STF Forum
22, เมษายน 2021, 06:53:05 AM *
ยินดีต้อนรับคุณ, บุคคลทั่วไป กรุณา เข้าสู่ระบบ หรือ ลงทะเบียน

เข้าสู่ระบบด้วยชื่อผู้ใช้ รหัสผ่าน และระยะเวลาในเซสชั่น
 

   หน้าแรก   ช่วยเหลือ ค้นหา ปฏิทิน Shop เข้าสู่ระบบ สมัครสมาชิก  
หน้า: [1]   ลงล่าง
  พิมพ์  
ผู้เขียน หัวข้อ: [ห้องรวมFicสั้น] :://Demon Bride//:: -ตอนจบ- อัพเดท 20/11/57  (อ่าน 4823 ครั้ง)
0 สมาชิก และ 1 บุคคลทั่วไป กำลังดูหัวข้อนี้
Yoke
จำนวนผู้ประกอบการ: (0)
Apprentice Saint
*

Photobucket 48
ออฟไลน์ ออฟไลน์

ใช้งานล่าสุด:
20, พฤศจิกายน 2014, 11:28:16 AM

กระทู้: 35
หมายเลขสมาชิก: 10613

วันที่สมัครสมาชิก: พ.ค., 2011


กระทู้: 35
48.00 ซูล่า
ดูรายการสินค้า
โอน Zula ให้ Yoke
Level and Hp mod by the DtTvB :: version 1.02 :: Made for Zone-IT.com Cosmo 4 : Exp 79%
HP: 0%

OS:
Windows XP Windows XP
Browser:
Firefox 5.0 Firefox 5.0


twitter.com/yokekn
ดูรายละเอียด เว็บไซต์
| |
« เมื่อ: 16, กรกฎาคม 2011, 01:27:30 PM »

ขอเปลี่ยนห้องนี้เป้นห้องรวมฟิคสั้นไปเลยนะจ๊ะ
/เรื่องไหนจะต่อยอดก็ค่อยแยกไปอีกที



ตั้งใจจะแต่งตอนพิเศษของคู่ชิออนโดโกในฟิคเรื่องที่แล้ว แต่จู่ๆไม่รู้อะไรเข้าสิงอยากแต่งคู่นี้ขึ้นมาซะงั้น

ก็ไม่ถึงกับเป็นชากะอิคคิหรอกนะ เฟ้อไปให้มันคล้องกับภาคหลังแบบหักดิบตามใจเราสุดๆซะมากกว่า

หวังว่าคงจะชอบนะคะ ^^"



***************


Destiny chain





“เจ้าจะไปไหนงั้นรึ? นกเพลิงผู้หลงทาง”

     ในดินแดนเวิ้งว้างแสนเศร้าสร้อยที่เรียกว่าโลกหลังความตาย เวอร์โก้ อัศมิฐา ได้พบกับบุรุษแห่งความโดดเดี่ยวแม้จะอยู่ในรูปทิพย์ของคนตาย อัศมิฐาก็สัมผัสได้ถึงความยึดติดในตัวคนที่เขาพบ

“ไม่ใช่กงการอะไรของเจ้า เซนต์แห่งอาเธน่า” คนถูกทักขึ้นเสียงใส่ชายผมทองยาวในชุดคล็อธสุกสกาวเหมือนแสงอาทิตย์ ส่วนตัวเองนั้นอยู่ในชุดเกราะสีนิงวาววับเหมือนท้องฟ้ายามค่ำ

     อาจเพราะเป็นโลกที่กายเนื้อไม่มีความจำเป็น อัศมิฐาจึงสามารถมองเห็นสีหน้าแข็งกร้าวได้ชัดเจน ถึงไม่รู้จักกันมาก่อนแต่เดาได้ไม่ยากเลยว่าอดีตสเปกเตอร์ผู้นี้ต้องเป็นชายที่ดื้อรั้นมากแน่

“หากเจ้าไม่รบกวนการเจริญศีลของข้า ข้าคงไม่คิดจะยุ่งเกี่ยวด้วย” ที่ๆพวกเขาอยู่ในโลกแห่งคนตายนี้เป็นรอยต่อระหว่างโลกคนเป็นและคนตาย วิญญาณที่ยังมีห่วงอยู่จะวนเวียนอยู่ในเขตนี้ เพื่อทำเรื่องที่ค้างคาใจให้จบสิ้นก่อนข้ามไปยังที่ๆสมควรจะไป

“ใครใช้ให้แกมานั่งอยู่แถวนี้กันเล่า!” หากว่ายังมีชีวิตอยู่ไม่แคล้วว่าคงได้ประมือกันสักศึก

“ข้าแค่หาพื้นที่ทำสมาธิของข้าเท่านั้น” เพื่อรอวันที่กายทิพย์นี้จะคืนสู่โลกเบื้องบนเมื่อสงครามศักดิ์สิทธิ์เริ่มต้นอีกครั้ง การทำสมาธิเป็นไปอย่างราบรื่นจนกระทั่งชายผู้นี้ปรากฏตัว “ถ้าเจ้ามีห่วงนักล่ะก็ กลับไปยังโลกฝั่งโน้นแล้วจัดการปลดมันเสีย” ขึ้นชื่อว่ามนุษย์ไม่ว่าจะตอนเป็นหรือตายก็ยังคงวุ่นวานวกวนอยู่ในความทุกข์ อัศมิฐาคิดอย่างปลงตก

“ห่วง...งั้นเหรอ?” สีหน้าแข็งกร้าวเมื่อครู่เปลี่ยนไปเล็กน้อย คลื่นพลังที่เคยถาโถมเข้ามารบกวนความสงบของอัศมิฐาก็เบาบางลง “ห่วงของข้าไม่ได้แก้ในชาตินี้”

“.....” เพราะมองเห็นได้อย่างเป็นปกติ อัศมิฐาจึงไม่ได้ละสายตาจากชายตรงหน้า อาจเพราะแววตาสีดำสนิทที่ไหววูบตามอารมณ์ชวนให้มองกระมัง? เวอร์โก้เซนต์ตอบกับตัวเองแบบนั้น “งั้นเจ้าก็หลงทางจริงๆ”

“....ไม่รู้” ชายหนุ่มส่ายหน้า “...เทพีของเจ้าจะทำให้ข้ารู้ไหมว่าต้องทำยังไง?” อัศมิฐาไม่คิดว่าจะถูกสเปกเตอร์ถามอะไรที่เกี่ยวกับองค์เทพี มันไม่ใช่วิสัยของพวกนั้นเลยแต่ก็...

“ข้าคิดว่าเมื่อถึงเวลาท่านอาเธน่าจะช่วยเจ้าเอง”

“ไม่คิดจะให้ช่วยหรอกนะ แต่ถ้ามันเป็นทางเดียว...” ที่จะปลดปล่อยความทุกข์ที่ไม่อาจทำปรารถนาให้ลุล่วงได้ในชาตินี้

“นกเพลิง เจ้าจะไปไหน?” อัศมิฐาถามเมื่อสเปกเตอร์หันหลังกลับ

“ไปที่ไหนก็ได้ที่ไม่เห็นหน้าเจ้า จะถามทำไมในเมื่อเจ้าไม่ต้องการให้รบกวน?”
     คราวนี้เซนต์หนุ่มเป็นฝ่ายขมวดคิ้ว ไม่ใช่เพราะถูกกวนกลับมาแทนคำตอบ แค่สงสัยตามว่าทำไมถึงตัวเขาถึงถามออกไปเหมือนสนใจใคร่รู้ความเป็นไปของชายผู้นี้

“หึ...พวกเซนต์นี่ทำตัวแปลกแบบนี้ทุกคนเลยหรือไง?” รอยยิ้มที่ขัดกับใบหน้าบึ้งตึงชวนให้อัศมิฐาทำในสิ่งที่อาจจะต้องมาสงสัยกับตัวเองอีกครั้งว่า เพื่ออะไร?

“บอกนามของเจ้าได้หรือไม่?” เพื่ออะไรที่เขาจะต้องอยากรู้จักวิญญาณเรร่อนดวงนี้ด้วย “ข้าเวอร์โก้ อัศมิฐา” ในเมื่อมันไม่มีประโยชน์อะไรที่จะต้องจดจำ

อีกฝ่ายเองก็มองตอบกลับด้วยความชั่งใจ “...เบนู...คางาโฮะ...” ชายหนุ่มหยุดเหลียวมองเซนต์แห่งอาเธน่าอยู่เพียงครู่เดียวก่อนที่จะค่อยๆเลือนหายไปอย่างช้าๆ “หวังว่าคงไม่ต้องเจอกันอีก เซนต์”

“ข้าก็หวังเช่นนั้น” ดวงตาสีฟ้าของอัศมิฐาปิดลงเมื่อร่างของคางาโฮะหายไปดั่งอากาศ “แต่โลกนี้ไม่มีอะไรแน่นอน และไม่เป็นดั่งที่หวังไว้หรอกนะ เบนู คางาโฮะ”

     นกเพลิงเอ๋ย หากข้ากับเจ้ายังวนเวียนอยู่ในโลกที่ถูกชักนำโดยทวนเทพ เราคงจะได้พบกันในกาลต่อมาอีกหลายร้อยหลายสิบปีข้างหน้า และเมื่อถึงตอนนั้น...ข้าจะจำเจ้าได้หรือไม่? ตัวเจ้าจะจัดการสิ่งที่ค้างคาใจได้หรือเปล่า?

“รู้สึกว่าตัวข้านี้คงมีห่วงแล้วกระมัง” ห่วงโซ่เล็กๆจากนกไฟตัวหนึ่ง ที่อาจจะเป็นโชคชะตาให้กลับมาพบกันอีกครั้งบนโลกเบื้องบน




END

***********

ปล.ฟิคสั้น สั้นได้ใจไหมจ๊ะ?

