STF Forum
22, เมษายน 2021, 07:08:18 AM *
ยินดีต้อนรับคุณ, บุคคลทั่วไป กรุณา เข้าสู่ระบบ หรือ ลงทะเบียน

เข้าสู่ระบบด้วยชื่อผู้ใช้ รหัสผ่าน และระยะเวลาในเซสชั่น
 

   หน้าแรก   ช่วยเหลือ ค้นหา ปฏิทิน Shop เข้าสู่ระบบ สมัครสมาชิก  
หน้า: [1]   ลงล่าง
  พิมพ์  
ผู้เขียน หัวข้อ: [SFic SSLC] Before we have to leave again [Kardia*Degel]  (อ่าน 3280 ครั้ง)
0 สมาชิก และ 1 บุคคลทั่วไป กำลังดูหัวข้อนี้
Reindeer
จำนวนผู้ประกอบการ: (0)
Apprentice Saint
*

Photobucket 10
ออฟไลน์ ออฟไลน์

ใช้งานล่าสุด:
14, ตุลาคม 2011, 09:29:32 PM

กระทู้: 1
หมายเลขสมาชิก: 9870

วันที่สมัครสมาชิก: ธ.ค., 2010


กระทู้: 1
10.00 ซูล่า
ดูรายการสินค้า
โอน Zula ให้ Reindeer
Level and Hp mod by the DtTvB :: version 1.02 :: Made for Zone-IT.com Cosmo 1 : Exp 20%
HP: 0%

OS:
Windows XP Windows XP
Browser:
Chrome 8.0.552.224 Chrome 8.0.552.224


ดูรายละเอียด
| |
« เมื่อ: 25, ธันวาคม 2010, 01:14:56 AM »






...พระผู้เป็นเจ้า...ได้โปรดรับฟังคำสารภาพของตัวข้าผู้บาปหนาด้วย...





สงครามศักดิ์สิทธิ์...สงครามระหว่างเทพ...สงครามที่พรากชีวิตของผู้คนไปมากมายนับหมื่นแสน


...หนึ่งในชีวิตที่ดับสิ้นอย่างง่ายดายราวกับแสงของหิ่งห้อยนั้นคือคนสำคัญของข้าเอง...


พวกเราเหล่าโกลด์เซนต์รู้กันดีอยู่แก่ใจว่าคงต้องจบชีวิตลงในสงครามครั้งนี้ ชิออนเคยพูดไว้ว่า... พวกเราไม่ได้ต่อสู้เพื่อที่จะตาย เพียงแต่...เพื่อทำหน้าที่ให้ลุล่วง...ไม่ว่าหนทางข้างหน้าจะมีความตายหรืออะไรรอคอยอยู่ พวกเราก็ต้องต่อสู้ต่อไป จนกว่าจะถึงเวลาที่ชีวิตมอดดับลง...


...คำนั้นไม่ผิดเลย...


ข้าได้รับมอบหมายภารกิจสำคัญในการขอยืมพลังจากเทพสมุทรโพไซดอนที่หลับใหล ณ บลูกราด


...เวลานั้น...เพียงชั่วเสี้ยววินาทีแห่งการตัดสินใจ...ข้าก็ได้กระทำบาปอันไม่อาจให้อภัยลงไป


เสี้ยววินาทีที่ข้าปรารถนา...หากจะต้องสิ้นลมหายใจในสงครามครั้งนี้...ข้าจะขออยู่กับเขาให้นานขึ้น...แม้เพียงนิด การเดินทางในระยะเวลาสั้นๆ อาจจะไม่เพียงพอต่อความเรียกร้องที่เขามีต่อข้ามาช้านาน ซึ่งข้าก็ไม่เคยสนองความต้องการของเขาเลยแม้เพียงครั้งเดียว


สกอร์เปี้ยน คาร์เดีย บุรุษผู้ไม่เกรงฟ้า ไม่กลัวดิน สิ่งที่เขาขวนขวายมาตลอดชีวิตมีเพียงสองสิ่ง หนึ่งคือคนรักผู้ที่จะมอบหัวใจให้ อีกหนึ่งคือศัตรูที่ควรค่าแก่การเอาชีวิตเข้าแลก


ใครเลยจะรู้...ว่าข้าจะเป็นผู้ที่นำพาทั้งสองสิ่งนั้นเอง


ถ้าข้าเลือกที่จะเดินทางไปทำหน้าที่เพียงลำพัง...ถ้าข้าไม่นำความปรารถนาเล็กๆ น้อยๆ ที่เห็นแก่ตัวมาเป็นตัวตัดสิน...


