้าไม่มีมิโรสักคน สงสัยคาน่อนผู้ไม่มีใครคุยด้วยคงเหงาตายแน่ๆ

ว่าแล้วก็....ซาง่า!!! ไปง้อน้องแกซะทีเทิ้ดดดดด!! >< สงสารคาน่อนจะแย่แล้ว!!


รอตอนต่อไปค้า ><

thxby301272aries_shion
บันทึกการเข้า
pronua
จำนวนผู้ประกอบการ: (0)
Apprentice Saint
*

Photobucket 49
ออฟไลน์ ออฟไลน์

ใช้งานล่าสุด:
22, ตุลาคม 2013, 11:31:43 PM

Gemini

กระทู้: 23
หมายเลขสมาชิก: 6138

วันที่สมัครสมาชิก: ต.ค., 2009


กระทู้: 23
29.00 ซูล่า
ดูรายการสินค้า
โอน Zula ให้ pronua
Level and Hp mod by the DtTvB :: version 1.02 :: Made for Zone-IT.com Cosmo 3 : Exp 91%
HP: 0%

OS:
Windows Vista/Server 2008 Windows Vista/Server 2008
Browser:
MS Internet Explorer 7.0 MS Internet Explorer 7.0


ดูรายละเอียด อีเมล์
| |
« ตอบ #4 เมื่อ: 19, กันยายน 2010, 10:49:38 AM »

*พุ่งเข้ามาตอบด้วยความเร็ว 18 มัค*

แฝดดดดดดดด แฝดดดดดดดดดดดดดด
ไม่เคยเห็นรินๆวาดหรือเขียนถึงคู่นี้สักเท่าไหร่ ก็แอบมีความปลาบปลื้ม 
ชอบมากก อย่าลืมมาต่อนะจ๊ะ   เลิฟฟฟฟฟไอพี่ชั่ววว ฮาๆๆ


บันทึกการเข้า
riki
จำนวนผู้ประกอบการ: (0)
Apprentice Saint
*

Photobucket 28
ออฟไลน์ ออฟไลน์

ใช้งานล่าสุด:
14, มิถุนายน 2013, 12:07:20 PM

Pisces

กระทู้: 38
หมายเลขสมาชิก: 10167

วันที่สมัครสมาชิก: ก.พ., 2011


กระทู้: 38
28.00 ซูล่า
ดูรายการสินค้า
โอน Zula ให้ riki
Level and Hp mod by the DtTvB :: version 1.02 :: Made for Zone-IT.com Cosmo 5 : Exp 0%
HP: 0%

OS:
Windows XP Windows XP
Browser:
Firefox 3.6.13 Firefox 3.6.13


ดูรายละเอียด อีเมล์
| |
« ตอบ #5 เมื่อ: 26, กุมภาพันธ์ 2011, 02:55:03 PM »

พี่รินนนนนนนนนนนนนน

มาต่อนะ  อย่างด่วนเลยอย่างด่วน!!!!!!

ฮื้ออออออออ

คาน่อนT[]T

บันทึกการเข้า
Luxsana
จำนวนผู้ประกอบการ: (0)
Bronze Saint
*

Photobucket 87
ออฟไลน์ ออฟไลน์

ใช้งานล่าสุด:
27, พฤษภาคม 2013, 11:29:35 PM

Gemini

กระทู้: 138
หมายเลขสมาชิก: 1802

วันที่สมัครสมาชิก: ก.ค., 2008


กระทู้: 138
65.00 ซูล่า
ดูรายการสินค้า
โอน Zula ให้ Luxsana
Level and Hp mod by the DtTvB :: version 1.02 :: Made for Zone-IT.com Cosmo 9 : Exp 48%
HP: 0%

จงรักผู้อื่นเหมือนรักตนเอง

OS:
Windows XP Windows XP
Browser:
MS Internet Explorer 8.0 MS Internet Explorer 8.0


ดูรายละเอียด
| |
« ตอบ #6 เมื่อ: 26, กุมภาพันธ์ 2011, 03:34:46 PM »

เพิ่งเคยได้อ่าน น่าสงสารน้องน่อนจัง ไม่ว่าจะฟิคไหนก็เรียกคะแนนสงสารได้ตลอด พี่ง่าจ้ะไม่ใช่แค่น้องน่อนหรอกนะที่ผิดพลาด สูเองก็เคยผิดพลาดถึงขนาดคิดฆ่าเอเธน่ามาแล้วน้า ไงๆ ก็น่าจะเข้าใจหัวอกน้องบ้าง
     
     คุณรินขามาต่อได้ไหมค่ะ

บันทึกการเข้า
Assas_sin
จำนวนผู้ประกอบการ: (0)
Apprentice Saint
*

Photobucket 0
ออฟไลน์ ออฟไลน์

ใช้งานล่าสุด:
29, ตุลาคม 2016, 01:33:22 AM

Gemini

กระทู้: 1
หมายเลขสมาชิก: 13853

วันที่สมัครสมาชิก: ต.ค., 2016


กระทู้: 1
0.00 ซูล่า
ดูรายการสินค้า
โอน Zula ให้ Assas_sin
Level and Hp mod by the DtTvB :: version 1.02 :: Made for Zone-IT.com Cosmo 1 : Exp 20%
HP: 0.1%

OS:
Windows NT 6.3 Windows NT 6.3
Browser:
Chrome 53.0.2785.143 Chrome 53.0.2785.143


ดูรายละเอียด อีเมล์
| |
« ตอบ #7 เมื่อ: 16, ตุลาคม 2016, 11:15:07 PM »

เป็นฟิคที่ดีค่ะ เข้ามาอ่านหลายรอบมาก(แถมเศร้าตามน้องทุกรอบ)
เราอยากให้แต่งต่อจริงๆ แงT T

บันทึกการเข้า
หน้า: [1]   ขึ้นบน
  พิมพ์  
 
กระโดดไป:  

Powered by MySQL Powered by PHP Powered by SMF 1.1.21 | SMF © 2006-2008, Simple Machines | Thai language by ThaiSMF Valid XHTML 1.0! Valid CSS!
Top 10 Best Sellers in Clothing for 2017 Top 10 Best Sellers in Clothing Best Sellers in Clothing
Top 10 Best Sellers in Books reviewer 2017 Top 10 Best Sellers in Books Best Sellers in Books
Top 10 Best Sellers In Best Sellers In Grocery Reviewer 2017 Top 10 Best Sellers In Best Sellers In Grocery Best Sellers In Grocery