« แก้ไขครั้งสุดท้าย: 20, พฤศจิกายน 2014, 11:21:59 AM โดย Yoke » บันทึกการเข้า
mummy
Power User
จำนวนผู้ประกอบการ: (0)
*

Photobucket 701
ออฟไลน์ ออฟไลน์

ใช้งานล่าสุด:
13, กันยายน 2013, 11:15:37 PM

Scorpio

กระทู้: 865
หมายเลขสมาชิก: 2212

วันที่สมัครสมาชิก: ส.ค., 2008


กระทู้: 865
177.00 ซูล่า
ดูรายการสินค้า
โอน Zula ให้ mummy
Level and Hp mod by the DtTvB :: version 1.02 :: Made for Zone-IT.com Cosmo 23 : Exp 87%
HP: 0%

แม่ยกป่องไห

OS:
Windows XP Windows XP
Browser:
Chrome 12.0.742.122 Chrome 12.0.742.122


ดูรายละเอียด
ดูรายการสินค้า      
| |
« ตอบ #1 เมื่อ: 22, กรกฎาคม 2011, 09:48:12 PM »

สั้น... มากจริงๆด้วยค่ะ ><"
แต่ถึงจะสั้นก็สั้นแบบคุณภาพมากเลยค่ะ >[]<! ชอบอารมณ์ของฟิคเรื่องนี้มากเลยค่ะ
มันเหมือนเป็นอะไรสักอย่างที่จะปูไปถึงเนื้อเรื่องหลักนะคะ ><!

ยังไงก็จะรอฟิคเรื่องต่อๆ ไปนะคะ ^ ^/

บันทึกการเข้า
จา
จำนวนผู้ประกอบการ: (0)
Bronze Saint
*

Photobucket 125
ออฟไลน์ ออฟไลน์

ใช้งานล่าสุด:
10, มีนาคม 2012, 07:02:54 PM

กระทู้: 122
หมายเลขสมาชิก: 9284

วันที่สมัครสมาชิก: ต.ค., 2010


กระทู้: 122
125.00 ซูล่า
ดูรายการสินค้า
โอน Zula ให้ จา
Level and Hp mod by the DtTvB :: version 1.02 :: Made for Zone-IT.com Cosmo 8 : Exp 92%
HP: 0%

OS:
Windows XP Windows XP
Browser:
MS Internet Explorer 7.0 MS Internet Explorer 7.0


ดูรายละเอียด อีเมล์
| |
« ตอบ #2 เมื่อ: 23, กรกฎาคม 2011, 09:14:46 PM »

สั้นจ๊ะ สั้นมากด้วย
เเต่เนื้อหาดีน้า
สู้ๆๆนะคะ

บันทึกการเข้า
Yoke
จำนวนผู้ประกอบการ: (0)
Apprentice Saint
*

Photobucket 48
ออฟไลน์ ออฟไลน์

ใช้งานล่าสุด:
20, พฤศจิกายน 2014, 11:28:16 AM

กระทู้: 35
หมายเลขสมาชิก: 10613

วันที่สมัครสมาชิก: พ.ค., 2011


กระทู้: 35
48.00 ซูล่า
ดูรายการสินค้า
โอน Zula ให้ Yoke
Level and Hp mod by the DtTvB :: version 1.02 :: Made for Zone-IT.com Cosmo 4 : Exp 79%
HP: 0%

OS:
Windows XP Windows XP
Browser:
Firefox 6.0.2 Firefox 6.0.2


twitter.com/yokekn
ดูรายละเอียด เว็บไซต์
| |
« ตอบ #3 เมื่อ: 27, กันยายน 2011, 12:39:39 AM »

อาจจะใช้ห้องนี้เป็นที่เก็บฟิคชั่นตอนเดียวหรือสองตอนจบค่ะ ^^
ไหนๆก็ไหนๆแล้วนี่นะ -3- เอามาใช้ประโยชน์เลยละกัน

ฟิคเรื่องนี้แต่งมาได้แค่ครึงทาง และของบอกว่าแค่สนองNeedคนแต่งเฉยๆ
ส่วนคู่อะไรน้านนน อ่านกระทู้เก่าๆของคนเดขียนอาจจะร้อง อ๋อ ล่ะน้อ~

ไม่ชอบก็ปิดได้นะคะ =w=
ไม่ว่ากานน

******************

Demon Bride

“ที่หมู่บ้านนี้จะมีเทศกาลฉลองอะไรรึขอรับอาจารย์” เด็กหนุ่มรุ่นเยาว์ถามชายชราที่ยืนอยู่ข้างกายตนด้วยความสงสัย แม้ว่าสายตาจะลอดผ่านหน้าต่างไม้บานใหญ่ เพื่อมองผู้คนที่ทยอยกันออกมาชุมนุมกัน ณ ลานกว้างของหมู่บ้านที่เด็กหนุ่มและผู้เป็นอาจารย์พึ่งเข้ามาพำนักไม่นาน ทุกคนในหมู่บ้านไม่ว่าใครก็มีสีหน้าตื่นเต้นและเหมือนรอคอยอะไรสักอย่าง เสาไม้ ผ้าสี และอาหารถูกจัดเตรียมไว้มากมาย

“ไม่เชิงว่าฉลองหรอก แต่เดี๋ยวเจ้าก็รู้” ผู้ทรงภูมิและมากวัยกว่ากอดอกด้วยท่าทีสบายๆ สีหน้าไมได้เคร่งเครียดอะไรดูรื่นเริงเสียด้วยซ้ำทั้งที่ไม่บอกอะไรลูกศิษย์ตัวเองสักคำ

     ออกจะไม่ผิดวิสัยของ ฮาเคร นักรบเฒ่าแห่งจามิลผู้เป็นอาจารย์ แต่ชิออนสงสัยและอดจะคาดเดาไมได้ว่าอาจารย์มีนัยอะไรอยู่ เมื่อสองวันก่อนหลังจากถูกเรียกตัวจากแซงค์ทัวรี่ ชิออนก็ต้องออกเดินทางต่อทันทีที่เข้าพบอาจารย์และถูกพามายังหมู่บ้านแห่งหนึ่งที่ไม่คุ้นชิน  ฮาเครบอกแค่ว่าหัวหน้าหมู่บ้านคือสหายเก่าของตน และต้องการความช่วยเหลือจึงได้ขอร้องให้มายังหมู่บ้านแห่งนี้โดยเร็วที่สุด

“หน้าที่นี้ต้องให้เซนต์ช่วยด้วย” ฮาเครก้มลงบอกลูกศิษย์ “และนั่นคือหน้าที่ของเจ้า” เขาชี้ไปยังจุดเล็กๆจุดหนึ่งที่ออกไปมากจนต้องหลี่ตามอง ก่อนจุดที่ว่านั้นจะเคลื่อนตัวเข้ามาเรื่อยๆ ชิออนจึงเห็นได้ถนัดตาว่านั่นเป็นขบวนรับเจ้าสาวจากต่างหมู่บ้าน หากว่าเจ้าสาวเป็นหญิงต่างหมู่บ้าน  เจ้าบ่าวจะตั้งขบวนม้าไปรับตัวหญิงสาวมา บางครั้งการเดินทางอาจจะใช้เวลาหลายวัน ฮาเครคงกะเวลาที่ขบวนเจ้าสาวมาถึงอย่างพอดิบพอดี

     กลุ่มชายฉกรรจ์บนหลังม้าทั้ง 6 ชีวิตชะลอม้าเมื่อเข้ามาในเขตหมู่บ้าน เหล่าคนที่รออยู่ต่างตบมือและส่งเสียงเรียกด้วยความยินดี ชิออนมองภาพเหล่านั้นด้วยความสนใจ เพราะขณะที่เขาอยู่จามิลก็มักจะเก็บตัวอยู่กับคลอธ หรือไม่ก็ไปยังแซงค์ทัวรี่เพื่อฝึกตน การได้เห็นงานรื่นเริงของคนต่างหมู่บ้านเป็นอะไรที่น่าสนใจไม่น้อย และความสนใจของเด็กหนุ่มก็ทวีมากยิ่งขึ้นเมื่อได้เห็นร่างเล็กของเจ้าสาวต่างเมือง

     เจ้าสาวที่ปกปิดใบหน้าด้วยผ้าคลุมยาวจนถึงอกนั่งอยู่บนหลังม้าตัวสุดท้ายของกลุ่ม เธอมีชายคนหนึ่งคุม้าไว้ให้เพื่อกันเจ้าสาวจากแรงลมและเพื่อความปลอดภัย เมื่อคนดูแลลงจากหลังม้าและจูงมันเดินเข้ามายังลานกว้างเพิ่อให้ทุกคนได้เห็นเจ้าสาว  มือเล็กๆที่เต็มไปด้วยกำไรเงินแง้มผ้าคลุมขึ้นเล็กน้อยเพื่อมองภาพรอบตัว ถึงจะยังมองไม่เห็นหน้าแต่ท่าทีที่หันไปทางนั้นทีทางนู้นที่ทำให้รู้ว่าเจ้าสาวกำลังตื่นเต้นกับสถานที่แปลกตา

     ชิออนมองเธอตาไม่กระพริบเมื่อขบวนเจ้าสาวค่อยๆเดินผ่านหน้าเขาไป ไม่รู้ว่าสิ่งใดดลใจให้เขามองเจ้าสาวของชายอื่นได้แบบนี้ จะเพราะผิวสีน้ำผึ้ง หรือรูปร่างที่เล็กสันทัดกว่า หรือจะเพราะว่า.... ดวงตาสีน้ำตาลและรอยยิ้มขี้เล่นที่เห็นเพียงแวบเดียวตอนที่ลมเย็นพัดผ่านพวกเขาทั้งสอง

“เสียมารยาทจริง เจ้ามองใต้ผ้าคลุมของเจ้าสาวคนอื่นได้ยังไง?” ฮาเครพูดเหมือนจะดุ แต่จริงๆเขาแอบขำลูกศิษย์ของตนเองอยู่ ยังไงเสียก็ยังเป็นแค่เด็กวัยกำลังแตกเนื้อหนุ่ม
“ขะ..ขอโทษขอรับ”  ชิออนรีบก้มหน้าหลบ หน้าของเขาแดงแข่งกับสีสันของธงที่ประดับไว้รอบลานกว้าง “นางเป็นเจ้าสาวของบ้านใดหรือ? หรือว่าของลูกท่านหัวหน้าหมู่บ้าน?” ทุกคนในหมู่บ้านถึงได้ออกมาต้อนรับเจ้าสาวกันพร้อมหน้าแบบนี้
“เปล่า เป็นเจ้าสาวของปีศาจ...” ฮาเครตอบทั้งที่ยังมีสีหน้านิ่งสนิท แต่เด็กหนุ่มกลับมีสีหน้าที่ต่างกัน
“ท่าน..หมายความว่าไง?” ชิออนคิดว่าตัวเองหูฝาด
“นางถูกรับตัวมาเป็นเจ้าสาวของปีศาจ เจ้าไม่เข้าใจตรงไหน?” ฮาเครหันมาสบตาศิษย์ของตน ก่อนจะออกเดินเพื่อตามขบวนเจ้าสาวไปด้วย
“...อะไรกัน” ชิออนยังคงนิ่ง ทั้งสงสัย ทั้งขนลุก ต่อภาพขบวนเจ้าสาวที่น่าจะนำความสุขมาสู่หมู่บ้านแห่งนี้ เด็กสาวที่ยังอยู่บนหลังม้าค่อยๆหันกลับมามองเขา ชิออนแน่ใจอย่างนั้นแม้ว่าจะไม่ได้สบตากับเธอ และทั้งที่คลุมหน้าไมได้เปิดขึ้น รอยยิ้มที่ได้เห็นเพียงเสี้ยวหนึ่งก็เด่นชัดราวกับพระอาทิตย์บนผืนฟ้า