...เขาก็คงไม่ต้องตาย...


แม้สหายร่วมรบพี่น้องร่วมศึกจะล้มตายไปมากมาย...ข้าคิดว่ามันคงไม่มีสิ่งใดน่าเจ็บปวดไปกว่านี้อีกแล้ว แต่ข้าคิดผิด...ความตายของเขากัดกร่อนจิตใจข้าราวกับหยาดน้ำกรดที่รินรด เจ็บปวดอย่างที่ไม่เคยคาดคิด เจ็บปวดอย่างที่ไม่เคยพบเจอ


แต่ถึงกระนั้น...พวกเราก็ยังต้องทำหน้าที่ต่อไป นั่นคือเกียรติแห่งข้า นั่นคือเกียรติของเขา


...ไม่ว่าหนทางข้างหน้าจะเป็นนรกหรือสวรรค์...แม้ว่าชีวิตนี้จะต้องดับสิ้นลง...พวกเราก็ยังคงมุ่งหน้าต่อไป


ความตายช่างแสนประหลาด...ในตอนที่มีชีวิตอยู่ข้าไม่เคยนำพาต่อความตาย หากเมื่อได้สัมผัสมันจริงๆ แล้วข้ากลับหวาดกลัวเหลือเกิน ข้าเพิ่งรู้สึกตัวเดี๋ยวนั้นเองว่าข้ายังมีสิ่งที่โหยหาและปรารถนามากมายเพียงไร ยังมีเรื่องที่อยากทำ ยังมีคำที่อยากเอ่ย ยังมีผู้ที่อยากพบเจอ


...ข้าเพิ่งเคยนึกเสียใจภายหลังเป็นครั้งแรกในชีวิต...


เมื่อครั้งที่แซงค์ทัวรี่ยังคงสงบสุข...ทุกครั้งที่ได้พบหน้า...ไม่ว่าจะด้วยเรื่องบังเอิญหรือด้วยความตั้งใจ เขามักจะส่งเสียงทักทายอยู่เสมอ ในทุกครั้งข้าก็ทำได้เพียงแค่ปรายตามองหรือไม่ก็ผินหลังจากไปโดยไม่ไยดีเท่านั้น ไม่เคยคาดคิดเลยว่าตัวข้าจะต้องมานั่งหวนคิดถึงเรื่องนี้แล้วเศร้าเสียใจให้กับตัวเองที่โง่เขลาเหลือเกินในวันนั้น...


...ไม่ควรค่าเลยที่ใครต่อใครจะยกย่องให้ข้าเป็นปราชญ์แห่งแซงค์ทัวรี่...


ถ้าข้าได้ทักทายเขาตอบบ้าง ถ้าข้าได้ยิ้มตอบเขาบ้าง ถ้าข้าไม่เอาแต่เขินอายเพิกเฉยเย็นชา...ช่วงเวลาที่มีชีวิตอยู่คงมีคุณค่ามากกว่านี้


มีคำคำหนึ่งที่ข้าปรารถนาจะบอกให้เจ้ารับรู้เหลือเกิน...คาร์เดีย


...คาร์เดีย...


...ข้า...











...เดเจล เดเจล น้องชายที่น่ารักของข้า...ใครทำเจ้าร้องไห้หรือ


“...ข้าไม่ได้ร้องไห้ น้ำตาของข้าแห้งเหือดมานานแล้ว...”


...เด็กโง่...เจ้ากำลังร้องไห้อยู่ชัดๆ ดูสิ...เจ้าโศกเศร้าเสียใจจนหัวใจแทบจะแตกสลายอยู่แล้วนะ


“...ท่านเซราฟีน่า...”


เดเจล เจ้าเป็นเด็กดี เจ้าอ่อนโยนเกินไป ไม่ควรจะต้องเป็นเซนต์เข้าร่วมสงครามนี้เลย ท้ายที่สุดแล้วเจ้าก็ต้องเศร้าโศกเสียใจกับการจากไปของผู้คนมากมาย










จริงอยู่ ข้าเสียใจที่เพื่อนพ้องมากมายต้องจากไปอย่างไม่มีวันหวนกลับ แต่...ถ้าข้าไม่เป็นเซนต์ ข้าก็คงไม่ได้พบเขา ถ้าข้าไม่ไปยังแซงค์ทัวรี่ ก็คงไม่มีโอกาสได้รู้จักเขา ไม่มีโอกาสได้รู้ว่าในโลกที่หนาวเหน็บและเย็นเยียบนี้ยังมีสิ่งที่ทำให้หัวใจได้รู้สึกถึงความอบอุ่น...