******************

“ข้าก็ไมได้อยากทำเรื่องแบบนี้หรอก”
     หัวหน้าหมู่บ้านบอกกับฮาเครและชิออนหลังจากที่ส่งตัวเจ้าสาวไปไว้ในถ้ำที่อยู่ด้านหลังของหมู่บ้าน  ที่นั้นถูกจัดเตรียมไว้เป็นเรือนหอ มีสภาพที่อยู่ไม่ต่างจากบ้านหลังหนึ่งและน่าอาศัย...หากว่ามันไม่ได้ถูกเตรียมไว้เพื่อเรื่องน่ากลัวนี้ล่ะก็
“ข้าทำเพื่อปกป้องทุกคนในหมู่บ้าน” หัวหน้าหมู่บ้านเพื่อนเก่าของฮาเครถอนใจพร้อมๆกับควันยาสูบ เขาสูบกล่องยาอีกครั้งก่อนจะพ่นควันออกมา  “ตอนที่ข้ายังเด็ก ยายเคยเล่าเรื่องทำนองนี้ให้ฟังอยู่เหมือนกัน ข้าคิดว่าเป็นนิทานหลอกเด็กเสียอีก มีที่ไหนพอปีศาจมาอาละวาดให้เอาเจ้าสาวมาบูชายัน ให้มัน ท่าจะบ้า!!” หัวหน้าหมู่บ้านใส่อารมณ์ขณะพูด
“เป็นวิธีรับมือที่ไม่ค่อยน่าโสภาเท่าไหร่นะ” ฮาเครออกความเห็น ในแต่ละถิ่นที่อยู่อาจมีตำนานหรือเรื่องเล่าไม่เหมือนกัน แต่ใช่ว่าเขาจะไม่เคยได้ยินเรื่องแปลกๆทำนองนี้
 “คงต้องขอให้ท่านช่วยแล้ว! ข้าไม่อยากให้มันเกิดขึ้นในรุ่นลูกหรือหลานข้าอีกหรอกนะ”
“แล้ว...”ชิออนขัดผู้อาวุโสทั้งสอง “เด็กสาวคนนั้นล่ะ? นางไม่ใช่คนที่หมู่บ้านนี่...ไม่รู้เรื่องอะไรเลย พวกท่านจะให้นางมาเสี่ยงหรือ?”
“เพราะงั้นเราถึงมาที่นี่ไงล่ะ” ฮาเครยิ้มให้ลูกศิษย์ที่ยังมีสีหน้ากังวล “ไม่ต้องห่วง ถ้าเจ้าต้องการช่วยเจ้าสาวล่ะก็...ไปเฝ้านางซะสิ”
“ห๋า?!” ชิออนทำตาโต


******************

     ถึงจะเป็นเจ้าสาวของปีศาจและเป็นแผนของฮาเครกับผู้ใหญ่บ้านที่ต้องการจะกำจัดปีศาจร้ายโดยใช้นางที่ไม่รู้เรื่องราวอะไรมาเป็นเหยื่อล่อ  ...แต่การให้เขามาอยู่กับเจ้าสาว...ในเรือนหอ....สองต่อสอง...ก็เป็นอะไรที่ไม่สมควรอยู่ดี!!  ชิออนคิดสะระตะระหว่างยืนเฝ้าอยู่หน้าถ้ำอันเป็นสถานที่ที่ใช้เป็นเรือนหอของปีศาจ...อีกนัยหนึ่งคือ โรงอาหาร ของปีศาจ

“แล้วมันจะโผล่มาเมื่อไหร่ล่ะ?” ผู้ใหญ่บ้านกับอาจารย์ก็ไม่ได้บอกว่าไอ้ปีศาจเจ้าปัญหามันจะมาตอนไหน ยังไง เมื่อไหร่ ปล่อยให้เขามายืนป่ำๆเป๋อๆอยู่แบบนี้
“หมายถึงเจ้าบ่าวของข้าเหรอ?” เจ้าสาวที่ยังสวมผ้าคลุมศีรษะไว้กระซิบถามชิออนจากด้านหลัง เด็กหนุ่มสะดุ้งสุดตัวก่อนจะถอยห่างจากเด็กสาว “ข้าทำให้ตกใจหรือไง?”
“...เปล่า...” ถึงจะมีแต่เพียงริมฝีปากและปลายคางโผล่พ้นผ้าคลุมหน้าออกมาให้เห็น ชิออนก็ยังมองเธออย่างไม่วางตา รูปหน้าเด็กสาวไม่ได้เพรียวมน  ริมฝีปากนั้นก็ไม่เล็กบางเหมือนนางในภาพวาด แต่มันก็อิ่มเอมกำลังดีเข้ากับแก้มสุกปลั่งสีน้ำผึ้ง และตอนนี้รอยยิ้มขี้เล่นก็ทำให้ชิออนรู้สึกว่าหน้าของตัวเองกำลังแดง
“งั้นก็ดี!” เด็กสาวพูดอย่างกระตือรือร้น เสียงเธอออกจะห้าวกว่าที่ชิออนคิด แต่เขาชินกับผู้หญิงห้าวๆแบบศิษย์น้องยูซึริฮะที่จามิลอยู่แล้ว จึงไม่แปลกใจเท่าไหร่ “ข้าไม่รู้ว่าเจ้าบ่าวข้าจะมาเมื่อไหร่ เจ้าอยู่เป็นเพื่อนข้าหน่อยสิ”
“ข้ามาดูแลเจ้าก็จริง แต่เรื่องเป็นเพื่อนเนี่ย...คงจะไม่เหมาะ” ยังไงก็ยังอยู่ในฐานะเจ้าสาวจะให้มาใกล้ชิดสนิดสนมกับชายแปลกหน้าได้ยังไง และหลังจากที่กำจัดปีศาจนั้นได้ นางก็คงจะต้องแต่งกับใครสักคนในหมู่บ้านนี้อยู่ดี ชิออนคิดว่าตัวเองไม่ควรทำอะไรให้อีกฝ่ายเสียหาย
“ไม่เหมาะก็ช่างสิ!” เด็กสาวตอบเขากลับอย่างดื้อดึง หนำซ้ำยังเข้ามาจับมือเขาอีก “ข้ามองไม่ถนัด พาข้าเดินไปหน่อยสิ”
“ห้ามจับมือนะ!!” ชิออนพยายามสะบัดแต่แรงอีกฝ่ายพอๆกับเขา การดึงมือกันไปมาจึงยืดเยื้อ แถมยังทำให้เจ้าสาวหัวเราะร่าเสียอีก “เจ้าดื้อเกินไปหรือเปล่า!!”
“ช่วย ไม่ ได้” เด็กสาวตอบอย่างยียวน “เจ้าก็ยอมเป็นเพื่อนข้าก่อนสิ ไม่งั้นข้าจะร้องไห้ใครต่อใครรู้ว่าเจ้าทำไม่ดีกับเจ้าสาว”
“เจ้าเข้ามาจับมือข้าเองนะ!” ชิออนทำตาดุ แต่สาวน้อยคลุมใบหน้าอยู่ตั้งครึ่งจะมองเห็นได้ไง
“นี่...ข้าจากบ้านมานะ ใจเจ้าจะทำเย็นชาใส่ข้าหรือไง?” เด็กสาวทำเสียงอ่อน “ข้าพึ่งจะ 15 นะ! จู่ๆก็ต้องมาแต่งงาน พอมาถึงทุกคนก็ทิ้งข้าไว้ที่นี่คนเดียว ไม่ใจร้ายไปหน่อยหรือไง?”
“...ก็จริง” ถูกอยากที่นางพูด นางเป็นแค่เด็กสาวที่ต้องจากพ่อแม่มาแต่งงานกับชายต่างหมู่บ้าน มาอยู่ในที่ๆไม่รู้จัก แล้วแทนที่จะได้รับการต้อนรับจากครอบครัวฝ่ายชาย กลับถูกพามาทิ้งไว้คนเดียว...ในฐานะเจ้าสาวของปีศาจ...โดยที่ตัวเด็กสาวเองก็หาได้รู้ถึงชะตากรรมข้างหน้าว่าจะเจออะไรบ้าง
“น่านะ ข้าจะทำตัวเรียบร้อยกว่านี้ ไม่ดื้อกับเจ้าด้วย” เด็กสาวต่อรองกับชิออน
“...ได้ แต่ถ้าห้ามอะไรเจ้าก็ต้องฟัง เข้าใจนะ” ในเมื่อเจ้าตัวบอกมาแบบนั้นเขาเองก็ต้องเข้มงวดสักหน่อย
“ฮะฮะ...งั้นอย่างแรก พาข้าไปเดินเล่นหน่อย ไม่ไปที่หมู่บ้านให้ใครเห็นหรอกน่า” เด็กสาวส่งมือให้ชิออนแทนการเข้ามาจับเขา “แค่จับมือ ข้าไม่ว่าหรอก”
“...” ชิออนมองมือเด็กสาวอยู่ครู่หนึ่งก่อนจะยอมจับมืออีกฝ่ายตามที่ขอ ชิออนไม่ได้แปลกใจนักที่มือนั้นไม่นุ่มนิ่มเอาเสียเลย ผู้หญิงจามิลเองถ้าไม่ฝึกปรือเป็นนักรบก็ต้องทำงานบ้านไม่ก็งานไร่จนเป็นเรื่องปกติ นางเอกเองก็มาจากหมู่บ้านที่ขนมธรรมเนียมไม่ต่างกัน  แต่แรงมือทีบีบตอบกลับมาก็ออกจะเกินแรงของเด็กสาวทั่วไปอยู่หรอกนะ....
“เจ้าแอบคิดอะไรหรือเปล่าน่ะ?” เด็กสาวหัวเราะคิกคักเมื่อพูดหยอกชิออน
“เปล่านะ!!” คนถูกหยอกหน้าแดงขึ้นกว่าเดิม
“เอ้า! พาไปได้แล้ว” ทั้งที่พูดแบบนั้นแต่เด็กสาวเป็นฝ่ายวิ่งนำไปก่อน ชิออนเลยต้องรีบวิ่งตามไปดักหน้าให้ทัน
“ข้าจะนำทางเอง เจ้านี่ไม่กลัวล้มซะเลย!”