...ข้าไม่เคยเสียใจที่ได้เป็นเซนต์เลย...


...เพียงแต่...เรื่องที่ทำให้เสียใจนั้นมีมากมายเหลือเกิน...










...ถ้าเช่นนั้น...ข้าจะให้เจ้าอธิษฐาน...


“อธิษฐาน...?”


ใช่ แม้วิญญาณของเทพสมุทรโพไซดอนจะยังหลับใหล หากทว่าข้าก็สามารถใช้พลังนั้นได้ แม้จะเพียงแค่เล็กน้อยก็ตาม เดเจล...เจ้าช่วยชีวิตผู้นำแห่งบลูกราด น้องชายของข้าเอาไว้ บุญคุณนี้ข้าไม่รู้จะตอบแทนเช่นไร เจ้าปรารถนาอะไร...ถือว่าสิ่งนี้เป็นของขวัญจากลาจากพี่สาวคนหนึ่งเถิด


“...ข้าไม่อาจขอชีวิตให้เขาได้ใช่ไหมครับ?”


...ใช่ ข้าไม่อาจฟื้นคืนชีวิต ไม่อาจแก้ไขอดีต ไม่อาจยื่นมือเข้าไปยุ่งเกี่ยวกับปัจจุบัน และไม่อาจเปลี่ยนแปลงอนาคต ไม่ว่าเทพองค์ใดก็ไม่สามารถทำได้


“...ข้า...อยากพบเขาอีกสักครั้ง...ข้าติดค้างเขามากมายเหลือเกิน”


...ได้ ข้าจะทำให้เจ้าสมปรารถนา...หลังจากนี้เราคงไม่ได้พบกันอีกแล้ว ลาก่อน เดเจล น้องชายที่น่ารักของข้า
 









สายลมหอบใหญ่พัดพาโหมคลั่งอย่างรุนแรง ความมืดที่มองไม่เห็นแม้กระทั่งฝ่ามือของตัวเองแตกซ่านกระเซ็นหายลับไป ถ้าไม่ใช่เพราะความเจ็บปวดใจหัวใจนั้นเป็นของจริง เขาคงนึกไปว่าเรื่องราวที่เกิดขึ้นเป็นเพียงความฝัน


เดเจลกวาดตามองไปรอบๆ อย่างเชื่องช้า สถานที่ที่เขากำลังยืนอยู่คือภายในโบสถ์เล็กๆ แห่งหนึ่ง ออร์แกนตั้งอยู่ที่มุมโถงทางขวา ส่วนเบื้องหน้าคือมหากางเขนสีขาวที่เก่าแก่ด้วยกาลเวลา ประตูบานเดียวภายในสถานที่แห่งนี้คือประตูเล็กๆ ของห้องสารภาพบาปทางด้านซ้าย


ไม่รู้ว่ามีสิ่งใดชักนำ...อดีตอควอเรียสเซนต์ก้าวเท้าไปยังประตูสีดำบานนั้นอย่างเชื่องช้า หากทว่าไร้ซึ่งความลังเล เวลานั้นเองที่เดเจลเพิ่งสังเกตเห็นว่าร่างกายของตนไม่ได้มีชุดโกลด์คล็อธปกคลุมอยู่อีกต่อไปแล้ว หากทว่าเป็นเพียงเสื้อผ้าสีขาวตัวบางซึ่งชายของมันยาวลงมากรอมเข่า ฝ่าเท้าเปลือยเปล่าก้าวอย่างเงียบเชียบไร้ซึ่งเสียง อาจจะเป็นเพราะการฝึกฝนเมื่อครั้งยังมีชีวิตอยู่ หรืออาจจะเป็นเพราะรูปกายที่ปรากฏอยู่นี้เป็นเพียงวิญญาณที่ปราศจากร่างเนื้อเท่านั้น


เดเจลยื่นมือออกไป หากยังไม่ทันสัมผัสบานประตูสีดำ...มันก็เปิดออกเอง


ชายหนุ่มกลั้นใจ...เพ่งมองผ่านความมืดภายในห้องด้วยหัวใจที่วูบไหว ทั้งๆ ที่ก้อนเนื้อตรงหน้าอกข้างซ้ายควรจะหยุดทำงานไปแล้ว หากทว่าเวลานี้เดเจลกลับพบว่ามันกำลังเต้นระรัว ...ก่อนจะค่อยๆ สงบลง...แผ่วช้า...จนแทบหยุดนิ่ง เมื่อพบว่าเบื้องหลังบานประตูนั้นไม่มีใครเลยแม้แต่คนเดียว


ภายในห้องสารภาพบาปขนาดเล็กมีเพียงพระบุตรที่ถูกตรึงไว้กับไม้กางเขนขนาดเล็กที่อยู่เบื้องหน้า เดเจลถอนหายใจน้อยๆ ก่อนค่อยๆ ก้าวเข้ามา


ดวงตาสีมรกตกวาดมองไปทั่วห้องที่กว้างเพียงประมาณสี่ตารางเมตร พบว่านอกจากไม้กางเขนเบื้องหน้าตนแล้วก็ไม่มีสิ่งอื่นใดอีก


ชายหนุ่มหันไปมองเบื้องหลัง...แม้กระทั่งบานประตูสีดำที่นำพาเขาเข้ามาในห้องนี้ก็อันตรทานหายไปหลงเหลือเพียงผนังห้องที่เป็นสีส้มแดงราวกับแสงอาทิตย์ยามอัสดง หน้าต่างเพียงบานเดียวอยู่ตรงเบื้องหลังไม้กางเขนสีขาว ก่อให้เกิดเงาดำที่ทอดยาวมาปกคลุมร่างของตน


เดเจลเดินเข้าไปอยู่ใต้เงานั้น เซนต์แห่งอาเธน่าค่อยๆ ทรุดตัวลงก่อนหลับตาแล้วประสานมือ





...พระผู้เป็นเจ้า...ได้โปรดรับฟังคำสารภาพของตัวข้าผู้บาปหนาด้วย...





สายลม...สายลมจากที่แห่งใดไม่อาจทราบพัดผ่านร่างกาย ก่อนที่เดเจลจะได้ทันขยับตัวหรือลืมตาขึ้นมอง สัมผัสของมือข้างหนึ่งก็ทาบลงบนแก้ม นิ้วโป้งขยับไล้เบาๆ ราวกับกำลังปาดเช็ดน้ำตาทั้งๆ ที่ดวงตาสีมรกตนั้นแห้งผากยิ่งกว่าผืนทราย


ดวงตาที่เหือดแห้งราวกับบ่อน้ำพุอันว่างเปล่าค่อยๆ คืนประกายเอ่อล้นด้วยหยาดน้ำยามที่ค่อยๆ ลืมตาขึ้นมองภาพตรงหน้าอย่างไม่กล้ากะพริบตาด้วยกลัวว่าสิ่งที่อยู่เบื้องหน้านี้จะเป็นเพียงภาพลวงและพร้อมจะหายไปทันทีที่ละสายตา


ใบหน้าหล่อเหลาซึ่งมักจะเอาแต่ยิ้มยียวนกักขฬะกำลังส่งรอยยิ้มอ่อนโยนมาให้อย่างหาได้ยากยิ่ง


...คาร์เดีย...


เมื่อได้เจอเข้าจริงๆ แล้วถ้อยคำนับล้านที่อยากเอ่ยกลับหลงเหลือเพียงความเงียบงัน เดเจลค่อยๆ ยกมือขึ้นวางทาบลงบนแก้มของอีกฝ่าย สัมผัสภายใต้ฝ่ามือนั้นชัดเจนเกินกว่าจะเป็นภาพลวงตา เวลานั้นเอง หยาดน้ำตามากมายที่ไม่อาจรู้ได้ว่ามาจากที่ใดก็พลันพรั่งพรู


...ข้า...


ข้ารักเจ้า


ข้าขอโทษ


ข้าขอโทษ


...ข้าขอโทษ...