     ฮาเครมองเด็กสองคนอยู่ห่างๆชายชราอดที่จะยิ้มกับภาพตรงหน้าไม่ได้ ดูท่าจะเข้ากันได้ดีแม้ว่าศิษย์ของเขาจะกระโตกกระตากไม่น้อย เพราะแบบนี้เขาถึงไม่ยอมบอกเรื่องบางเรื่องกับลูกศิษย์ตัวดียังไงล่ะ
“ก็เพื่อให้เรื่องมันง่ายขึ้นน่ะนะ....”



TBC

************
ตอนต่อไว้เสร็จจะรีบมาลงค่ะ
ลงประเดิมไปก่อน ^^

thxby367715gwennista
บันทึกการเข้า
cosmo:MiKA:
จำนวนผู้ประกอบการ: (0)
Gold Saint
*

Photobucket 1630
ออฟไลน์ ออฟไลน์

ใช้งานล่าสุด:
02, กันยายน 2015, 01:16:38 AM

Libra

กระทู้: 653
หมายเลขสมาชิก: 6063

วันที่สมัครสมาชิก: ก.ย., 2009


กระทู้: 653
90.00 ซูล่า
ดูรายการสินค้า
โอน Zula ให้ cosmo:MiKA:
Level and Hp mod by the DtTvB :: version 1.02 :: Made for Zone-IT.com Cosmo 20 : Exp 73%
HP: 0.1%

นี่แหละคือใจมั่นแห่งมนุษย์

OS:
Windows 7/Server 2008 R2 Windows 7/Server 2008 R2
Browser:
Chrome 24.0.1312.57 Chrome 24.0.1312.57


ดูรายละเอียด เว็บไซต์
ดูรายการสินค้า        
| |
« ตอบ #4 เมื่อ: 04, กุมภาพันธ์ 2013, 02:18:26 AM »

ย๊าาาก อ่านมานานแล้ว แต่เพิ่งสังเกตว่าไม่ได้มาคอมมเนต์ T w T! ขอโทษค่า

พี่หยกกกกก ว่านเข้ามากรี๊ดท่านฮาคุ > ///// < ฮาาาา

แต่ฟิคนี้น่าสนุกมากเลยค่ะะ น่าตื่นเต้นมาก อยากรู้จริงๆว่าจะเป็นยังไงต่อ
ชิออนโดนท่านฮาคุแกล้งด้วยความเอ็นดูใช่ไหมคะ ฮาา น่าสงสารจัง//หัวเราะคิก

ถ้ากลับมาต่อจะดีใจมากค่ะะะ > <,, รออ่านตอนต่อไปนะคะ

บันทึกการเข้า

หากมีใจมั่น แม้นว่าอีกฝ่ายจะเป็นถึงเทพเจ้า การเอาชนะก็หาใช่เรื่องยากเกินกำลัง


Yoke
จำนวนผู้ประกอบการ: (0)
Apprentice Saint
*

Photobucket 48
ออฟไลน์ ออฟไลน์

ใช้งานล่าสุด:
20, พฤศจิกายน 2014, 11:28:16 AM

กระทู้: 35
หมายเลขสมาชิก: 10613

วันที่สมัครสมาชิก: พ.ค., 2011


กระทู้: 35
48.00 ซูล่า
ดูรายการสินค้า
โอน Zula ให้ Yoke
Level and Hp mod by the DtTvB :: version 1.02 :: Made for Zone-IT.com Cosmo 4 : Exp 79%
HP: 0%

OS:
Windows 7/Server 2008 R2 Windows 7/Server 2008 R2
Browser:
Firefox 33.0 Firefox 33.0


twitter.com/yokekn
ดูรายละเอียด เว็บไซต์
| |
« ตอบ #5 เมื่อ: 20, พฤศจิกายน 2014, 11:21:23 AM »

มาต่อหลังจากที่หายไปนานมาก
ขออภัยค่ะ 

===========================================

ตอนจบ


เพราะไปที่หมู่บ้านไม่ได้ชิออนจึงพาเด็กสาวมาที่ทุ่งเลี้ยงแกะ ช่วงกลางวันเป็นตอนที่ชาวบ้านกำลังต้อนแกะกลับพอดี อากาศตอนนี้กำลังดีไม่ร้อนเกินไปและมีลมพัดอยู่เนื่องๆ เพราะถ้าเกิดเจ้าสาวดื้อจะถอดผ้าหลุมหน้ากับชุดแต่งงานออก เขาเองก็ไม่รู้จะทำยังไง ซ้ำยังมั่นใจเสียด้วยว่าเธอต้องทำแบบที่เขาคิดอยู่แน่ๆ
“ข้าจะไปทางนู้น” เด็กสาวชี้ไปทางหนองน้ำที่เกิดจากฝนคั่งค้างในฤดูที่ผ่านมานี้ “อยู่นานๆข้าก็ร้อนได้นะ! ใส่ชุดซะเต็มยศขนาดนี้...” นางหยิบสร้อยลูกปัดและเครื่องเงินที่แขวนอยู่บนคอให้ดู “หรือจะให้ถอด?”
“อย่าเด็ดขาด!” ชิออนปรามไว้ก่อน เขาทั้งชอบทั้งหมั่นไส้รอยยิ้มใต้ผ้าคลุมนั่นจริงๆ แต่ระหว่างที่เดินมาด้วยกันจนถึงที่นี่นางก็ยังจับมือเขาไว้ไม่กระโตกกระเตกแล้ววิ่งนำไปเสียก่อน  ทั้งที่ออกจะตื่นเต้นมากแท้ๆ ชิออนรู้สึกได้จากการที่เด็กสาวแกว่งมือเขาเล่นมาตลอดทาง
 “เจ้า...เคยได้ไปไหนมั่งไหม?”  ด้วยท่าทีที่เจ้าสาวแสดงออกมานั้นทำให้ชิออนสงสัย เขาไม่คิดว่าหมู่บ้านนางจะแตกต่างจากที่หมู่บ้านนี้เท่าไหร่
“ไม่...” เด็กสาวตอบเสียงเบากว่าเดิมนิดหน่อย “ที่จริงข้าไม่ค่อยได้ไปไหนน่ะ...” และมีท่าทีระมัดระวังมากขึ้น
“ไม่ได้ไปไหน?” ชิออนกำลังคิดว่าเธอมาจากหมู่บ้านไหนกัน “ที่บ้านเจ้าคงหวงสินะ”
“คือ...ไม่ได้หวงหรอก...แบบว่า...ที่นั่นไม่ใช่บ้านข้า” เสียงเด็กสาวเบาลงอีกจนเกือบจะไม่ได้ยิน
“เจ้าถูกรับมาเลี้ยงงั้นเหรอ?”
 เด็กสาวตกใจเล็กน้อยเมื่อชิออนหันกลับมาแบบไม่ทันได้ตั้งตัว “ก็....ไม่เชิง ข้ามาจากที่อื่น...ที่ไกลกว่านั้น” น้ำเสียงเธอกลับเป็นปกติ “แล้วข้ามีเหตุจำเป็นที่ต้องมาเป็นเจ้าสาว”
“...เหรอ....” ชิออนพยายามปะติดะต่อเอาตามความเข้าใจของตนเอง ว่านางคงจะเป็นเด็กที่รับมาเลี้ยง และคงไม่ได้รับการเอาใจใส่มากนัก เหตุจำเป็นที่นางว่าคงเป็นการยอมแต่งงานเพื่อช่วยครอบครัวที่อุปการะ โดยที่ไม่รู้ว่าตัวเองต้องมาเป็นเหยื่อสังเวยให้กับปีศาจ
“อย่าทำหน้าแบบนั้นซี่” เจ้าสาวตบแก้มชิออนเบาๆด้วยมือข้างที่ยังว่าง “เจ้านี่มาถามผู้หญิงแบบนี้ไม่ดีนา เว้นแต่จะมาเป็นเจ้าบ่าวข้า ข้าจะยอมตอบให้มากกว่านี้ก็ได้”
“....เจ้าเป็นคนอารมณ์ดีจังนะ” แม้จะไม่เห็นดวงตาของนาง  แต่ชิออนมั่นใจว่ามันจะมีประกายเย้าแหย่ในนั้น เจ้าสาวแค่ยิ้มกว้างให้เขาแทนคำตอบ
แม้เจ้าสาวแสนเอาแต่ใจจะไม่ถอดผ้าคลุมหน้า แต่นางกลับถอดรองเท้าหนังออกและถกชายกระโปรงกับกางเกงซับในขึ้นจนถึงเข่าเพื่อลงไปยืนแช่ในน้ำในหนอง ชิออนต้องทำเป็นมองไปทางอื่นแทน เขาต้องไม่มองใต้กระโปรงของเจ้าสาวคนอื่น!
ต่อให้...นางจะเป็นคนที่เขาอยากมองก็ตาม…