“อย่าโทษตัวเองเลยนะ” แทนที่คำล้อเลียนถากถางที่คาดว่าจะได้รับกับความอ่อนแอที่ยินยอมแสดงให้เห็น กลับเป็นถ้อยปลอบประโลมที่อ่อนโยนยิ่งกว่าสิ่งใด “เจ้าไม่ผิดหรอก”


“ข้าขอโทษ...” น้ำเสียงที่ฝืนบังคับให้นิ่งเรียบยังฟังสั่นเครือจนน่าสมเพช หากทว่ากับหยาดน้ำตาที่พรั่งพรูไม่ยอมหยุดนี้เพียงแค่เขาไม่หลุดสะอื้นออกมาก็คงนับว่าดีแล้ว


“ข้าไม่มีทางปล่อยให้เจ้าออกเดินทางเพียงลำพังอยู่แล้ว เจ้าก็รู้...ว่าข้าน่ะ ขี้หึงมากนะ”


“เพ้อเจ้อ”


ในยามที่ถูกดึงตัวเข้าไปอยู่ในอ้อมแขนอบอุ่นนั้น เดเจลไม่ได้ขืนตัวต่อต้านอีกต่อไป ไม่รู้ว่าเวลาของพวกเขายังเหลืออีกเท่าไหร่ แต่ไม่ว่าอย่างไร..


...ขอให้เขาไม่ใช่คนโง่อย่างที่เคยเป็นมา...


...กับเวลาที่ยังเหลืออยู่ จะขอใช้มันทดแทนเวลาเกือบยี่สิบปีที่ผ่านมา


“ข้ารักเจ้า เดเจล”  


“ข้า...” ใบหน้าร้อนวูบ แม้จะตายไปแล้วหากความเขินอายไม่ได้จากไปพร้อมร่างกาย มันยังคงติดตามวิญญาณมา...รวมถึงความรู้สึกนึกคิด...ทุกสิ่งทุกอย่าง


และ...คำตอบที่มีอยู่ในใจมาแสนเนิ่นนาน หากกลับไม่ได้พูดออกไป


คาร์เดียรอเขามานาน รอมาตลอด แม้กระทั่งสิ้นลมหายใจอีกฝ่ายก็ยังคงรอคอยเขาอย่างมั่นคงไม่เปลี่ยนแปลง


เขาควรจบการรอคอยอันแสนยาวนานนี้เสียที


“ข้ารักเจ้า คาร์เดีย”


เพื่อที่ว่า...แม้ช่วงเวลานี้จะสิ้นสุดลง...เมื่อการลาจากมาเยือนอีกครั้ง...เขาก็จะไม่กลับมานั่งเสียใจภายหลังอีกต่อไป









Fin.










ก่อนอื่น ขอสวัสดีทุกท่านค่ะ เราเป็นสมาชิกใหม่ เพิ่งสมัครสดๆ ร้อนๆ เรียกเราว่าเรนเดียร์ก็ได้ค่ะ
(สมัครในวันคริสมาสต์ เพื่อลงฟิคคริสมาสต์ (ฮา เป็นฟิคคริสมาสต์ที่อาบน้ำตาได้อีก))
นี่เป็นฟิค SS เรื่องแรกของเรา ^^ มีอะไรก็ติชมได้นะคะ  


(ความจริงมีซางะ*คาน่อนด้วยอีกเรื่องนึง แต่ท่าทางจะเขียนไม่ทันคริสมาสต์ปีนี้ซะแล้วสิ รอปีหน้าดีไหมคะพี่ง่า 555+)




thxby326020mummy, gwennista
« แก้ไขครั้งสุดท้าย: 26, ธันวาคม 2010, 10:34:25 AM โดย Reindeer » บันทึกการเข้า
mummy
Power User
จำนวนผู้ประกอบการ: (0)
*

Photobucket 701
ออฟไลน์ ออฟไลน์

ใช้งานล่าสุด:
13, กันยายน 2013, 11:15:37 PM

Scorpio

กระทู้: 865
หมายเลขสมาชิก: 2212

วันที่สมัครสมาชิก: ส.ค., 2008


กระทู้: 865
177.00 ซูล่า
ดูรายการสินค้า
โอน Zula ให้ mummy
Level and Hp mod by the DtTvB :: version 1.02 :: Made for Zone-IT.com Cosmo 23 : Exp 87%
HP: 0%

แม่ยกป่องไห

OS:
Windows XP Windows XP
Browser:
MS Internet Explorer 7.0 MS Internet Explorer 7.0