**********************************


“เจ้าสาวเป็นไงบ้างล่ะ?” ฮาเครถามชิออนเมื่อลูกศิษย์กลับมาที่พักในช่วงเย็น
“ดีขอรับ นางร่าเริงจนเกินกว่าเหตุด้วยซ้ำไป” เด็กชายถอนหายใจ เขาเกือบจะต้องลากเจ้าสาวกลับจากทุ่งเลี้ยงแกะซะแล้ว เพราะนางดื้อจะอยู่ต่ออีกแต่ชิออนไม่อยากเสี่ยงให้ชาวบ้านมาเห็น
“ก็ดี พวกเจ้าสนิทกันไว้นั่นล่ะดีแล้ว” ชายชราเคาะถาดอาหารที่เขาให้คนเตรียมเผื่อไว้ให้ลูกศิษย์ “เราไม่รู้ว่าปีศาจจะโผล่มาเมื่อไหร่ เจ้าเฝ้าเจ้าสาวไว้นั่นล่ะดีแล้ว แก่ๆอย่างข้าคงคุยกันไม่รู้เรื่องหรอก”
ชิออนมองอาหารตรงหน้าพลางนึกถึงเด็กสาวที่ต้องอยู่ตามลำพังในถ้ำ เขารู้ว่านอกเหนือจากการอาหารกับเสื้อผ้ามาให้ คงไม่มีใครในหมู่บ้านนี้กล้าจะมาอยู่เป็นเพื่อนเจ้าสาวแน่ๆ แม้ช่วงกลางคืนฮาเครจะทำอาณาเขตไว้เพื่อป้องกันเจ้าสาวและบอกให้รู้ว่ามีสิ่งที่เป็นอันตรายเข้าไปในนั้นก็ตาม
“ไม่ต้องห่วงไป เวรช่วงกลางคืนเป็นหน้าที่ข้าเอง” ฮาเครตอบความกังวลของชิออน “ข้าเป็นตาเฒ่าใจดีหรอกน่า”
“ขอรับ...” เด็กหนุ่มได้ฟังคำของอาจารย์ก็รู้สึกอุ่นใจขึ้นมาบ้าง แต่...นางจะว่าเขาไหมนะที่ไม่ไปอยู่เป็นเพื่อน
“ไว้ข้าจะให้เจ้าไปเฝ้าเจ้าสาวคืนพรุ่งนี้ด้วยแล้วกัน” ชิออนสะดุ้ง หน้าเหวอๆของเขาทำให้ฮาเครหลุดขำออกมา ชายชราดีดหน้าผากศิษย์เอกดังเพี๊ยะ “หน้าเจ้าฟ้องหมดแล้วนะ ห้ามคิดอะไรไม่ดีล่ะ”
“ฮึ่ย!” รอยแดงบนหน้าผากกลืนไปกับสีบนหน้าร้อนฉ่าของชิออน “ข้าไมได้คิดอะไรสักหน่อย!!”
“ให้มันได้อย่างนั้นก็ดี” ฮาเครทิ้งท้ายไว้แค่นั้นก่อนจะออกไปจากห้องพัก ทิ้งให้เด็กหนุ่มอยู่ในห้องตามลำพังกับจิตใจว้าวุ่นในอก
“ข้าไม่ได้คิดอะไรเลยจริงๆนะ...”
 
******************************

ชิออนบอกกับตัวเองแบบนั้นมาตลอดหลายวันที่ผ่านมา เขาอยากจะหงุดหงิดใส่เจ้าสาวผู้ร่าเริงมากที่บังอาจมาปั่นหัวเขา แต่เกือบทุกครั้งใจเจ้ากรรมดันจะอ่อนเวลาเห็นรอยยิ้มขอโทษจากนาง ทั้งที่ใบหน้าก็แทบไม่ได้เห็น เป็นใครที่ไหนก็ไม่รู้แน่ชัด ที่สำคัญเธอจะเป็นว่าที่เจ้าสาวของชายในหมู่บ้านนี้ทันทีที่เขากำจัดปีศาจได้
“เจ้าขมวดคิ้วใหญ่แล้วนะ”  เจ้าสาวบอกกับชิออนขณะที่เธอละจากลูกแกะบนตัก เด็กหนุ่มที่นั่งอยู่บนพื้นหญ้าใกล้ๆกันหลบนิ้วที่แตะบนหว่างคิ้วของเขาแทบไม่ทัน
“เจ้าเล่นอะไรน่ะ!” ชิออนโวยวาย มือจับทั้งหน้าผากทั้งแก้มเพราะปกปิดอาการหน้าแดงของตนเอง “ข้าไปเอาลูกแกะมาให้แล้วยังจะเล่นอะไรแพลงๆอีก”
“ข้าไม่ได้เล่นแพลงๆ ข้าเป็นห่วงต่างหาก เจ้าทึ่ม!” เสียงเจ้าสาวดูจะเข้มขึ้นเมื่อแสดงความโกรธ แต่ก็กลับมาเป็นปกติทีหลัง “เจ้าคิดอะไรอยู่น่ะ หรือว่าลำบากที่ต้องมาเฝ้าข้าทั้งวันทั้งคืน?”
“ไม่เลย!" เด็กหนุ่มรน  "ไม่ใช่แบบนั้น...” แต่ที่เหนื่อยคงเป็นเรื่องอื่น เพราะเดินทางกับอาจารย์บ่อย ชิออนจึงชินกับการนอนกลางดินกินกลางทราย จะให้นอนในถ้ำ หน้าถ้ำ ข้างลำธาร เขาก็ไม่เป็นปัญหา แต่เจ้าสาวช่างถามช่างซักแถมทโมนโจนไพรแบบนี้น่ะ เคยเจอซะที่ไหน! ฮาเครเองก็ปล่อยให้เขารับมือกับนางอยู่คนเดียวตลอด “ข้ารับฝากเจ้าจนกว่าเจ้าบ่าวจะมาถึง ข้าก็ต้องทำหน้าที่นั้นให้ดีสิ”
 “ง้านเหรอ~” ลูกแกะถูกอุ้มขึ้นมาแนบอก มันงับสร้อยคอของเจ้าสาวเล่นเพราะกำลังซน “ได้ยินแบบนั้นค่อยโล่งอกหน่อย” ใบหน้าใต้ผ้าคลุมนั้นเชิดขึ้นอย่างพอใจ “ถ้าเจ้าขี้เกียจข้าจะฟ้องอาจารย์เจ้า”
“...นั่นเป็นผลตอบแทนในการทำงานของข้าหรือไง” ชิออนบ่นงุบงิบ “แต่เจ้าไม่รู้สึก...แปลกมั่งเหรอ? ที่เจ้าบ่าวของเจ้าไม่มาสักที”
หรืออีกนัยคือ ไอ้ตัวที่พวกเขาพยายามดักจับตอนมันคิดจะเล่นงานเจ้าสาวไม่โผล่มาสักที ซึ่งอาจารย์ของเขากับผู้ใหญ่บ้านก็จนปัญญาที่จะบอกว่ามันจะมาเมื่อไหร่ ช่วงค่ำที่ต้องไปเฝ้าเจ้าสาวถึงเรือนหอก็ไม่เจออะไรที่ผิดปกติเช่นกัน
ไอ้เจ้าปีศาจบ้านั่นมันจะมาเมื่อไหร่
ที่เขาต้องมานั่งหงุดหงิดตัวเองเพราะไอ้ผีนั่นตัวเดียว!!
“คิ้วจุดๆเนี่ย จะชนกันอีกแล้วนะ” เจ้าสาวจิ้มหน้าผากชิออนแบบไม่ทันได้ให้ตั้งตัว “เรื่องเจ้าบ่าวน่ะ...” นางเหมือนจะหยุดคิด “ข้าไม่สนใจหรอก มาเมื่อไหร่ข้าก็แต่งเมื่อนั้น จะต่างกันตรงไหน”
“ผู้หญิงเขาไม่น่าจะพูดแบบนี้นะ”
“ก็ข้าไม่ใช่....เอ่อ...” ตอนนี้ลูกแกะคายสร้อยออกจากปากแล้ว เพราะเจ้าสาวเอาหน้าซุกกับขนคอของมัน“เป็นคนหัวสมัยใหม่ไง” ก่อนจะหันมายิ้มแฉ่งกับชิออน
“เจ้านี่นะ ผู้หญิงที่ไหนจะอยากม่ายขันหมาก” ชิออนเห็นว่าผ้าคลุมเลิกขึ้นจนเห็นจมูก เลยตั้งใจจะดึงลงให้แต่เอื้อมมือไปจับผ้านั้นเจ้าสาวก็สะดุ้งและกอดเจ้าลูกแกะไว้แน่น
“...ไม่ดูหน้าเจ้าหรอกน่า” ชิออนว่าเมื่ออีกฝ่ายเม้มริมฝีปาก ต้องยอมรับจริงๆว่าตัวเองชอบตอนที่นางกำลังยิ้มให้มากกว่า ปลายนิ้วของชิออนยังจับที่ผ้าเหมือนชั่งใจว่าเขาควรจะทำยังไงดี
...ถ้าเกิดว่าเขา...เปิดหน้าคลุมหน้านี้ออกซะ... เจ้าสาวก็ไม่ต้องถูกสังเวย และเขาเองก็อาจจะรับนางไปยังจามิล...
“หยุดนะเจ้าบ้าชิออน!” มือของชิออนถูกปัดออกเมื่อมันเผลอเป็นไปตามความคิดโดยไม่รู้ตัว “ไหนเจ้าบอกว่าจะไม่ดูหน้าข้าไง”
“ข้า...ข้าไม่ได้ตั้งใจ” เด็กหนุ่มชาวจามิลรีบพูดแก้ตัวที่มือเขาไวเท่าความคิด บอกได้เลยว่าดวงตาที่ซ่อนไว้ใต้ผ้าคลุมกำลังต่อว่าเขาอยู่ “...แต่ถ้าเจ้าไม่ต้องรอเจ้าบ่าวของเจ้าอีก แล้วแต่งกับ...ใครสักคนแทน...” ระหว่างที่กำลังพูดอะไรที่เป็นการล่มแผนของอาจารย์ ชิออนก็ยังถูกดวงตาภายใต้ผ้าคลุมมองอยู่ตลอด
“ข้าจะรอและข้าต้องรอด้วย” นางหันหน้าหนีไปอีกทาง “อยากทำให้ตัวเองกับอาจารย์เดือดร้อนเหรอไง”
“แต่ที่ข้าพูดก็เพราะว่าห่วงเจ้านะ” เขาปล่อยให้นางเป็นอาหารของภูตผีไม่ได้ “ข้าจะรับผิดชอบเรื่องที่เกิดขึ้นทั้งหมดเอง”
“ไม่ หน้าที่นี้เป็นของข้า” เจ้าสาวพูดเสียงกร้าวใส่ชิออนก่อนจะลุกขึ้น “เจ้าก็ทำหน้าที่ของเจ้าไปซะ!” และวิ่งจากไป ปล่อยให้ชิออนนั่งอยู่กับลูกแกะบนพื้นหญ้า เด็กหนุ่มทิ้งตัวนอนลงกับพื้น ไม่สนใจสัตว์ขนปุยที่เข้ามากระแซะข้างๆ
ดันพูดสิ่งที่ไม่ควรพูดออกไปซะแล้ว นี่มันต่างอะไรจากการขอนางไปเป็นเจ้าสาวของตัวเองกันล่ะ! ถึงนางจะพูดจาเหมือนมีนัยอะไรก็เถอะแต่ก็คือการปฏิเสธอยู่ดี แล้วทีนี้เขาจะทำยังไงเมื่อเรื่องทุกอย่างจบลง ส่งนางให้คนอื่นงั้นเหรอ?  เขาได้หนีกลับจามิลชนิดไม่รอตะวันขึ้นขอบฟ้าแน่ๆ
“เป็นเพราะเจ้าผีบ้านั่นแท้ๆ!” ชิออนนึกถึงสาเหตุทั้งหมดของเรื่องนี้ “ข้าจะทำยังไงดี”
ฉีกนางเป็นชิ้นๆ แล้วกินซะ!
“ใครน่ะ!?”
เด็กหนุ่มลุกขึ้นนั่งพลางมองไปรอบตัว เขาไม่เจออะไรนอกจากทุ่งหญ้าเขียวชะอุ่ม เจ้าลูกแกะที่นอนอยู่ข้างๆร้องเสียงหลงด้วยความตกใจ มันวิ่งกลับไปทางหมู่บ้านเมื่อลมหอบใหญ่พัดใส่ชิออนจนต้องหลับตาเพราะสู้ลมไม่ไหว เด็กหนุ่มปัดเศษหญ้าออกจากหน้า เขาไม่พบสิ่งใดที่ผิดปกติเช่นเดิมในตอนที่เปิดตาขึ้น  แต่นั่นก็ทำให้ชิออนรู้สึกระแวงได้แล้ว
เซนต์หนุ่มผุดลุกขึ้นจากพื้นหญ้าและซวนเซจนแทบจะผยุงตัวไม่อยู่  ชิออนมั่นใจว่าตนเองฝึกปรือมาอย่างดี ไม่มีทางที่แค่ลุกขึ้นแค่นี้จะทำให้หน้ามืดจนถึงขั้นเป็นลมได้
“หรือข้ามีเรื่องให้คิดมากไป” ชิออนงึมงำกับตัวเอง ในหัวก็ตื้อๆจนไม่แน่ใจแล้วว่าเขาจะกลับไปหาอาจารย์ก่อนจะล้มลงกลางทางได้ไหม


**********************************************

“เจ้าชิออนมัวไปทำอะไรอยู่” ฮาเครเปิดปะตูห้องพักออกมาเพื่อดูว่าศิษย์ซื่อบื้อของเขากลับมาหรือยัง แต่เมื่อลมวูบหนึ่งปะทะเข้ากับใบหน้าของชายชรา ความคลื่นเหียนก็จุดอยู่ในคอจนฮาเครต้องเอามือป้องปากและจมูกไว้ “ฮึ่ย...มาแล้วเรอะ ไอ้ตัวเจ้าปัญหา!!” นักรบเฒ่าหยิบดาบประจำตัวแล้วรีบไปยังบ้านของสหายเก่าเพื่อสั่งการไม่ให้ใครเข้าไปในเขตที่พักของเจ้าสาว ก่อนจะรุดหน้าไปยังถ้ำที่พักของเจ้าสาว
ส่วนลูกศิษย์ของเขานั้นถ้ามันไม่บื้อก็คงจะตามมาสมทบเอง
หรือไม่ก็....
"อย่าให้เสียเรื่องซะล่ะเจ้าศิษย์บื้อ!"
 

**********************************************


“เจ้าบ้าชิออน!!” ขณะที่ฮาเครพึ่งจะรับรู้ถึงสิ่งอัปมงคล ด้าน -เจ้าสาว- ผู้เป็น -เครื่องสังเวย- กำลังตะโกนต่อว่าศิษย์เอกฮาเครให้ก้องถ้ำเพราะความหงุดหงิดจากเหตุที่เกิดขึ้นวันนี้ “จะรับผิดชอบเรื่องทั้งหมดเรอะ! พูดมาได้ หัดคิดถึงความลำบากของข้าซะมั้งเซ่~~ เจ้าบ้าเอ้ย!!” เจ้าสาวนั่งหอบในสภาพไม่สมหญิงแถมยังบ่นนั่นนี่อีกคำรบหนึ่ง ถ้าใครเห็นคงแน่ใจแล้วว่าจะไม่รับมาเป็นภรรยาอย่างเด็ดขาด “...เจ้าบ้าชิออน ถ้าเจ้ารู้เรื่องทั้งหมด...”
"รู้เรื่องอะไร?" คนถูกว่ายืนผิงผนังถ้ำด้วยท่าทางอิดโรย “ไม่คิดว่าเจ้าจะปากจัดแบบนี้นะ”
“เอ๊ย!!” เจ้าสาวรีบลุกพร้อมทั้งปัดฝุ่นออกจากตัวแล้วกลับมาสำรวมกิริยาใหม่ให้ดูสมกับที่เป็นผู้หญิงขึ้นอีกนิด “เจ้าทำให้ข้าโกรธเองนะ” พอตั้งท่าจะต่อว่าชิออนกลับแต่เมื่อรู้สึกได้ว่าอีกฝ่ายท่าทางไม่ค่อยดี น้ำเสียงใส่อารมณ์ก็อ่อนลง “ ...เจ้าเป็นอะไรไหม?” คงเพราะอยู่ในที่ที่แสงน้อย เจ้าสาวเลยแอบเลิกผ้าขึ้นมองเด็กหนุ่มตรงหน้าได้
....ถ้าฮาเครอยู่ด้วยคงได้โดนว่าที่เปิดผ้าคลุมแน่ๆ แต่ช่างเรื่องนั้นไปก่อนเถอะ
“ข้ารู้สึกปวดหัวนิดหน่อย” ชิออนเดินโซเซมายังโต๊ะไม้รับแขกเพราะเขาชักจะยืนต่อไปไม่ไหว “อาจารย์ข้ามาหรือยัง?”
“เจ้ามาก่อนเวลา คงได้เห็นหรอก” เจ้าของที่พักรีบไปดูกาน้ำที่แขวนเหนือเตาไฟเล็กๆภายในถ้ำเพื่อรินชาใส่ถ้วยมาให้ชิออน “ดื่มอะไรร้อนๆก่อน พออาจารย์เจ้ามาค่อยหาอะไรกินกัน”
เด็กหนุ่มคิดว่าถ้าได้ชาสักถ้วย อาการคล้ายคนจะเป็นลมทั้งยังครั่นเนื้อตัวอย่างน่าประหลาดนี่คงคลายลงไปบ้าง แต่มือที่ตั้งใจจะจับถ้วยชากลับคว้าข้อมือเจ้าสาวที่ยืนอยู่ข้างกันแทน  คนถูกจับตกใจจนทำถ้วยชาหล่นจากโต๊ะ ชิออนมองมือตัวเองเหมือนทั้งชีวิตเขาไม่เคยมีอวัยวะส่วนนี้ในร่างกายมาก่อน
มันขยับออกไปราวกับไม่ใช่มือของเขาเอง
“ข้าเปล่านะ!”
“เจ้าเปล่าบ้าอะไร!” เจ้าสาวแว้ดใส่ชิออนพร้อมกับสะบัดมือไปด้วย “ปล่อยมือซะทีสิ”
“ก็พยายามอยู่นี่ไง” ชิออนแปลกใจที่บังคับมือของตัวเองไม่ได้  พอๆกับที่แปลกใจว่าเจ้าสาวแรงเยอะอย่างไม่น่าเชื่อเมื่อเจ้าหล่อนพยายามจะดึงมือเขาออกด้วยเช่นกัน “บ้าจริง อะไรกัน”
ฉีก กิน  ลิ้มรสนางให้หนำใจ
ข้าจะกินนางทั้งตัว เครื่องใน เลือด กระดูก!

“โอ้ย!!” ชิออนรู้สึกปวดหัวขึ้นมาอย่างบอกไม่ถูก เด็กหนุ่มปล่อยข้อมือเจ้าสาวเพื่อกุมศีรษะตัวเองที่ปวดร้าวเจียนระเบิด โต๊ะและเก้าอี้ล้มลงเมื่อเขาพยายามจะใช้มันเป็นหลักไม่ให้ลงไปกองกับพื้น “ข้า...ปวด! อ้ากกกก!” ชิออนร้องด้วยความเจ็บปวดก่อนจะทรุดลงกับพื้นในที่สุด
“ชิออน!” เจ้าสาวเข้าไปประคองชิออนไว้ “เป็นอะไรไป?...หรือว่า...” ยังไม่ทันพูดจบผ้าคลุมหน้าก็ถูกกระชากออก สิ่งที่เข้ามาแทนที่คือริมฝีปากที่ร้อนเกินกว่าจะรู้สึกได้ของชิออนบนริมฝีปากเจ้าสาว
“!!” ตกใจจนร้องไม่ออกเป็นอาการแรกของคนถูกปิดปากด้วยปาก และเกือบจะไม่รู้ตัวว่าต้องทำอะไรในสถานการณ์เช่นนี้ "หืมมม!...เจ้า...บ้าไปแล้วเรอะ!!” ชิออนถูกผลักอกและถูกถามเสียงดังด้วยความโมโห เสียงโกรธขึงนั้นเข้มและห้าวขึ้นเพราะเจ้าสาวโกรธจนลืมตัว แถมยังลืมด้วยว่าต้องปิดบังใบหน้าไว้ไม่ให้ใครเห็น โชคยังดีที่ตะเกียงน้ำมันในถ้ำใกล้จะหมดเต็มที แสงไฟจึงอ่อนเกินกว่าจะเห็นใบหน้าที่ต้องปกปิดด้วยผ้าคลุมได้ชัดเจน
“ข้าไม่รู้...” ชิออนดูมึนงง แต่มือเขายังจับไหล่ของอีกฝ่ายไว้ “แต่ข้า...ต้องการเจ้า...” คำสารภาพถูกดึงออกมาจากความรู้สึกที่ยากเกินจะหยุด ทำไมมันรุนแรงขึ้นเรื่อยๆก็ช่าง ความกล้านี้จะมาจากไหนก็ไม่สน สิ่งที่เขาต้องการอยู่ข้างหน้านี้แล้ว
“...รู้ตัวไหมว่าพูดอะไรออกมา นี่เจ้าปวดหัวจนเป็นบ้าแล้วหรือไง?” แม้จะไม่เห็นใบหน้าแต่น้ำเสียงและดวงตาที่สะท้อนแสงเทียนวูบวาบบอกกับชิออนว่าเจ้าสาวกำลังหวั่นไหว
นางรักข้าด้วยหรือเปล่า? ถ้าอย่างนั้น...
ข้าก็กินนางได้ใช่ไหม?
“อึก!” อาการปวดแล่นวาบขึ้นอีกครั้ง มือใหญ่ของเด็กหนุ่มจิกลงบนไหล่ของคนที่เขายึดตัวไว้ไม่ยอมปล่อย ฝ่ายที่ควรจะสะบัดตัวแล้วหนีไปกลับประคองร่างสูงไว้ “หัวข้า...” ความกระหายอย่างน่าประหลาดนี่คืออะไร เขารู้สึกได้ถึงกลิ่นกายของเจ้าสาว เสียงเต้นของหัวใจ เลือดที่ไหลเวียน และเครื่องในสดๆในร่างกายนั่น “อุ๊บ...” ชิออนผละออกจากเจ้าสาว เขาหวาดกลัวและคลื่นไส้ตัวเองอย่างบอกไม่ถูก ทำไมเขาถึงคิดเรื่องพวกนั้นตลอดเวลาเหมือนควบคุมตัวเองไม่ได้ ไม่เคยเป็นแบบนี้...ไม่เคย...