ดูรายละเอียด
ดูรายการสินค้า      
| |
« ตอบ #1 เมื่อ: 25, ธันวาคม 2010, 01:33:59 AM »

เป็นฟิคที่อ่านแล้วรู้สึกว่าโรแมนซ์มากๆ เลยค่ะ >///< อ่านแล้วเขินแทนท่านเดเลยอ่ะ !
คุณเรนเดียร์สุโก๊ยเนะ~ ท่านคาลสุโก๊ยนะ XD! อรั๊ง~
อ่านฟิคเรื่องนี้แล้วรู้สึกว่าคาลซังหล่อแบบมีประกายมากเลยค่ะ >///<! ได้อารมณ์เทพบุตรมากๆ ชอบๆค่ะ

สำหรับเรื่องพี่ง่ากับน้องน่อน >< แต่งมาเถอะนะคะ มัมมี่อยากอ่านมากๆ เลยค่ะ XD!

บันทึกการเข้า
meiar
จำนวนผู้ประกอบการ: (0)
Bronze Saint
*

Photobucket 214
ออฟไลน์ ออฟไลน์

ใช้งานล่าสุด:
15, มกราคม 2015, 10:32:21 PM

Aquarius

กระทู้: 251
หมายเลขสมาชิก: 9744

วันที่สมัครสมาชิก: ธ.ค., 2010


กระทู้: 251
214.00 ซูล่า
ดูรายการสินค้า
โอน Zula ให้ meiar
Level and Hp mod by the DtTvB :: version 1.02 :: Made for Zone-IT.com Cosmo 12 : Exp 82%
HP: 0%

OS:
Windows XP Windows XP
Browser:
Firefox 3.6.13 Firefox 3.6.13

lacus_destiny@hotmail.com
ดูรายละเอียด อีเมล์
| |
« ตอบ #2 เมื่อ: 25, ธันวาคม 2010, 03:03:14 PM »

ท่านเดเจลกับคาร์เดียน่าร้ากกกกกกกกกกกกกก
ยิ่งตอนท่านเดเจลเขินนี่ยิ่งโมเอ้หนักมากค่ะ
แล้วก็ยินดีที่ได้รู้จักนะคะ

บันทึกการเข้า
gwennista
จำนวนผู้ประกอบการ: (0)
Apprentice Saint
*

Photobucket 15
ออฟไลน์ ออฟไลน์

ใช้งานล่าสุด:
19, สิงหาคม 2017, 08:30:30 PM

Aquarius

กระทู้: 18
หมายเลขสมาชิก: 12793

วันที่สมัครสมาชิก: ต.ค., 2013


กระทู้: 18
0.00 ซูล่า
ดูรายการสินค้า
โอน Zula ให้ gwennista
Level and Hp mod by the DtTvB :: version 1.02 :: Made for Zone-IT.com Cosmo 3 : Exp 45%
HP: 0%

Antoliza Blunk ดวงใจแห่งความมืด

OS:
Windows 7/Server 2008 R2 Windows 7/Server 2008 R2
Browser:
Chrome 30.0.1599.101 Chrome 30.0.1599.101


ikkilovekanon gwennista
ดูรายละเอียด เว็บไซต์
| |
« ตอบ #3 เมื่อ: 31, ตุลาคม 2013, 01:46:16 PM »

 
ท่านเดเจลน่ารักมากๆเลย
มีต่อมั้ยคะเนี่ย

บันทึกการเข้า


ข้าคือคนทรงวิหคเพลิง ผู้ปกปักษ์มหาวิหารแห่งจันทรา และราชธิดาแห่งความมืด เจ้าวิญญาณผู้หลงผิดทั้งหลาย จงรับความผิดของตัวเองไว้ซะ!
หน้า: [1]   ขึ้นบน
  พิมพ์  
 
กระโดดไป:  

Powered by MySQL Powered by PHP Powered by SMF 1.1.21 | SMF © 2006-2008, Simple Machines | Thai language by ThaiSMF Valid XHTML 1.0! Valid CSS!
Top 10 Best Sellers in Clothing for 2017 Top 10 Best Sellers in Clothing Best Sellers in Clothing
Top 10 Best Sellers in Books reviewer 2017 Top 10 Best Sellers in Books Best Sellers in Books
Top 10 Best Sellers In Best Sellers In Grocery Reviewer 2017 Top 10 Best Sellers In Best Sellers In Grocery Best Sellers In Grocery