“ชิออน?” แม้จะอยู่ในความมืดชิออนก็รู้ว่าอีกฝ่ายกำลังทำหน้าสงสัย
“อย่าเข้ามานะ!” เด็กหนุ่มถอยหนี ไม่อยากให้ตัวเองในตอนนี้ทำอันตรายใคร เขาแน่ใจแล้วว่าเกิดอะไรขึ้น “ข้า...ไม่ได้เกลียดเจ้า...แต่...ข้าจะกินเจ้าซะ!!”
ด้วยแววตาและน้ำเสียงที่เปลี่ยนไปราวกับไม่ใช่คนเดิมทำให้ฝ่ายที่ตกเป็นเป้าโจมตีถึงกับผงะถอยหลัง ชิออนก็กระโจนเข้าใส่หมายจะฉีกร่างที่เล็กกว่าออกเป็นชิ้นๆเยี่ยงสัตว์ร้าย แต่แทนที่เจ้าสาวจะหนีไปจากสถานการณ์เป็นตายตรงหน้า นางกลับรับการโจมตีจากชิออนด้วยการยึดข้อมือของเด็กหนุ่มไว้แน่น
แม้สติจะไม่มั่งคงแต่เซนต์หนุ่มมีสีหน้าแปลกใจระคนงวยงงที่แรงของเด็กผู้หญิงคนหนึ่งจะเยอะได้ขนาดนี้ อาจจะพอๆกันกับเซนต์ฝึกหัดอย่างเขาเลยก็ได้
"ฮ้าาา----" ฝ่ายตั้งรับรวบรวมกำลังจากภายในและระเบิดพลังออกมาในคราวเดียว ชิออนที่เพลี่ยงพล้ำถูกแรงอัดจนกระเด็นไถลไปกับพื้น แต่นั่นไม่ทำให้เขาหยุดคลั่งลงได้
"ข้าจะกินเจ้า ฉีกเป็นชิ้นๆ..." หรือพูดให้ถูกคือทำให้ -สิ่งที่อยู่ในตัวเขา- หยุดคลั่งได้ "เลือดสดๆ เครื่องใน....ข้าอยากกินมัน....สดๆ"  ชิออนยังคงลุกขึ้นเดินทั้งที่ร่างกายบอบช้ำเพราะแรงโจมตีเมื่อครู่ แต่ร่างกายถูกควบคุมให้รับรู้แต่ความหิวโหยถึงเลือดและเนื้อของคนตรงหน้า ด้วยสติที่ยังเหลือไม่มากชิออนพยายามจะรั้งเท้าตัวเองไว้ไม่ให้เข้าไปทำร้ายคนตรงหน้า
"ชิออน....ทนหน่อยนะ" เจ้าสาวที่ไร้ผ้าคลุมหน้าพูดขึ้นในความมืด แสงตะเกียงที่อ่อนลงเรื่อยๆพอให้เห็นท่วงท่าเตรียมการโจมตี "หมัดมังกรทะยานโรซัน!!"
"....คอสโม่"  ชิออนพูดขึ้นตอนที่มังกรแสงพุ่งเข้าใส่ร่าง เด็กหนุ่มกระเด็นลอยไปไกลกว่าการโจมตีครั้งแรก และตกลงแทบเท้าของอาจารย์ที่มาถึงยังที่พักของเจ้าสาวพอดี
"ชิออน!" ฮาเครไม่ได้ตกใจกับสภาพของลูกศิษย์มากนัก เขารับรู้ได้จากเขตอาณาเขตที่ถูกทำลายลงไปตั้งแต่สิ่งแปลกปลอมในร่างชิออนได้ย่างเท้าเข้าไปในถ้ำแล้ว "ออกไปจากร่างศิษย์ของข้าซะเจ้าปีศาจร้าย!" ฮาเครชูดาบคู่กายขึ้นและฟันตัดอากาศเหนือร่างของชิออนที่ร้องอย่างเจ็บปวดราวกับถูกคมดาบนั้นผ่าเนื้อเข้าจริงๆ
ด้วยฤทธิ์ดาบอาบเลือดของอาเธน่า ความคลุ้มคลั่งในดวงตาและความกระหายในเลือดเนื้อก็หายไปจากชิออน ฮาเครก้มลงดูศิษย์เองของตนเอง แม้จะบาดเจ็บแต่ถือว่าอาการของเด็กหนุ่มยังอยู่ในขั้นปลอดภัย "เจ้านี่น้า- อย่างกับถูกรางวัลใหญ่อย่างไงอย่างงั้น" ฮาเครถอนใจกับลูกศิษย์ของตนเอง "มีดีอยู่แค่ความถึกจริงๆเลย"
"อาจารย์....." ชิออนเรียกฮาเครด้วยน้ำเสียงอิดโรย เหมือนกับว่าเจ้าปีศาจนั่นได้สูบพลังงานในร่างกายของเขาไปด้วย "แล้ว....เจ้าสาวล่ะ"
นักรบเฒ่าหัวเราะเบาๆแต่ไม่ตอบคำถามของชิออน เพราะคนที่เด็กหนุ่มถามหาวิ่งเข้ามานั่งลงบนพื้นข้างตัวชิออนแล้ว
"เจ้าชิออน เจ้าทึ่ม ยังไม่ตายใช่ไหม!" แม้ท้องฟ้าอ่อนแสงลงแต่ดวงตาสีน้ำตาลยังคงสดใสเหมือนตอนที่ชิออนเห็นเป็นครั้งแรก เส้นผมสีเดียวกันกับสีตาระอยู่บนบ่าดูเข้ากับโครงหน้า.....ที่ติดจะเข้มเกินหญิงไปสักหน่อย
"........." ชิออนขมวดคิ้วงุนงง นอกจากหน้าจะเข้มแล้วเสียงเองก็ด้วย "เจ้า....?"
"...เออ.....ข้านี่แหล่ะ" เจ้าสาวที่กลายเป็นเด็กหนุ่มที่ชิออนไม่รู้จักกำลังทำหน้าบอกไม่ถูก "อย่าทำหน้าเหวอขนาดนั้นได้ไหม" ถึงไม่อยากเชื่อแต่ท่าทางกับน้ำเสียงดื้อรั้นที่ชิออนคุ้นซะยิ่งกว่าคุ้นเป็นเครื่องยืนยันได้ดีว่าเป็นคนๆเดียวกัน
ตอนนั้นเองที่ฮาเครต้องกลั้นเสียงหัวเราะไว้ไม่ให้บรรยากาศงกๆเงิ่นๆตรงหน้านี้แย่ลงกว่าเดิม "ไว้ข้าจะอธิบายให้ฟังแล้วกัน"

ชาวบ้านที่หลบอยู่ในบ้านพากันทยอยออกมาเพื่อดูว่าสถานการณ์ หัวหน้าหมู่บ้านกับลูกน้องรีบวิ่งเข้ามาหาฮาเคร พวกเขาพาหมอมาด้วย ฮาเครปล่อยให้หมอทำหน้าที่ของหมอไปเพื่อให้ชิออนได้พักหลังจากที่ต้องทนเจ็บตัวสะบักสะบอม นักรบเฒ่าพาเด็กหนุ่มผมน้ำตาลกลับไปยั่งที่พักพร้อมกับชิออนที่ต้องอยู่บนเปลหาม
เด็กหนุ่มทั้งสองหันมาสบตากันเพียงครั้งแล้วต่างฝ่ายต่างก็รีบหันหนีไปกันคนละทาง
 

**********************************************


การฟื้นฟูพลังกายที่ถูกปีศาจสิงสู่ร่างนั้นใช้เวลามากกว่าบาดแผลบนร่างกาย ต้องใช้เวลาถึงสามวันสามคืนชิออนถึงกลับมามีแรงลุกขึ้นเดินเหินได้สะดวกอย่างที่เคย เด็กหนุ่มชาวจามิลเปลี่ยนเสื้อผ้าเสร็จพอดีกับที่คนร่วมห้องพักเข้ามาในห้องพร้อมแอปเปิ้ลเต็มมือ
"ท่านฮาเครบอกให้เอามาให้เจ้าน่ะ"  โดโก ว่าที่ไลบร้าเซนต์ยิ้มแฉ่งให้ชิออน "ที่เหลือค่อยเอาไว้เป็นสเบียงตอนเดินทาง เราต้องกลับด้วยม้านะ"
"อืม..."
ช่วงที่ยังต้องนอนพักฟื้นอยู่กับเตียงฮาเครก็เล่าเรื่องทุกอย่างให้ชิออนฟัง หลังจากรับคำขอร้องจากเพื่อนเก่า ฮาเครก็เรียกตัวโดโกที่เพิ่งจะกลับมาจากการฝึกที่เมืองจีนมารับหน้าที่เป็นเหยื่อล่อแทนเด็กสาวจริงๆ จากนั้นก็แสร้งจัดพิธีแต่งงานรับเจ้าสาวจากต่างหมู่บ้านมาเพื่อให้ปีศาจตายใจ แต่เพราะไม่สามารถคาดเดาได้ว่าปีศาจตนนั้นจะปรากฎตัวเมื่อไหร่ เพื่อกันไม่ให้ความแตกไปเสียก่อน ฮาเครจึงไม่บอกแผนนี้กับใครนอกจากหัวหน้าหมู่บ้านและโดโก แม้แต่ตัวชิออนเองก็มารู้พร้อมคนในหมู่บ้านหลังจากเรื่องราวทั้งหมดจบลง
ถึงรู้ว่าอาจารย์มีความจำเป็นที่ทำให้บอกแผนการณ์ในครั้งนี้กับตนไม่ได้ ชิออนก็ยังรู้สึกว่าเขาถูกปั่นหัวเล่นอยู่ดี กับฮาเครน่ะยังไม่เท่าไหร่ เป็นศิษย์-อาจารย์กันมานานมีหรือที่ชิออนจะรับมือไม่ไหว แต่กับโดโกคนที่เขาเคยลงเข้าใจว่าเป้นเจ้าสาวจากต่างแดนนี่สิ....
"ดูเหมือนท่านฮาเครจะตามรอยได้นะว่าเจ้าผีนั่นไปซ่อนตัวอยู่ที่ไหน" โดโกชวนชิออนพูดต่อ "เราเลยต้องแวะกันอีกที่ก่อนกลับแซงทัวร์รี่"
"อืม...."
"ข้ากับเจ้าต้องใช้ม้าตัวเดียวกันไปก่อน พอจัดการเจ้าผีนั่นได้ค่อยให้การเคลื่อนย้ายแทน"
"อืม....."
"เจ้าจะ อืม อีกนานไหม"
"...อืม...."

คราวนี้ไม่ใช่คำพูดของโดโกที่ลอยมาตตามลมแต่เป็นหมอนใบหนึ่งที่ลอยใส่หน้าชิออนเต็มรัก เด็กหนุ่มชาวจามิลถึงกับเซเพราะแรงอัดนั้นไม่ได้มาจากคนธรรมดาแต่เป็นเซนต์ด้วยกันเอง
"เจ้าทำอะไรน่ะ!" ชิออนเกือบได้ปาหมอนกลับไปแล้วถ้าโดโกไม่ว๊ากใส่เขาซะก่อน
"เจ้านั่นล่ะที่เป็นบ้าอะไรเจ้าทึ่ม! คนชวนคุยก็ไม่ยอมคุยด้วย เอาแต่อืมๆอยู่ได้"
"....ข้าไม่มีเรื่องอะไรจะคุยกับเจ้า" ชิออนโยนหมอนไปที่เตียงนอนของตนเอง "เจ้าไม่ใช่คนที่ถูกปั่นหัวเล่นให้เข้าใจผิดนี่"
"แล้วคิดว่าข้าอยากทำหรือไง" โดโกเปิดผมที่ปรกหน้าผากขึ้น "ข้าน่ะต้องโดนกันคิ้ว อบผิว ปะแป้ง แถมยังต้องรัดเอวรัดไหล่ใส่หน้าอกปลอมเชียวนะ เจ้าคิดว่าเจ้าโดนกระทำอยู่ฝ่ายเดียวหรือไง!"
ชิออนเกือบจะหลุดขำออกไปถ้าพกวเขาไม่ได้กำลังเถียงกันอยู่ในตอนนี้ แต่คำพูดต่อมาของโดโกก็ทำเขาเกือบสำลักแทน
"แถมข้ายังโดนจูบด้วย" โดโกปัดผมยุ่งๆของตนเอง "....ใครกันแน่ที่ถูกปั่นหัว" พูกจบเด็กหนุ่มชาวจีนก็คว้าสัมภาระของตนเองเดินออกไปจากห้องพักทันที
ชิออนนิ่งอยู่นานกว่าจะเข้าใจคำพูดนั้น ตอนที่เขาวิ่งตามโดโกออกไปเด็กหนุ่มชาวจีนก็ควบม้าออกไปเสียแล้ว
"พวกเจ้าทะเลาะกันเหรอไง?" ฮาเครถามเมื่อเห็นลูกษ์ของตนเองวิ่งตาเหลือกลงมาจากห้อง "ม้าของเจ้าโดนเอาไปแล้ว ไม่ตามไป...."
"เดี๋ยวเซ่!!" ชิออนออกตัววิ่งก่อนที่ฮาเครจะพูดจบ
"เออเนอะ....คนหนุ่มสมัยนี้" คนเป็นอาจารย์ถอนใจแรงๆ ฮาเครมองตามหลังชิออนที่วิ่งตามม้าของโดโกไปเต็มฝีเท้า "สมแล้วที่ถูกเขาว่าว่าทึ่ม วิ่งตามมันจะไปถึงได้ยังไง"

ฝ่ายโดโกที่ควบม้าออกมาโดยไม่รอทั้งชิออนทั้งฮาเครก็ไม่มีท่าที่ว่าจะยอมเหลียวกลับไปมองเพื่อนร่วมทางที่เขาต้องปันม้าตัวนี้เพื่อเดินทางไปด้วยกัน แต่เด็กหนุ่มดันลืมคุณสมบัติเด่นของนักรบชาวจามิลไปเสียสนิท โดโกรู้สึกถึงแรงดันอากาศจากทางด้านหลัง เมื่อหันกลับมาเขาก็พบว่าชิออนขึ้นมานั่งซ้อนกันอยู่บนหลังม้าด้วยกันแล้ว
"นั่นก็ม้าของข้าเหมือนกันนะ!" ชิออนต่อว่าที่ตัวเองถูกให้วิ่งตามม้ามาจนหอบ ทั้งที่เขาเพิ่งจะหายแท้ๆ "ส่งบังเหียนมาข้าจะคุมมันเอง"
โดโกหันหน้าหนีแต่ก็ยอมปล่อยสายบังเหียนให้ชิออนแต่โดยดี "หยุดม้าก่อน ข้าจะไปนั่งข้างหลังเอง"
"ข้าตัวสูงกว่า เจ้าก็นั่งหน้าไปนั่นล่ะ" ชิออนทำเมิน
"นั่งอย่างกับผู้หญิงแบบนี้ใครจะไปนั่งได้เล่า" โดโกขยับตัวเป็นการบอกว่าเขานั่งไม่สะดวก แต่ชิออนก็ยังบังคับให้ม้าวิ่งต่อไป
"....ทีใส่ชุดล่ะทนใส่ได้ นั่งแค่นี้จะเป็นไรไป"
"แล้วจะพูดทำไมเล่า!" โดโกโวยวายขึ้นมาเมื่อถูกพูดจี้จุดเรื่องที่เขาไม่อยากนึกถึงมันอีก
"ทำไมจะพูดไม่ได้" เด็กหนุ่มจากจามิลไม่สนใจสายตาดุๆที่เหลียวกลับมามองเขา "ก็ไม่ได้ดูแย่อะไรสักหน่อย" โดโกประหลาดใจที่อีกฝ่ายพูดอะไรที่คาดไม่ถึงออกมา "ไม่งั้นข้าคงไม่ถูกปั่นหัวซะขนาดนั้นหรอก" เมื่อชิออนสบเข้ากับดวงตาสีน้ำตาลตรงๆในระยะที่ใกล้จนตัวติดกัน โดโกก็ต้องรีบหันหน้าหนีก่อนที่หน้าเขาจะร้อนไปมากกว่านี้
"ถ้าไม่ให้ข้านั่งหลัง....." เด็กหนุ่มชาวจีนพยายามหาทางออกให้กับตนเอง "ก็เอาผ้าพันคอเจ้ามาก็แล้วกัน" โดโกรีบดึงผ้าพันคอของชิออนมาคลุมใบหน้าของตนเอง เพราะไม่อยากให้ชิออนเห็นว่าเขาหน้าแดงไปแล้ว
ในสายตาของชิออนมันเหมือนว่าเขาเพิ่งจะไปรับเจ้าสาวจากต่างแดนกลับมาอย่างไรอย่างนั้น แต่ให้บอกเพื่อนร่วมเดินทางตอนนี้ล่ะก็ คงไม่ได้เดินทางกลับกันดีๆแน่ งั้นไม่พูดแล้วกัน
"ตอนนี้รับเป็นเพื่อนก่อนก็ได้" ชิออนพูดขึ้นลอยๆ
"เจ้าว่าอะไรนะ?" โดโกถามกลับ พอคลุมหน้าตัวเองไว้แล้วเด็กหนุ่มก็มองหน้าเพื่อนได้ไม่ชัดนัก เขาเลยไม่ได้เห็นรอยยิ้มของชิออน
"ป่าว---" ชิออนพูดแบบลากเสียงแบบตั้งใจกวนประสาทโดโก แต่ก่อนที่โดโกจะได้ผลักชิออนตกม้าสักรอบ ฮาเครก็ควบม้าตีคู่ขึ้นมาทันเด็กหนุ่มทั้งสองแล้ว
"หลังจัดการเจ้าปีศาจนั้นแล้วเจอหมู่บ้านที่ไหนก็ขายม้าที่นั่นเลยแล้วกัน" ฮาเครบอกกับลูกศิษย์และว่าที่เซนต์ไลบร้า ชายชราเลิกคิ้วมองโดโกที่คลุมหน้าไว้ด้วยผ้าพันคอของชิออน "นี่เจ้ายังไม่เลิกแต่งเป็นเจ้าสาวอีกเหรอ?"
"เห๊ะ!" โดโกมองฮาเครและหันไปมองชิออนที่ทำหน้าไม่รู้ไม่ชี้ใดๆทั้งสิ้น เด็กหนุ่มชาวจีนควันแทบออกหู จะเพราะโกรธหรือเพราะอายก็ไม่อาจรู้ได้ "ทำไมไม่บอกข้าเล่าว่ามันเหมือนน่ะ!"
"ก็เจ้าเอาไปคลุมเองนี่"
"เจ้าบ้าชิออน!"

ฮาเครควบม้านำลูกศิษย์ไปก่อนเพราะขี้เกียจจะฟังเสียงเอะอะจากเด็กหนุ่มทั้งสอง "ให้ตายสิเจ้าเด็กบ้าสองคนนี้...กลับไปถึงจจับฝึกซะให้อ่วมเลย"


END


เฉลยคู่เอาตอนจบ หรือจริงๆอาจจะมีคนเดาออกอยู่แล้วว่าเจ้าสาวเป็นใคร
จริงๆเกือบมีบทมากกว่าจูบ แต่เอาออกดีกว่า แบบนี้น่าจะเหมาะแล้ว

บันทึกการเข้า
หน้า: [1]   ขึ้นบน
  พิมพ์  
 
กระโดดไป:  

Powered by MySQL Powered by PHP Powered by SMF 1.1.21 | SMF © 2006-2008, Simple Machines | Thai language by ThaiSMF Valid XHTML 1.0! Valid CSS!
Top 10 Best Sellers in Clothing for 2017 Top 10 Best Sellers in Clothing Best Sellers in Clothing
Top 10 Best Sellers in Books reviewer 2017 Top 10 Best Sellers in Books Best Sellers in Books
Top 10 Best Sellers In Best Sellers In Grocery Reviewer 2017 Top 10 Best Sellers In Best Sellers In Grocery Best Sellers In Grocery